Η σοφία της Ιρλανδίας – και ένα παράδειγμα για την Κύπρο Υπάρχουν περιπτώσεις που η πραγματική πολιτική σοφία δεν βρίσκεται στο να ακολουθείς αυτό που κάνουν όλοι οι άλλοι, αλλά στο να γνωρίζεις τι...

Πλήρες Κείμενο:

Η σοφία της Ιρλανδίας – και ένα παράδειγμα για την Κύπρο Υπάρχουν περιπτώσεις που η πραγματική πολιτική σοφία δεν βρίσκεται στο να ακολουθείς αυτό που κάνουν όλοι οι άλλοι, αλλά στο να γνωρίζεις τι εξυπηρετεί καλύτερα τις ιδιαίτερες συνθήκες και τα συμφέροντα της δικής σου χώρας. Η Ιρλανδία αποτελεί για μένα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Παρά το ότι η Ιρλανδία είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την 1η Ιανουαρίου 1973, επέλεξε να διατηρήσει τη στρατιωτική της ουδετερότητα που είναι βαθιά εδραιωμένη και να μην ενταχθεί στο ΝΑΤΟ (μαζί με την Κύπρο, τη Μάλτα και την Αυστρία αποτελούν τα τέσσερα κράτη μέλη της ΕΕ που δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ). Όμως, η ουδετερότητα αυτή δεν σημαίνει ούτε απομόνωση, ούτε αδιαφορία για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Σημαίνει ότι η Ιρλανδία δεν επιθυμεί να συμμετέχει σε στρατιωτικές συμμαχίες και σε κοινές ή αμοιβαίες αμυντικές δεσμεύσεις, ενώ παράλληλα συνεργάζεται ενεργά με την Ευρώπη, τον ΟΗΕ και, μέσω του Partnership for Peace, με το ΝΑΤΟ.

Τα ιρλανδικά στρατεύματα αναπτύσσονται μόνο για ανθρωπιστική υποστήριξη. Οι Ιρλανδοί στρατιώτες βοηθούν τακτικά Ειρηνευτικές Δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών.

Όμως ένας αυστηρός νόμος απαιτεί την έγκριση του ΟΗΕ, του Υπουργικού Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου για την αποστολή Ιρλανδικών στρατευμάτων στο εξωτερικό ( η λεγόμενη τριπλή κλειδαριά). Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η επιλογή της να παραμείνει εκτός Σένγκεν.

Η απόφαση αυτή της επιτρέπει να διατηρεί το ιδιαίτερο καθεστώς της Common Travel Area με το Ηνωμένο Βασίλειο, μέσα στο οποίο Ιρλανδοί και Βρετανοί πολίτες μπορούν να μετακινούνται, να ζουν και να εργάζονται ελεύθερα στις δύο χώρες.

Για την Ιρλανδία αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.

Το σύνορο με τη Βόρεια Ιρλανδία δεν είναι ένα συνηθισμένο σύνορο.

Είναι μέρος μιας ιστορικής σύγκρουσης που μόλις πριν από λίγες δεκαετίες οδήγησε σε βία και αιματοχυσία.

Η αποφυγή ενός «σκληρού συνόρου» και η διατήρηση της ελεύθερης επικοινωνίας Βορρά και Νότου υπήρξαν βασικά στοιχεία της ειρηνευτικής διαδικασίας και εξακολουθούν να προστατεύονται από το μετα-Brexit ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Γι’ αυτό θεωρώ αξιοθαύμαστη την ιρλανδική προσέγγιση: δεν θυσιάζει την ευρωπαϊκή της πορεία, αλλά προσαρμόζει ορισμένες ευρωπαϊκές επιλογές στις ιδιαίτερες ανάγκες ενός άλυτου εθνικού προβλήματος.

Και εδώ βρίσκεται το ερώτημα για εμάς στην Κύπρο.

Μήπως θα έπρεπε και εμείς να έχουμε την ίδια σοφία; Να αναγνωρίζουμε ότι, όσο το Κυπριακό παραμένει άλυτο, ορισμένες από τις σημαντικότερες στρατηγικές και αμυντικές μας επιλογές πρέπει να εξετάζονται όχι μόνο με βάση γενικούς ευρωπαϊκούς ή γεωπολιτικούς κανόνες, αλλά και με βάση τις ιδιαίτερες πραγματικότητες της Κύπρου; Η Ιρλανδία μας δείχνει ότι ευρωπαϊκός προσανατολισμός και εθνική ιδιαιτερότητα δεν είναι αντιφατικές έννοιες.

Ότι η συμμετοχή στην Ευρώπη δεν απαιτεί πάντοτε την εγκατάλειψη όλων των ειδικών ρυθμίσεων που υπαγορεύονται από την ιστορία και την ανάγκη διατήρησης της ειρήνης.

Ίσως αυτό να είναι ένα παράδειγμα που η Κύπρος αξίζει να μελετήσει σοβαρά.

Απαιτείται και από εμάς η ίδια πολιτική διορατικότητα και σοφία για να προσαρμόζουμε τις μεγάλες στρατηγικές μας επιλογές στην πραγματικότητα του άλυτου Κυπριακού — με πρώτο και ύψιστο κριτήριο την ασφάλεια, την ειρήνη, την επικοινωνία και, τελικά, πάνω από όλα, την επανένωση του νησιού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους