Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#εγω_αδερφη_μου_σε_πιστευω #με_την_ανωνυμη Το Documento σέ ρόλο ΠΛΥΝΤΗΡΙΟΥ αποφάσισε να μιλήσει. Και μίλησε όπως μιλάει κάθε ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ όταν νοιώθει ότι η βρωμιά πλησιάζει πολύ κοντά.

Με φιλοσοφία.

Με αναφορές σε Πασκάλ Μπρυκνέρ.

Με θεωρητικές ακροβασίες για το αν η συναίνεση ήταν "πραγματική" ή απλώς φαινομενική.

Με το ερώτημα αν χρειάζεται πλέον προφορική δήλωση, γραπτή δήλωση στο open gov. και βεβαίωση τρίτου πιστοποιητή ότι όλα ειπώθηκαν "σε καλή διάθεση". Με την προειδοποίηση ότι ο έρωτας μετατρέπεται σε συμβόλαιο και ότι η ερωτική περιπέτεια της ζωής μπορεί να γίνει κατηγορία βιασμού.Είναι η προσπάθεια να μετατοπιστεί η συζήτηση από μια συγκεκριμένη αφήγηση αποτροπιασμού σε μια γενική συζήτηση για τους κινδύνους του νεοφεμινισμού.

Από το σώμα που ένοιωθε αηδία μετά από κάθε συνεύρεση, στο φόβο μήπως κάποια μέρα χρειαστεί συμβολαιογράφος για να συνευρεθούν δύο άνθρωποι.

Η μέθοδος είναι παλιά και δοκιμασμένη.

Πρώτα αναγνωρίζεις ότι υπάρχει καταγγελία.

Μετά δηλώνεις ότι δεν θέλεις να πάρεις θέση.

Και μετά παίρνεις θέση με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο : μετατρέποντας το συγκεκριμένο σε αφηρημένο.

Μετατρέποντας την αφήγηση μιας γυναίκας σε παράδειγμα του πώς "σχετικοποιούνται τα αντικειμενικά κριτήρια". Μετατρέποντας τον αποτροπιασμό σε φιλοσοφικό πρόβλημα συναίνεσης.

Μετατρέποντας την επανάληψη των συναντήσεων σε απόδειξη ότι : "κάτι δεν πάει καλά με τον τρόπο που μιλάμε για συναίνεση σήμερα". ▪️Και όλα αυτά ενώ το ίδιο έντυπο, σε άλλες περιπτώσεις, δεν είχε κανένα πρόβλημα να μιλήσει με πολύ διαφορετική γλώσσα. ▪️Όταν ο κατηγορούμενος δεν ανήκει στους κύκλους που προστατεύονται, Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ. ▪️Δεν χρειάζεται Μπρυκνέρ. ▪️Δεν χρειάζεται προειδοποιήσεις για συμβόλαια και πιστοποιητές. ▪️ΤΟΤΕ, Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ. ▪️Τότε η αφήγηση μετράει. ♦️Τότε το : "πιστεύω την αδερφή μου" δεν συνοδεύεται από δεκάδες παραγράφους που εξηγούν γιατί πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. ▪️Εδώ όμως χρειάστηκε προσοχή. ▪️Εδώ χρειάστηκε θεωρία. ▪️Εδώ χρειάστηκε να τεθεί το ερώτημα : -> : "Πώς μπορεί να διαπιστωθεί αν η συναίνεση που δόθηκε τελικά δεν ήταν συναίνεση ;". ▪️Εδώ χρειάστηκε να ειπωθεί ότι αν πάμε στο "ακόμα και όταν το εννοούσε, ήταν σε καλή διάθεση που εγγυάται ότι το εννοούσε;", τότε καταλήγουμε σε παραλογισμό.

Και ο παραλογισμός αυτός παρουσιάζεται ως κίνδυνος.

Όχι ο κίνδυνος να μείνει μια καταγγελία χωρίς εξέταση.

Ο κίνδυνος να "στρεβλωθεί" γενικά το τι θέλουμε, τι επιτρέπεται ή τι μας απειλεί.

Πόσο βολική αντιστροφή.

Η γυναίκα που περιγράφει ότι μετά από κάθε συνεύρεση ένοιωθε αποτροπιασμό, αλλά συνέχισε να συναντά τον άνθρωπο, γίνεται το παράδειγμα του πώς ο έρωτας μπορεί να μετατραπεί σε κατηγορία.

Ο κατηγορούμενος γίνεται ο άνθρωπος που απειλείται από μια κουλτούρα που σχετικοποιεί τα πάντα.

Και το έντυπο που επιλέγει να γράψει έτσι, την ώρα που η καταγγελία κυκλοφορεί, γίνεται ο υπερασπιστής της "λογικής" απέναντι στον "παραλογισμό". ▪️Αυτό δεν είναι υπεράσπιση της λογικής. ▪️Είναι υπεράσπιση της ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗΣ λογικής. ▪️Της λογικής που εμφανίζεται ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ, "ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ". ▪️Της λογικής που μετατρέπει μια καταγγελία σε φιλοσοφικό πρόβλημα για να μην χρειαστεί να την αντιμετωπίσει ως καταγγελία.

Και η μέθοδος είναι τόσο διάφανη που σχεδόν δεν χρειάζεται σχόλιο.

Αντί να εξεταστεί τι ακριβώς περιγράφει η καταγγελία, εξετάζεται ο κίνδυνος να καταλήξουμε σε συμβόλαια συναίνεσης.

Αντί να συζητηθεί το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να συνεχίζει να συναντά κάποιον παρά τον αποτροπιασμό - για λόγους εξάρτησης, φόβου, σύγχυσης, κοινωνικής πίεσης ή ό,τι άλλο - συζητείται ο κίνδυνος να ποινικοποιηθεί ο έρωτας.

Αντί να μείνει η συζήτηση στο συγκεκριμένο, ανεβαίνει αμέσως στο γενικό, στο θεωρητικό, στο "πού οδηγούμαστε ως κοινωνία". ♦️Αυτό είναι ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

Όχι η ανοιχτή άρνηση.

Η κομψή μετατόπιση.

Η μετατροπή του θύματος σε αφορμή για να μιλήσουμε για τους κινδύνους του νεοφεμινισμού.

Η μετατροπή της αφήγησης σε παράδειγμα του πώς η ερωτική περιπέτεια της ζωής μπορεί να γίνει κατηγορία βιασμού.

Η μετατροπή της δημοσιογραφικής ευθύνης σε άσκηση θεωρητικής ανησυχίας. ♦️Και όλα αυτά ενώ σε κάποια αριστερά σάιτ εμφανίζεται ξαφνικά μια κραυγαλέα άρνηση για τό -> "εγώ, αδερφή μου, σέ πιστεύω" και μία πρωτοφανής "ευαισθησία"για το "τεκμήριο της αθωότητας" του συγκεκριμένου "δικού μας" ανθρώπου. ▪️Ευαισθησία που δεν υπήρχε όταν οι καταγγελίες αφορούσαν άλλους. ▪️Ευαισθησία που συμπίπτει με επαγγελματικές και πολιτικές σχέσεις δεκαετιών. ♦️Ευαισθησία που μετατρέπει το "πιστεύω την αδερφή μου" σε : ->> "ας μην βιαστούμε". Το Documento δεν έγραψε για να φωτίσει.

Έγραψε για να θολώσει.

Έγραψε για να μετατρέψει μια συγκεκριμένη καταγγελία σε γενική συζήτηση για τα όρια της συναίνεσης.

Έγραψε για να παρουσιάσει την αμφιβολία απέναντι σε αυτή την καταγγελία ως υπεράσπιση της λογικής.

Έγραψε για να κάνει την προστασία να φαίνεται σαν ανησυχία για την κοινωνία. ♦️Αυτό είναι ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ - Και η πλύση, όταν γίνεται με αναφορές σε Μπρυκνέρ και θεωρητικές ανησυχίες για συμβόλαια συναίνεσης, γίνεται ακόμα πιο αποκρουστική.

Γιατί προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τη σοβαροφάνεια.

Πίσω από τον φόβο του παραλογισμού.

Πίσω από την ανησυχία για την στρέβλωση του τι επιτρέπεται.

Η πραγματική στρέβλωση όμως είναι άλλη.

Είναι να μετατρέπεται μια καταγγελία σε φιλοσοφικό πρόβλημα την ίδια στιγμή που κυκλοφορεί.

Είναι να χρησιμοποιείται η θεωρία ως ασπίδα.

Είναι να παρουσιάζεται η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ως υπεράσπιση της λογικής. ▪️Είναι να ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΤΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ με τον μανδύα της "ανησυχίας" για το μέλλον των ερωτικών σχέσεων. ♦️ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ (Documento) ΔΟΥΛΕΨΕ. #με_την_ανωνυμη * Η φωτογραφία είναι του φωτορεπόρτερ Μάριου Λωλου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους