Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Προσπαθούσα εδώ κ μέρες να καταλάβω για ποιο λόγο με έχει τόσο επηρεάσει, για να μην πω διαλύσει, ο θάνατος ενός ανθρώπου που δεν γνώριζα προσωπικά.

Ένα σφίξιμο στο στομάχι. Κλάμα.

Επίκληση στον θαύμα.

Από την Πέμπτη το ίδιο και χειρότερα.

Συνειδητοποίησα πως τελικά δεν θρηνώ έναν άνθρωπο ξένο.

Αλλά κάποιον που με ήξερε καλά.

Που με γνώριζε.

Γιατί πως αλλιώς γίνεται, να έχουμε περάσει μαζί τα πρώτα κρυφά σχολικά ξενύχτια.

Το πρώτο τσιφτετέλι πάνω σε τραπέζι.

Τα σερί πριν το μάθημα στο πανεπιστήμιο.

Το πτυχίο μου.

Τον πρώτο μου μεγάλο χωρισμό.Τις καθημερινές διαδρομές μου Πατήσια – Φάληρο, εγκλωβισμένη στον Κηφισό για να πάω στη δουλειά.

Τις διακοπές στη Φολέγανδρο. Την Πρωτοχρονιά στο οικογενειακό τραπέζι.

Το πάρτι στα 40α γενέθλια μου.

Το γάμο μου. Το… Τα…Πάντα.

Κατάλαβα πως ο χαμός του Γιώργου Μαζώνακη, μας κάνει να πενθούμε, όχι μόνο τον άνθρωπο που ήταν τόσο “παρών” στη ζωή μας, τόσο ζωντανός στην καθημερινότητά μας εδώ και 30 χρόνια.

Όχι μόνο τον τεράστιο καλλιτέχνη με την καρδιά μικρού παιδιού.

Όχι μόνο τον μοναδικό σταρ της γενιάς μας, που κατάφερε και παρέμεινε το παιδί της διπλανής πόρτας.

Πενθούμε ταυτόχρονα και πολλά δικά μας κομμάτια.

Κομμάτια του εαυτού μας που “έφυγαν” μαζί του.

Μας υπενθύμισε τη θνητότητά μας. Μας έπεσε βαρύ, ρε ΜαΖω…Βαρύ κι ασήκωτο… Να περνάς από δω…" Περισσότερα εδώ-->https://www.diaforetiko.gr/xristina-vraxali-gia-mazonaki-den-thrino-enan-kseno-penthoume-kai-kommatia-tou-eaytou-mas

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους