Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Εκλέγοντας το στάδιον αυτό, δεν υπακούω παρά σε μίαν ιδέα, να φανώ χρήσιμος στον πλησίον και στον τόπο μου.

Αυτή είναι όλη μου η φιλοδοξία και σαν καλός στρατιώτης θέλω να υπηρετήσω την Πατρίδα και για αυτήν να αποθάνω.

Καμμία δυσκολία δε θα με σταματήση.

Δε θα υποχωρήσω ποτέ προ των εμποδίων". Αυτά έγραψε ο Παύλος Μελάς στο σημειωματάριό του, όταν αποφοίτησε απο την Σχολή Ευελπίδων.

Τί έκανε τον Παύλο Μελά, νεαρό αξιωματικό του Ε.Σ., να εγκαταλείψει γυναίκα και δύο παιδιά, να αφήσει πίσω του την τακτοποιημένη, άνετη, μεγαλοαστική ζωή του στην Κηφισιά και να αναχωρήσει για την Μακεδονία; Τέσσερις είναι οι βασικοί παράγοντες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ριψοκίνδυνη, και τελικά μοιραία, απόφασή του. 1. Ο Μελάς ήταν απόγονος προσφύγων.

Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από το χωριό Παρακάλαμο του Πωγωνίου Ιωαννίνων.

Οι πρόγονοί του από την πλευρά του πατέρα του αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ήπειρο και να καταφύγουν στην ελεύθερη Ελλάδα στην διάρκεια της Επανάστασης.

Έτσι ο Μελάς μεγάλωσε με το όνειρο του αλυτρωτισμού, δηλαδή της απελευθέρωσης όλων των αλύτρωτων Ελλήνων που είχαν μείνει εκτός του ελληνικού κράτους.

Η οικογένεια του δεν έχασε ποτέ την επαφή με τις ηπειρώτικες ρίζες της. 2. Η καθοριστική γνωριμία με την γυναίκα του, Ναταλία Δραγούμη, και την οικογένειά της. Η Δραγούμη και ο αδερφός της Ίων Δραγούμης, όπως και ο Μελάς, καταγόντουσαν επίσης από οικογένεια προσφύγων.

Οι δικοί τους πρόγονοι είχαν αναζητήσει καταφύγιο στην ελεύθερη Ελλάδα από την Μακεδονία.

Τα μέλη της μεγαλοαστικής οικογένειας Δραγούμη (πολιτικοί, λόγιοι και διπλωμάτες) κατάγονταν από την Δυτική Μακεδονία, από το χωριό Βογατσικό, νότια της Καστοριάς. Οι Δραγούμηδες υπήρξαν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές και προπαγανδιστές της ένωσης της Μακεδονίας με την Ελλάδα και διατηρούσαν επαφές με Μακεδόνες που στις αρχές του 20ου αιώνα διώκονταν και είχαν καταφύγει στο σπίτι τους. 3. Η εμπειρία του πολέμου του 1897.

Αυτό δεν αφορά μόνο τον Παύλο Μελά, αλλά μια ολόκληρη γενιά νεαρών αξιωματικών, αποφοίτων της σχολής Ευελπίδων, οι οποίοι είδαν τις εθνικές τους ελπίδες να διαψεύδονται μετά την ήττα του 1897.

Η εμπειρία της ήττας όμως, αντί να τους κάμψει, τούς έκανε ακόμα πιο αποφασισμένους.

Πρόκειται για την γενιά αξιωματικών που θα πρωτοστατήσει στον Μακεδονικό Αγώνα μετά τον θάνατο του Παύλου Μελά, αργότερα θα "δώσει" το κίνημα στο Γουδί και θα γράψει το όνομά της με χρυσά γράμματα στην στρατιωτική ιστορία της Ελλάδας την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων και του Α. Παγκοσμίου Πολέμου έως και την Μικρασιατική Εκστρατεία και το Έπος του 1940. 4. Η τραγική κατάσταση στην οποία είχαν περιέλθει οι ελληνικοί πληθυσμοί της Μακεδονίας, τόσο στην ύπαιθρο όσο και στις μεγάλες πόλεις, εξαιτίας της ανόδου του βουλγαρικού εθνικισμού. Ο Μελάς, όπως και η οικογένεια Δραγούμη, είχαν σαφή εικόνα για αυτό και αναγνώρισαν πρώτοι τον κίνδυνο για τον Ελληνισμό της Μακεδονίας και της Θράκης από την βουλγαρική πίεση.

Ντόπιοι με βουλγαρικό φρόνημα είχαν οργανωθεί, οπλιστεί και τρομοκρατούσαν τον ελληνικό πληθυσμό.

Δολοφονούσαν κληρικούς, δασκάλους και προκρίτους - προέδρους κοινοτήτων, επιχειρηματίες, γιατρούς - ανθρώπους που αποτελούσαν την κεφαλή των Ελληνορθόδοξων κοινοτήτων της Μακεδονίας, απειλούσαν και τρομοκρατούσαν σλαβόφωνους, που ήθελαν να παραμείνουν πιστοί στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και να μην ενταχθούν στην βουλγαρική εκκλησία, ασκούσαν πίεση στους αγράμματους χωρικούς, για να γίνουν Εξαρχικοί (να περάσουν στην βουλγαρική εκκλησία) και να κόψουν κάθε δεσμό με το Πατριαρχείο, τον Ελληνισμό και τους Έλληνες.

Έτσι οι Έλληνες τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα εγκατέλειπαν την μακεδονική ύπαιθρο και αναζητούσαν ασφάλεια και εργασία σε μεγαλύτερες μακεδονικές πόλεις ή έφευγαν από την Μακεδονία. Ο Μελάς γνώριζε την δραματική κατάσταση μέσω της οικογένειας Δραγούμη.

Στο σπίτι των Δραγούμηδων είχαν καταφύγει Μακεδόνες, που είχαν εκτεθεί στον βουλγαρικό κίνδυνο και αναζητούσαν βοήθεια από την Ελλάδα, για να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους.

Στη φωτογραφία ο Παύλος Μελάς με τα παιδιά του στην Αθήνα λίγο πριν την αναχώρηση του για την Μακεδονία.

Ο γιος του λεγόταν Μιχάλης, όμως στο σπίτι τον έλεγαν Μίκη.

Η κόρη του λεγόταν Ζωή, όμως χαϊδευτικά την φώναζαν Ζέζα.

Έτσι ο Παύλος Μελάς, όταν έφυγε μυστικά για την Μακεδονία, έγινε καπετάν Μίκης Ζέζας.

Με αυτό το ψευδώνυμο έστελνε τις αναφορές του από τα βουνά της Μακεδονίας στην Αθήνα έως τον θάνατό του τον Οκτώβριο του 1904. ✍ © Οι Έλληνες στην Ιστορία Πηγή: Ναταλία Π. Μελά: Παύλος Μελάς (βιογραφία). Εκδόσεις Πελασγός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους