Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Πολλές φορές νομίζεις ότι έρχομαι κοντά σου κι άλλες τόσες, ότι απομακρύνομαι χωρίς επιστροφή.

Σκέφτηκες ποτέ όμως, πως εσύ ορίζεις τις κινήσεις μου? Αν όχι, τότε λυπάμαι.

Φαίνεται ότι δεν έχεις εμβαθύνει, στο τι κάνεις σωστά και τι λάθος.

Δεν έχεις εστιάσει σε στιγμές και συμπεριφορές.

Κι όμως εκεί είναι η ουσία.

Εκεί είναι το κλειδί.

Κι αν δεν το βρεις να ξεκλιδώσεις τη καρδιά μου, τότε αναπόφευκτα θα με χάσεις". Αυτά τα λόγια του έρχονταν καθημερινά και πολλές φορές μέσα στο μυαλό του.

Την είχε χάσει, γιατί ντρεπόταν να ομολογήσει όλα αυτά που ένιωθε για να την κρατήσει.

Κι όμως την αγαπούσε πολύ! Το θάρρος έπρεπε να βρει για να της το δείξει.

Μα δυστυχώς δεν κατάφερε ποτέ του να το βρει.

Κι εκείνη κουράστηκε να περιμένει κι έφυγε. Περίεργο? Παράξενο? Απίστευτο? Αληθινό όμως.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πνίγουν αυτά που νιώθουν, γιατί ντρέπονται να τα προφέρουν.

Γιατί φοβούνται.

Γιατί δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Αιτιολογίες πολλές.

Το αποτέλεσμα όμως ίδιο.

Κι έβλεπε αυτή που αγαπούσε, ν' απομακρύνεται.

Τα πόδια του όμως λες και ήταν καρφωμένα στη γη, πίσω της για να τρέξει.

Το στόμα του στεγνό.

Λέξη δεν μπορούσε να αρθρώσει.

Και η Αγάπη έφευγε.

Κι αυτός ούρλιαζε μέσα του από πόνο.

Κανείς όμως δεν άκουσε.

Και η φιγούρα της χάθηκε.

Κι εκείνος? Εκείνος απέμεινε μόνος να μισεί τον εαυτό του, που ενώ αγαπούσε εσιώπησε.

Που ενώ ποθούσε, δίστασε.

Που ενώ θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος, έμεινε μόνος και ίσως για πάντα δυστυχής ... Effie Katsilli (Αιθεροβάμων)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους