Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχω ξαναγράψει για την PISA και για τις χαμηλές επιδόσεις των μαθητών μας σε γνώσεις που θεωρούνται βασικές.

Δεν συμμερίζομαι την πολύ εύκολη κριτική που, συνήθως, επιρρίπτει τις ευθύνες κατά κύριο λόγο στα παιδιά.

Ξεχνάμε κάθε φορά ότι τα παιδιά έχουν γονείς, δασκάλους και καθηγητές, εκπαιδεύονται ακόμα κι από τα ΜΚΔ, την τηλεόραση και τα λοιπά ΜΜΕ, ακόμα κι από την πολιτική ηγεσία.

Σας ρωτώ, λοιπόν: πόσοι γονείς μιλάμε με τα παιδιά μας; Και δεν εννοώ να τους διατάξουμε ή να τους απαγορέψουμε κάτι.

Εννοώ να μιλάμε εκτενώς για θέματα της καθημερινότητας, της επικαιρότητας, ακόμα και της πολιτικής, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να διατυπώνουν λόγο; Πόσοι είμαστε καλοί ακροατές των παιδιών μας, ακούγοντας πραγματικά τις ανησυχίες τους, τα προβλήματά τους χωρίς να τα ποπαίρνουμε; Πόσοι χαρίζουμε πια στα παιδιά μας βιβλία για δώρα – κι όχι κινητά, τάμπλετς, παιχνιδομηχανές; Πόσοι δάσκαλοι και καθηγητές παρέχουμε πραγματικό βήμα στα παιδιά; Πόσοι μετατρέπουμε τη μάθηση σε λόγο, σε βιωματική εμπειρία, σε κάτι που πραγματικά θα τους αρέσει και θα τους ενδιαφέρει; Πόσοι χρησιμοποιούμε καινοτόμους μεθόδους διδασκαλίας που έχουν πραγματικό αντίκρισμα κι αποτέλεσμα στη γνωστική τους βελτίωση; Πόσοι ιδρώνουμε στην έδρα να τους μάθουμε πώς να αγαπούν τη μάθηση – κι όχι μόνο να τους τη φορτώνουμε, λες κι είναι καταναγκαστικό έργο; Πόσοι από τους άλλους φορείς της παιδείας (π.χ. ΜΚΔ, τηλεόραση, εφημερίδες κ.ο.κ.) διαθέτουν υψηλό γνωστικό επίπεδο και καλλιεργούν τον λόγο; Δεν αναφέρομαι μόνο στα δημοσιογραφικά και πολιτικά γλωσσικά ατοπήματα, στις ό, τι να’ ναι αναρτήσεις των σύγχρονων «ινφλουένσερς» (τρομάρα τους) ή στις ιστορικές ανοησίες που εδράζονται σε ιδεολογικές αγκυλώσεις (τα παιδιά δεν ξέρουν ούτε την ιστορία του τόπου τους πια). Αναφέρομαι στο επίπεδο των κειμένων που παράγονται, στη δυνατότητα εκλαΐκευσης της γνώσης, στους προβληματισμούς που (θα έπρεπε να) θέτουν, στην εστίαση στην κριτική ικανότητα.

Ναι, φταίνε τα παιδιά για το κακό το χάλι το δικό μας, για τη δική μας ανεπάρκεια και βαρεμάρα, για το γεγονός ότι όλοι «παρκάρουμε» τα παιδιά μας κάπου αλλού: οι γονείς στα σχολεία, οι καθηγητές στην ΤΝ, οι δημοσιογράφοι στα ΜΚΔ, η πολιτική ηγεσία σε ξένους μηχανισμούς αξιολόγησης και ούτω καθεξής.

Ουδείς αναλαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί.

Κι όλοι, εκ των υστέρων, εκφράζουμε τη θλίψη μας (ή την οργή μας...) υποκριτικά που τα παιδιά δεν μπορούν να οργανώσουν τον λόγο τους και να συντάξουν ένα αξιοπρεπές κείμενο, που δεν μπορούν να κατανοήσουν ένα γραπτό κείμενο που δεν ξεπερνά τις 400 λέξεις, που δεν έχουν κριτική σκέψη.

Παρεμπιπτόντως: θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν, μαζί με τα παιδιά μας, συμμετείχαμε κι εμείς σε αντίστοιχα προγράμματα αξιολόγησης των δικών μας βασικών γνώσεων, των καθηγηταράδων πάσης βαθμίδος, δημοσιολογούντων πάσης φύσεως, πολιτικάντηδων και πολιτευομένων πασών των ιδεολογιών και άλλων τοιούτων «μεγάλων» (σε ηλικία και μυαλά) συμπεριλαμβανομένων… Ε, ρε γέλιο που θα’ πεφτε…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους