Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλοι ξέρουμε βέβαια ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αναπτύξει την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Απλώς χάθηκε μαζί με τα υπόλοιπα χειρόγραφα. 😄 Ο Σωκράτης ειδικά θα είχε ένα μικρό πρόβλημα με το ChatGPT.

Δεν θα το άφηνε να ολοκληρώσει ούτε μία απάντηση. «Γιατί;» «Τι εννοείς;» «Πώς το ξέρεις;» «Ποια υπόθεση κάνεις εδώ;» «Και αν ισχύει το αντίθετο;» Και κάπου εκεί το ChatGPT θα ζητούσε άδεια.

Το αστείο είναι ότι η ιδέα να «συνομιλούμε» μέσω ενός υπολογιστή με τους μεγάλους στοχαστές δεν είναι τόσο καινούργια όσο νομίζουμε.

Το 1983, ο Steve Jobs μιλούσε στο Aspen για το μέλλον των υπολογιστών.

Τα προσωπικά computers βρίσκονταν ακόμη στην αρχή τους. Το Macintosh δεν είχε καν παρουσιαστεί.

Κι όμως, ο Jobs περιέγραφε κάτι παράξενα οικείο σήμερα.

Έλεγε ότι όταν ήταν μαθητής μπορούσε να διαβάσει τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα απευθείας μέσα από τα βιβλία τους.

Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα.

Δεν μπορούσε να τους κάνει ερωτήσεις.

Και φανταζόταν ότι κάποτε ίσως υπήρχαν μηχανές που θα μπορούσαν να αποθηκεύσουν τον τρόπο σκέψης, τις αρχές και την κοσμοθεωρία ενός ανθρώπου.

Ώστε μετά τον θάνατό του να μπορούμε να ρωτήσουμε: «Τι θα έλεγε ο Αριστοτέλης γι' αυτό;» 📌 Ήταν 1983. Ούτε ChatGPT υπήρχε.

Ούτε smartphones. Ούτε Google.

Ούτε καν το πρώτο Macintosh.

Προφανώς ο Steve Jobs δεν «προέβλεψε το ChatGPT». Αυτό θα ήταν μια ωραία ιστορία για το Facebook, αλλά ιστορικά θα ήταν λάθος.

Περιέγραψε όμως με εκπληκτική διαύγεια μια ανθρώπινη επιθυμία που σήμερα η Τεχνητή Νοημοσύνη μάς επιτρέπει, έστω ατελώς, να πλησιάσουμε: να μη διαβάζουμε απλώς τις ιδέες κάποιου, αλλά να αλληλεπιδρούμε μαζί τους.

Και εδώ βρίσκεται για μένα το πιο ενδιαφέρον κομμάτι. Στο ChatGPT συνήθως μπαίνουμε για να πάρουμε απαντήσεις. Ο Σωκράτης μάλλον θα έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Θα χρησιμοποιούσε το ChatGPT για να παράγει καλύτερες ερωτήσεις.

Γιατί η σωκρατική μέθοδος δεν ήταν μια μηχανή παραγωγής έτοιμων απαντήσεων.

Ήταν ένας τρόπος να εξετάζεις αυτά που θεωρείς αυτονόητα.

Να παίρνεις μια βεβαιότητα και να τη σπας σε μικρότερα κομμάτια.

Να ψάχνεις τις υποθέσεις που κρύβονται από κάτω.

Να ζητάς ορισμούς.

Να εντοπίζεις αντιφάσεις.

Να φτάνεις στο σημείο όπου αναγκάζεσαι να πεις: «Περίμενε.

Ίσως αυτό που θεωρούσα δεδομένο δεν είναι τόσο δεδομένο». Και αυτό έχει τεράστια σημασία σήμερα.

Γιατί το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε με την Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ότι συχνά τη χρησιμοποιούμε σαν ένα Google που γράφει καλύτερα.

Ρωτάμε: «Πες μου την απάντηση». Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα χρήση της να αρχίζει όταν αλλάζουμε τον ρόλο της. «Μη μου δώσεις ακόμη απάντηση.» «Κάνε μου ερωτήσεις.» «Βρες τι θεωρώ δεδομένο.» «Προσπάθησε να εντοπίσεις το αδύναμο σημείο στη σκέψη μου.» «Ποια ερώτηση δεν έχω κάνει;» «Τι θα έπρεπε να γνωρίζω πριν αποφασίσω;» Εκεί το AI γίνεται πολύ πιο χρήσιμο.

Όχι επειδή αποκτά ξαφνικά τη σοφία του Σωκράτη.

Αλλά επειδή μας αναγκάζει να δουλέψουμε περισσότερο τη δική μας σκέψη.

Έκανα λοιπόν ένα μικρό πείραμα.

Δεν ζήτησα από το ChatGPT να «παίξει τον Σωκράτη». Αυτό εύκολα καταλήγει σε μια φτηνή μίμηση ενός ανθρώπου που πέθανε πριν από 2.400 χρόνια.

Πήρα κάτι πολύ πιο χρήσιμο από εκείνον.

Τον τρόπο των ερωτήσεων.

Η σκηνή που θα διαβάσετε στο άρθρο είναι υποθετικός εκπαιδευτικός διάλογος.

Δεν είναι ιστορικό απόσπασμα και φυσικά δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζουμε τι ακριβώς θα έλεγε ο Σωκράτης μπροστά σε ένα chatbot.

Το πείραμα είναι άλλο: Τι συμβαίνει όταν, αντί να ζητάς από την Τεχνητή Νοημοσύνη να σου δώσει γρήγορα μια απάντηση, της ζητάς να σε αναγκάσει να σκεφτείς; 🤖🏛️ Διαβάστε πώς θα ρωτούσε ο Σωκράτης το ChatGPT στο πρώτο σχόλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους