Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και για εμένα είναι δύσκολο να το πιστέψω. Σαν να ήταν χθες, που με αφορμή τον ρόλο του γιατρού του Καραϊσκάκη σε σχολικό σκετς, μου έμεινε το παρατσούκλι «ο γιατρός», αλλά δεν ήταν αυτό.

Ήταν η φυσική μου κλίση και η έλξη μου προς τις βιολογικές επιστήμες και ιδιαίτερα την Ιατρική, που από πολύ νωρίς με προσανατόλισαν προς τα εκεί.

Σαν να ήταν χθες που άκουσα το όνομά μου από το ραδιόφωνο (έτσι γινόταν τότε!…) στους επιτυχόντες στην Ιατρική Σχολή των Αθηνών, και πάλι σαν χθες ήταν που αποφοίτησα.

Και από τότε άρχισε η σχέση μου με τη Σητεία.

Η αγαπημένη μου Κατερίνα τέκνο της και εγώ γαμπρός της.

Υπηρεσία υπαίθρου και αρχή ειδικότητας στο τότε νοσοκομείο Σητείας με δυνατό "βάπτισμα του πυρός". Τελείωμα της ειδικότητας στο Αρεταίειο Νοσοκομείο της Αθήνας αλλά τα βήματα μάς καλούσαν πίσω στην πατρίδα.

Δασκάλους έτυχε να έχω εξαιρετικούς, τους σέβομαι και τους εκτιμώ ακόμα.

Και έτσι με καλά εφόδια προσπάθησα να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου στο νοσοκομείο της Σητείας, σαν ειδικευμένος χειρουργός πια.

Οι συνθήκες πολύ δύσκολες, τις γνωρίζετε όλοι.

Πολλά ξενύχτια, λίγες ειδικότητες, πολλή αγωνία αλλά και εξαιρετικοί συνεργάτες απ’ όλο το προσωπικό, που παρέδιδαν μαθήματα φιλότιμου και αυταπάρνησης.

Νομίζω χτίσαμε, ευρύναμε, αυξήσαμε.

Ή τουλάχιστον, προσπαθήσαμε.

Με τη βοήθεια του κόσμου που μας πλαισίωσε με αγάπη και εμπιστοσύνη, ζήσαμε πολλά δύσκολα αλλά αξιομνημόνευτα χρόνια.

Παρόμοιες αναμνήσεις και από την περίοδο που σαν ιδιώτης, πλέον, ιατρός προσέφερα τις υπηρεσίες μου στους αγαπημένους μου συντοπίτες.

Προσπάθησα να είμαι δίπλα τους τόσο σαν θεράπων, όσο και σαν φίλος στις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν, και ελπίζω να κατάφερα να τους στηρίξω όσο χρειαζόταν.

Και σήμερα, που έρχεται η ώρα να εγκαταλείψω την ενεργή δράση σαν θεραπευτής, κοιτάζω πίσω μου και δεν μετανιώνω για τίποτα.

Δε μετανιώνω που επέλεξα αυτήν την όμορφη πόλη και αυτούς τους εξαιρετικούς ανθρώπους της, για να ασκήσω το επαγγελματικό μου πάθος.

Ελπίζω μόνο να στάθηκα αντάξιος αυτής της αποστολής.

Τύχη αγαθή και άνωθεν βοήθεια δε με εγκατέλειψαν ποτέ, αντίθετα στήριξαν τα βήματά μου, όταν υπήρχε αβεβαιότητα ή δυσκολίες.

Αγάπη και στήριξη δεν έλειψαν ποτέ από την οικογένειά μου, αλλά το ίδιο μπορώ να πω και για όλους, σχεδόν, τους ανθρώπους που είχα την τύχη να γνωρίσω.

Αν υπήρξαν άσχημες στιγμές, τις έχω αφήσει τόσο πίσω που δεν μπορώ ούτε να τις ανακαλέσω.

Μόνο θετικά συναισθήματα έμειναν από τη συναναστροφή μου με ασθενείς και συναδέλφους μου.

Νιώθω πολύ περίεργα να αποχαιρετώ την ενεργή δράση, αλλά γνωρίζω μέσα μου ότι είναι η σωστή χρονική στιγμή.

Προσπάθησα, και νομίζω τα κατάφερα, να αφήσω πίσω στο ιατρείο μου δύο εξαιρετικούς συναδέλφους.

Είμαι σίγουρος ότι θα καλύψουν απόλυτα τις ανάγκες που υπάρχουν.

Εκτιμώ αφάνταστα την στήριξη και την εμπιστοσύνη σας όλα αυτά τα χρόνια.

Μπορεί στους ασθενείς μου να αφιέρωσα ένα μεγάλο κομμάτι της Ζωής μου, αλλά η φιλία τους και η εκτίμηση που έλαβα γέμισαν την Ψυχή μου. Να είστε όλοι καλά. Μανώλης Πλεξουσάκης συνταξιούχος ιατρός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους