Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μα γιατί κλαίτε; Τον γνωρίζατε; Σας γνώριζε; Ήταν δικός σας άνθρωπος;» Όχι.

Δεν μας γνώριζε.

Δεν ήξερε το όνομά μας, δεν ήξερε το πρόσωπό μας, δεν ήξερε καν ότι υπάρχουμε.

Κι όμως, μερικές φορές ήταν εκεί όταν δεν ήταν κανείς άλλος.

Αυτό είναι που δυσκολεύονται να καταλάβουν όσοι απορούν γιατί μπορεί ένας άνθρωπος να κλάψει με λυγμούς για έναν τραγουδιστή, έναν ηθοποιό, έναν συγγραφέα, έναν καλλιτέχνη που δεν συνάντησε ποτέ στη ζωή του.

Γιατί δεν κλαίμε έναν «διάσημο». Κλαίμε μια παρουσία που μπήκε αθόρυβα μέσα στη ζωή μας και έμεινε εκεί για χρόνια.

Ένα τραγούδι μπορεί να ήταν ο μοναδικός μας σύντροφος ένα βράδυ που δεν αντέχαμε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ένα βιβλίο μπορεί να έμεινε ανοιχτό στα χέρια μας μέχρι το ξημέρωμα, όταν ολόκληρο το σπίτι κοιμόταν κι εμείς παλεύαμε μόνοι με πράγματα που δεν είπαμε ποτέ σε κανέναν.

Μια φωνή μπορεί να έπαιζε στ’ ακουστικά μας την ώρα που περπατούσαμε χωρίς προορισμό για να μη γυρίσουμε ακόμη σπίτι.

Μια ταινία μπορεί να μας έκανε να γελάσουμε σε μια περίοδο που είχαμε ξεχάσει ακόμη και τον ήχο του γέλιου μας.

Κι εκείνοι δεν έμαθαν ποτέ τίποτα από όλα αυτά.

Δεν έμαθαν ποτέ ότι κάποιος έκλαψε ακούγοντας τη φωνή τους μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Ότι κάποιος αποκοιμήθηκε αγκαλιά με το βιβλίο τους επειδή εκείνη τη νύχτα δεν είχε κανέναν άλλον να αγκαλιάσει.

Ότι ένας στίχος τους συνόδευσε έναν άνθρωπο μέχρι την πόρτα ενός νοσοκομείου, σε έναν χωρισμό, σε έναν μεγάλο έρωτα, σε μια απώλεια, σε ένα άδειο σπίτι, σε μια επιστροφή, σε ένα αντίο.

Δεν έμαθαν ποτέ πόσες ζωές έζησαν μέσα στις ζωές αγνώστων.

Κι αυτό είναι ίσως το πιο σπαρακτικό.

Εμείς μεγαλώσαμε μαζί τους.

Ερωτευτήκαμε με τα τραγούδια τους.

Χωρίσαμε με αυτά.

Κλάψαμε πάνω στις σελίδες τους.

Χάσαμε ανθρώπους έχοντας τη φωνή τους κάπου στο βάθος.

Περάσαμε από σπίτια, ηλικίες, έρωτες, φιλίες, καλοκαίρια και χειμώνες και εκείνοι, χωρίς να το γνωρίζουν, έγιναν η μουσική, οι λέξεις και οι εικόνες μιας ζωής που περνούσε.

Και κάποια μέρα μαθαίνεις ότι αυτός ο άνθρωπος πέθανε.

Και ξαφνικά δεν πεθαίνει μόνο εκείνος.

Ανοίγει μέσα σου ένα ολόκληρο συρτάρι μνήμης.

Επιστρέφουν άνθρωποι που δεν υπάρχουν πια, σπίτια που άδειασαν, έρωτες που τελείωσαν, νύχτες που νόμιζες ότι είχες ξεχάσει, νύχτες πόνου και μοναξιάς, ο εαυτός που ήσουν στα δεκαοχτώ, στα είκοσι πέντε, στα σαράντα σου.

Και για λίγα λεπτά στέκεσαι μπροστά σε ολόκληρη τη ζωή σου και συνειδητοποιείς πόσο πολύ πέρασε.

Γι’ αυτό κλαίμε τόσο.

Δεν θρηνούμε μόνο έναν άνθρωπο που πέθανε.

Θρηνούμε και ένα μικρό κομμάτι της δικής μας ζωής που ήταν δεμένο μαζί του.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν μας αγκάλιασαν ποτέ, κι όμως μας κράτησαν όρθιους.

Δεν μας μίλησαν ποτέ, κι όμως μας είπαν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν.

Δεν έμαθαν ποτέ το όνομά μας, κι όμως γνώρισαν τις πιο μοναχικές μας νύχτες.

Και όταν ένας τέτοιος άνθρωπος φεύγει, δικαιούμαστε να κλάψουμε.

Γιατί μπορεί να μην ήταν ποτέ «δικός μας». Αλλά υπήρξαν στιγμές που εμείς, χωρίς εκείνος να το ξέρει, ήμασταν ολομόναχοι στον κόσμο και είχαμε μόνο εκείνον.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους