Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυρία Μάνου, πριν ξανακοιτάξετε με τόση περιφρόνηση τον κόσμο που πήγε να αποχαιρετήσει τον Μαζωνάκη, επιτρέψτε μου μια μικρή, μάλλον άβολη υπενθύμιση.

Αυτός ο λαός, που προφανώς απέτυχε να ανταποκριθεί στα υψηλά πολιτιστικά σας στάνταρ, πλήρωνε επί δεκαετίες από το υστέρημά του τη δημόσια ραδιοτηλεόραση, ακόμη και μέσα από τον λογαριασμό του ρεύματος, χρηματοδοτώντας έναν δημόσιο πολιτιστικό μηχανισμό που έδινε απλόχερα επιχορηγήσεις, κονδύλια, χώρο, παραγωγές και προβολή στο έντεχνο τραγούδι και σε ό,τι κάποιοι είχαν ανακηρύξει σε «ποιοτικό». Δεν τον ρώτησε κανείς αν σας άκουγε.

Τον χρέωναν και πλήρωνε. Τον Μαζωνάκη, αντιθέτως, δεν χρειάστηκε να του τον βάλει κανείς στον λογαριασμό της ΔΕΗ.

Τον πλήρωνε μόνος του.

Και με μεγάλη του χαρά.

Αγόραζε τους δίσκους του, πλήρωνε τα εισιτήριά του, γέμιζε τα μαγαζιά του και, όταν πέθανε, γέμισε τους δρόμους για να τον αποχαιρετήσει.

Χωρίς κρατική πολιτιστική καθοδήγηση.

Χωρίς κανέναν να του εξηγήσει ποιον επιτρέπεται να αγαπά.

Γι’ αυτό, κυρία Μάνου, όταν γράφετε για «το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των ονείρων» σας, θα πρόσεχα λίγο περισσότερο τη μεταφορά.

Γιατί για τα όνειρα της δικής σας γενιάς αυτός ο λαός πλήρωνε ακόμη κι όταν δεν τα είχε επιλέξει.

Για τον Μαζωνάκη πλήρωνε ακριβώς επειδή τον είχε επιλέξει.

Και να που, όταν κάποτε αφέθηκε εντελώς ελεύθερος να αποφασίσει πού θα βάλει τα λεφτά, την αγάπη και το δάκρυ του, αποφάσισε μόνος του.

Συγγνώμη που η επιλογή του δεν σας δικαίωσε. Αλλά βλέπετε, κυρία Μάνου, η αγάπη του κόσμου έχει ένα τρομερό ελάττωμα: δεν επιχορηγείται, κερδίζεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους