Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γυναίκα-Ζωή-Ελευθερία; εναντίον της κυβέρνησης, πολέμου και οποιασδήποτε μορφής κυριαρχίας! Αυτή ξεκίνησε από το Sazza στο Κερδεντάμ; Από τον ναό της Mahsa (Jina) Amini.

Αλλά αυτό που βγήκε από το κοιμητήριο Aichi δεν ήταν απλώς μια διαμαρτυρία εναντίον δολοφονίας μιας νεαρής κοπέλας.

Ο κλάκας "Γυναίκα-Ζωή-Ελευθερία" ήταν στην πραγματικότητα κλάκας ανθρωπιάς που δεν ήθελε πλέον την κυβέρνηση, τη θρησκεία, την αστυνομία, την πατριαρχική κυριαρχία και την ιδεολογία να καθορίζει πώς θα πρέπει να ζει. Η Jina ήταν σύμβολο του θανάτου ενός ατόμου στα χέρια μιας δομής; αλλά το "Woman-Life-Freedom" γρήγορα μετατράπηκε σε ένα μεγαλύτερο ζήτημα: Ποιος έχει το δικαίωμα να κυβερνά τη ζωή μας? Και η ριζοσπαστική αναρχική απάντηση είναι σαφής: Κανείς.

Όχι ο Υπεράσπης Ηγέτης.

Όχι ο Πρόεδρος.

Όχι ο Γενικός.

Όχι το Κόμμα.

Όχι ο Κληρικός.

Όχι ο Βασιλιάς.

Όχι ο "Σωτήρας Ηγέτης". Και ούτε οποιαδήποτε κυβέρνηση που παρουσιάζει τον εαυτό της ως εκπρόσωπο του λαού, χωρίς το λαό να μπορεί να περιορίσει ή να ανατρέξει την εξουσία του σε οποιαδήποτε στιγμή.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο η "Ισλαμική Δημοκρατία" Η Ισλαμική Δημοκρατία είναι ένα από τα πιο βάναυσα παράδειγμα πολιτικής εξουσία στην σύγχρονη ιστορία του Ιράν; αλλά το ζήτημα είναι πιο θεμελιώδες από την Ισλαμική Δημοκρατία.

Το ζήτημα είναι το ίδιο δομήση κυριαρχίας.

Κυβέρνηση που μπορεί να αποφασίσει για την ενδυμασία των γυναικών; Μπορεί να αποφασίσει για τα βιβλία και το διαδίκτυο; Μπορεί να αποφασίσει για τους εργαζόμενους; Μπορεί να αποφασίσει για τις συγκεντρώσεις του λαού; Μπορεί να αποφασίσει για την ελευθερία του λόγου; Και ακόμη, αποφασίζουν για το θάνατο και τη ζωή των κρατούμενων.

Αλλά από μια αναρχική άποψη, το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ποιος κάθεται στο τραπέζι της εξουσίας.

Το πρόβλημα είναι γιατί έπρεπε να υπάρχει τέτοια τραπέζι? Αν μια επανάσταση είναι απλώς μια αλλαγή εξουσίας, δεν είναι επανάσταση.

Αν αύριο η Ισλαμική Δημοκρατία πέσει και ένα άλλο κράτος έρθει στην εξουσία με τον πρόεδρο, πρωθυπουργό, βουλή, στρατό, πολιτική αστυνομία και ασφάλεια που επικεντρώνονται στη δουλειά, έχεις πραγματικά ξεπεράσει τη λογική της κυριαρχίας; Αν ο "ηγέτης" αλλάζει, αλλά η σχέση του λαού με την εξουσία δεν αλλάζει, τι έχει αλλάξει; Αν η σημαία αλλάζει, αλλά η αστυνομία εξακολουθεί να έχει την ίδια εξουσία, τι έχει αλλάξει; Αν η ιδεολογία αλλάζει, αλλά η αστυνομία εξακολουθεί να έχει την ίδια εξουσία, τι έχει αλλάξει; Αν η ιερότητα αποχωρεί, αλλά η κρατούμενη κυβέρνηση παραμένει, τι έχει αλλάξει; Αν η ιδεολογία αλλάζει, αλλά η αστυνομία εξακολουθεί να έχει την ίδια εξουσία, τι έχει αλλάξει; Αν το σωστό ερώτημα είναι: Ποιος είναι ο εχθρός; Για τους απλούς ανθρώπους, ο εχθρός δεν είναι μόνο η ξένη στρατιά που πετάει βόμβες.

Ο εχθρός μπορεί να είναι φθορά; Απώλεια σπιτιού; απώλεια εργασίας; αποκάλυψη; σέκشن; πατριαρκικό καθεστώς; αποκάλυψη; και ένα κράτος που χρησιμοποιεί τον φόβο των ανθρώπων για να ενσαρκώσει τη δική του εξουσία.

Αντίθετα, οι βόμβες της Αμερικής ή του Ισραήλ δεν δίνουν ελευθερία στον λαό του Ιράν.

Η βόμβα δεν φέρνει δημοκρατία.

Η πυραύλες δεν φέρνουν ελευθερία.

Οι πρόστιμοι δεν παράγουν ψυχή.

Ο στρατιωτικός καθεστώς δεν χτίζει μια ελεύθερη κοινωνία.

Και μια ξένη κυβέρνηση, η οποία "σώζει" τον λαό του Ιράν, είναι ακόμα μια κυβέρνηση, η οποία επιδιώκει τα δικά της συμφέροντα.

Επομένως, η αναρχική θέση δεν είναι ούτε άμυνα της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ούτε άμυνα ξένων κυβερνήσεων.

Η θέση είναι σαφής: Ούτε για εσωτερική τυραννία; Ούτε για ξένη πόλεμο; Ούτε για στρατιωτισμό; Ούτε για θρησκευτική κυβέρνηση; Ούτε για στρατιωτικό καθεστώς; Ούτε για οποιαδήποτε μορφή κυριαρχίας.

Η πολιτική ελευθερία είναι επίσης μέρος της υπόθεσης.

Η πολιτική ελευθερία και η ελευθερία του ενοικιαστή είναι επίσης μέρος της υπόθεσης.

Η πολιτική ελευθερία έχει το δικαίωμα να ψηφίσει, αλλά για όλη τη ζωή τους, τους δυσκολεύονται να πουλήσουν τη δουλειά τους, και καμία δύναμη δεν έχει τον έλεγχο της δουλειάς τους.

Το τι σημαίνει ότι η συνταγματική ομοσπονδία μιλά για "αυτοίς τους", αλλά τα πόρους της χώρας βρίσκονται στα χέρια των δίκτυων, που δεν έχουν τον έλεγχο τους. Στην Ιράν, η ελαιοπαραγωγική, η αναζήτηση ενοικίασης, τα κυβερνητικά ιδρύματα, τα θεμέλια, το στρατό, και οι εταιρείες, που εξαρτώνται από την εξουσία, είναι παραδείγματα της διασπάσεως της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

Ο εργαζόμενος πρέπει να μπορεί να αποφασίσει για το μέρος του εργασίας.

Η παραγωγή πρέπει να είναι στο στόχο της ανθρώπινης ανάγκης, όχι το κέρδος. "Γυναίκες" είναι το πρώτο πύργο της ελευθερίας.

Γιατί "γυναίκες" αναφέρονται στην αρχή του σλόγκαν; Επειδή το σώμα των γυναικών είναι ένας από τους πρώτους πυλώνες της δημοκρατίας, που προσπαθούν να ελέγξουν.

Η αναρχική θέση δεν είναι ούτε άμυνα της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ούτε άμυνα των ξένων κυβερνήσεων.

Η πολιτική ελευθερία είναι επίσης μέρος της υπόθεσης.

Η πολιτική ελευθερία είναι επίσης μέρος της υπόθεσης.

Η πολιτική ελευθερία είναι επίσης μέρος της διασπάσεως της εξουσίας.

Η πολιτική ελευθερία είναι επίσης μέρος της διασπάσεως της εξουσίας.

Η πολιτική ελευθερία είναι επίσης ένα παράδειγμα της διασπάσεως της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

Η πολιτική ελευθερία έχει το δικαίωμα να ψηφίσει, αλλά για όλη τη ζωή τους, τους δυσκολεύουν να πουλήσουν τη δουλειά τους, και καμία δύναμη δεν έχει τον έλεγχο της δουλειάς τους.

Η πολιτική ελευθερία είναι επίσης μέρος της υπόθεσης.

Η πολιτική ελευθερία είναι επίσης ένα παράδειγμα της διασπάσεως της εξουσίας.

Η αναρχική θέση έχει το δικαίωμα να μιλά για "αυτούς τους", αλλά η χώρα δεν έχει τον έλεγχο της δουλειάς τους.

Η ελαιοπαραγωγική, η αναζήτηση ενοικίασης, τα κυβερνητικά ιδρύματα, τα θεμέλια, το στρατό, και οι εταιρείες, που εξαρτώνται από την εξουσία, είναι παραδείγματα της διασπάσεως της εξουσίας.

Ο εργαζόμενος πρέπει να μπορεί να αποφασίσει για το μέρος του εργασίας.

Η παραγωγή πρέπει να είναι στο στόχο της ανθρώπινης ανάγκης, όχι το κέρδος.

Φυσικά, η γυναίκα είναι το πρώτο πύργο της ελευθερίας.

Γιατί "γυναίκες" αναφέρονται στην αρχή του σλόγκαν; Επειδή η αναρχική θέση είναι ούτε άμ Η υπόθεση είναι αυτή: Ποιος είναι ιδιοκτήτης του ανθρώπινο σώματος? Η κυβέρνηση? Το πνεύμα? Η οικογένεια? Η κοινωνία? Ή ο ίδιος ο άνθρωπος? Απάντηση στην αναρχισμό είναι ασαφής: Το σώμα μου, η ζωή μου, η επιλογή μου.

Και αυτή η λογική πρέπει να ισχύει για όλους τους ανθρώπους.

Γυναίκες, άντρες, Κουρντ, Μπαλόχ, Άραβες, Τουρκίοι, Περσικοί, Μπαχάι, μη θρησκευτικοί, θρησκευτικοί, εργαζόμενοι, φοιτητές, μετανάστες και οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο ον θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να καθορίζει τη δική του ζωή χωρίς φόβο από την κυβερνήσιση και την κοινωνία.

Η μελλοντικότητα του Ιράν δεν πρέπει μόνο να είναι "Ιράν χωρίς την Ισλαμική Δημοκρατία". Αυτό μπορεί να είναι το πιο σημαντικό ερώτημα της τρέχουσας γενιάς.

Η μελλοντικότητα δεν πρέπει να είναι μόνο η εξάλειψη ενός κυβερνήτη.

Η μελλοντικότητα δεν πρέπει να είναι η εξάλειψη της κουλτούρας που κυβερνά τον λαό.

Μια κοινωνία που υποτίθεται ότι θα αναδυθεί από την καρδιά της "ζωής-της-γυναίκας-ελευθερίας" πρέπει να βασιστεί σε: Αυτοδeterminησία, ανεξάρτητα συμβούλια, ελεύθερες εμπορικές ομοσπονδίες, συνεργατικές, τοπικές εταιρείες, ελευθερία κινήσεων, ελευθερία έκφρασης, γένδερη ισότητα, γένδερη και γλώσσα, σέκουλισμός, συγκέντρωση εξουσίας και πλούτου, Η εξουσία πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μακριά από το κέντρο.

Αποφάσεις που μπορούν να γίνουν στην γειτονιά δεν πρέπει να γίνονται στην πρωτεύουσα.

Αποφάσεις που οι εργαζόμενοι μπορούν να πάρουν για τη δική τους δουλειά δεν πρέπει να κλείνουν πίσω από τις πόρτες της εταιρείας.

Και καμία ιδρύμα δεν πρέπει να είναι τόσο ισχυρή, που η κοινωνία δεν μπορεί να την ελέγξει.

Η πραγματική επανάσταση ξεκινά από εδώ.

Επανάσταση δεν είναι μόνο η επανάληψη της ισλαμικής Δημοκρατίας.

Αυτή μπορεί να είναι το πιο σημαντικό ερώτημα της τρέχουσας γενιάς.

Η μελλοντικότητα δεν πρέπει να είναι μόνο "Ιράν χωρίς την Ισλαμική Δημοκρατία". Αυτό μπορεί να είναι το πιο σημαντικό ερώτημα της τρέχουσας γενιάς.

Η μελλοντικότητα δεν πρέπει να είναι μόνο η εξάλειψη ενός κυβερνήτη.

Η μελλοντικότητα δεν πρέπει να είναι η εξάλειψη της κουλτούρας που κυβερνά τον λαό.

Μια κοινωνία που υποτίθεται ότι θα αναδυθεί από την καρδιά της "ζωής-της-γυναίκας-ελευθερίας" πρέπει να βασιστεί σε: Αυτοδeterminησία, ανεξάρτητα συμβούλια, ελεύθερες εμπορικές ομοσπονδίες, συνεργατικές, τοπικές εταιρείες, ελευθερία κινήσεων, ελευθερία έκφρασης, γένδερη ισότητα, γένδερη και γλώσσα, σέκουλισμός, συγκέντρωση εξουσίας και πλούτου, Η εξουσία πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μακριά από το κέντρο.

Αποφάσεις που οι εργαζόμενοι μπορούν να πάρουν για τη δουλειά τους δεν πρέπει να κλείνουν πίσω από τις πόρτες της εταιρείας.

Και καμία ιδρύμα δεν πρέπει να είναι τόσο ισχυρή, που η κοινωνία δεν μπορεί να την ελέγξει.

Η πραγματική επανάσταση ξεκινά από εδώ.

Επανάσταση δεν είναι μόνο η επανάληψη Όταν οι γυναίκες αποφασίζουν για τα σώματα και τις ζωές τους χωρίς καμία αξία; Όταν οι μαθητές και οι πανεπιστημιούχοι θεωρούνται ελεύθεροι από πολιτική παρέμβαση; Όταν τα ΜΜΕ είναι ανεξάρτητα από την κυβέρνηση; Όταν οι κοινωνικές οργανώσεις δεν χρειάζονται την άδεια της κυβέρνησης; Όταν κανείς δεν αποκλείεται από ανθρώπινα δικαιώματα λόγω των πεποιθήσεων, γλώσσας, φύλου ή τρόπου ζωής; Και όταν η πολιτική εξουσία δεν είναι πλέον μια μόνιμη προνόμιο.

Τότε μπορούμε να μιλήσουμε για απελευθέρωση.

Zina είναι ζωντανή; αλλά όχι στο σλόγκαν Zina να είναι ζωντανή δεν είναι μόνο επανάληψη του ονόματός της.

Zina να είναι ζωντανή σημαίνει να υπερασπίζεται το δικαίωμα που η θάνατός της το έκανε παγκόσμιο ζήτημα: Το ανθρώπινο δικαίωμα να κατέχει τη δική τους ζωή. "Women-Life-Freedom" αν είναι μόνο ένα σλόγκαν για την ανατροπή ενός κράτους, μπορεί κάποια μέρα να έρθει στο τέλος.

Αλλά αν αυτό γίνει πολιτική κουλτούρα - μια κουλτούρα εναντίον της κυριαρχίας, εναντίον της εξουσίας, εναντίον της πατριαρχικής κυριαρχίας, εναντίον της αυταρχίας, και σε πλευρά της αυτοδύναμης αυτοπροσδιορισμού των ανθρώπων - τότε καμία κυβέρνηση δεν μπορεί εύκολα να το θάψει.

Και ίσως το απόλυτο νόημα της επανάστασης είναι αυτό: Όχι ότι κάποιος κυβερνάει πάνω μας; Αλλά ότι κανείς δεν κυβερνάει πάνω μας πια. Γυναίκα. Ζωή. Ελευθερία.

Όχι ως υπόσχεση για ένα νέο κράτος; Αλλά ως αρχή του τέλος όλων των κυβερνήσεων που θεωρούν τους ανθρώπους ως μέσο για τη διαβίωση τους. · · Μετάφραση: Facebook https://www.facebook.com/share/17ggn8cELS/?mibextid=wwXIfr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους