Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε ἦταν ἕνα ἀγόρι 27 ἐτῶν...Εἶχε φύγει ἀπό τό σπίτι γιά νά μείνει μόνο του...Πονοῦσε νά βλέπει τόν μικρότερο ἀδελφό του νά λιώνει κάθε μέρα στά ναρκωτικά... Ἦταν ἕνα πανέμορφο ἀγόρι ποὺ ἐργαζόταν ὡς μοντέλο στην Σχολή Καλῶν τεχνῶν…Ἁγνό παιδί κάτι σπάνιο γιά τήν ἐποχή μας πιά…Ἀντίθετα, θεωρεῖται ἐλάττωμα…Κάποιο ἀπόγευμα πῆρε ἕνα τηλέφωνο τή μητέρα του στό σταθερό.

Τότε δέν εἶχαν καλοκυκλοφορήσει τά κινητά τηλέφωνα… -Μαμά, ἔλα σέ παρακαλῶ νά σέ δῶ σήμερα…(Ἦταν Πέμπτη καί ἡ μαμά του εἶχε κανονίσει νά πάει Σάββατο πρωί ἀπό τό σπίτι νά τοῦ μαγειρέψει νά τόν δεῖ κλπ…). Ἡ μαμά μόλις εἶχε γυρίσει ἀπό τή δουλειά, κουρασμένη…Δούλευε στήν ἐφορία… -Ἄχ ρε, Περικλῆ, δέν μπορῶ τώρα…Ἀφοῦ θά ἔρθω τό Σάββατο… – Ρέ μαμά, σέ παρακαλῶ, ἔλα νά σέ δῶ… – Ρέ Περικλῆ μου, θὰ τὰ ποῦμε τό Σάββατο… Κλείνει τό τηλέφωνο.

Δέν ἐπέμενε ἄλλο ὁ Περικλῆς.

Περνάει καί ἡ Παρασκευή.

Ἔρχεται τό Σάββατο.

Ἡ καλή μαμά ἑτοιμάστηκε, πῆρε φαγητά κλπ καί ἔφυγε γιά τό σπίτι τοῦ γιοῦ της.

Εἶχαν δώσει ραντεβοῦ κάπου κοντά νά τόν πάρει καί νά πᾶνε σπίτι.

Εφτασε στήν ὥρα της στίς 1μ.μ. Περίμενε, περίμενε, περίμενε μία ὥρα κάνοντας βόλτες πάνω κάτω.

Ἀγανακτισμένη μέ τό γιό της σηκώνεται νά φύγει… -Α, ρε Περικλῆ, δέν ἔχεις μπέσα μονολόγισε θυμωμένη… Φτάνει στό σπίτι της.

Κουρασμένη ἀκουμπάει τά πράγματα στό τραπέζι.

Ἐκείνη τή στιγμή ἀνοίγει ἡ πόρτα.

Μπαίνει ὁ γιός της ὁ Βασίλης καί ὁ ἄνδρας της…Σωριάζεται ὁ ἄνδρας κάτω φωνάζοντας: Πάει τό παιδί μου!!!! Ὁ Περικλῆς ἐκείνη τήν ἡμέρα ἐκτός ἀπό τή μαμά του εἶχε πάρει καί 5 -6 φίλους του νά συναντηθοῦν γιά καφέ…Γιά διαβολική συγκυρία κανείς τους δέν μποροῦσε νά τόν δεῖ.

Ἄλλος ἦταν κουρασμένος, ἄλλος εἶχε κλείσει ἄλλο ραντεβοῦ, ἄλλος βαριόταν… Βρῆκαν τόν Περικλῆ ξαπλωμένο στίς ράγες τοῦ τραίνου καί τά χέρια του σέ σχῆμα σταυροῦ… Ἀδελφοί μου, ἄν κάποιος μᾶς παρακαλέσει γιά κάτι, γιά μιά ἀνθρώπινη παρηγοριά, ἄς θυσιάσουμε λίγο χρόνο…Οἱ μάνες…ΣΤΑΘΕΙΤΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ….ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ… Ἡ ἱστορία εἶναι πραγματική.

Μοῦ τή διηγήθηκε χαροκαμένη μάνα ποὺ ἔχασε καί τά δύο της παιδιά.

Κι ἀντί νά μισήσει τον Θεό, στράφηκε πρός τόν Θεό… Γερόντισσα Σωφρονία Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Ακράτας *** Ἀπὸ ἕνα φτωχὸ χωριὸ τῆς Εὐρυτανίας ἔφυγαν δύο παιδιὰ σὲ ἡλικία 12 – 13 χρονῶν, φτωχά, ξυπόλητα· εἶχαν κάποια συγγένεια μεταξύ τους.

Ἔφυγαν καὶ ποῦ πῆγαν; Ὁ Ἕλληνας πάει παντοῦ· αὐτὰ πῆγαν μέσα στὸ Λονδῖνο.

Ἐκεῖ δούλεψαν σὲ ῥεστοράν.

Καὶ μιὰ μέρα, αὐτὰ τὰ φτωχὰ παιδιά, ἔ­φτειαξαν καταστήματα στὸ Λονδῖνο.

Λίρα μὲ οὐρά! Ἀλλὰ ἡ ζωὴ εἶνε ῥόδα· ἔρχεται οἰ­κονομικὴ κρίσις καί, αὐτοὶ ποὺ κοιμήθηκαν ἑ­κατομμυριοῦχοι, τὴν ἄλλη μέρα ξύπνησαν πάμ­­πτωχοι, ὅπως ὅταν εἶχαν ἔρθει στὸ Λονδῖνο ξυπόλητοι.

Πῶς ἀν­τιμετώπισαν τὴν κατάστασι; Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο ἀπογοητεύθηκε.

Δὲν ἔχω λεφτὰ πλέον, σκέφτηκε, δὲν ἔχω κατάστημα, δὲν ἔχω τίποτα· τί τὴ θέλω τὴ ζωή; Μπλοὺμ ἀπὸ ἕνα γεφύρι τοῦ Τάμεση μέσ᾽ στὸ ποτάμι· αὐτοκτόνησε.

Ὁ ἄλλος γονάτισε μπροστὰ στὴν εἰκόνα, ἔκανε τὸ σταυρό του καὶ εἶπε· Θεέ μου, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας, βοήθησέ με… Καὶ ἄρχισε πάλι νὰ δου­λεύῃ σὰν γκαρσόνι.

Δουλεύοντας συνε­χῶς, στὰ πενήντα του χρόνια, νάτος πάλι κ᾽ ἔκανε κατάστημα.

Πάει κάποιος δημοσιογράφος καὶ τοῦ λέει· –Καὶ οἱ δυὸ ἤρθατε ἀπὸ τὰ μέρη αὐτὰ φτωχοί, γίνατε ἔπειτα πλούσιοι· χάσατε κατόπιν τὰ λεφτά, χάσατε τὰ διαμερίσματα, χάσατε τὰ πάντα, χάσατε τὶς λίρες σας, χάσατε τὶς μετοχές σας.

Ὁ ἄλλος πῆγε καὶ αὐτοκτόνησε· ἐσὺ πῶς σκέφτηκες; –Ὅ,τι εἶμαι, λέει, ἐγὼ τὸ χρωστῶ στὴ μάνα μου. –Πῶς τὸ χρωστᾷς στὴ μάνα σου; ἡ μάνα σου εἶνε μακριά. –Προτοῦ νὰ φύγω ἀπ᾽ τὸ χωριό, μὲ πῆρε ἡ μάνα μου, μὲ πῆγε στὸ εἰκόνισμα, γονάτισα καὶ μοῦ ᾽πε· «Παιδί μου, πολλὰ βάσανα θὰ τραβήξῃς στὸν κόσμο, ἀλλὰ ὅσα καὶ νὰ ἔρθουν, ποτέ μὴν ἀπελπιστῇς· ἐκεῖ ψηλὰ εἶνε ὁ Θεός!». Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη+ *** Ἔχυσα πολλά δάκρυα μέ τή σκέψη ὅτι, ἄν ἐμεῖς οἱ μοναχοί πού ἀπαρνηθήκαμε τόν κόσμο δέν σωζόμαστε, τότε τί γίνεται γενικότερα στόν κόσμο; Ἔτσι βαθμηδόν μεγάλωνε ἡ θλίψη μου καί ἄρχισα νά χύνω δάκρυα ἀπογνώσεως.

Καί νά, πέρυσι ἐνῶ βρισκόμουν στήν ἀπελπισία αὐτή, ἐξαντλημένος ἀπό τό κλάμα, ξαπλωμένος καταγῆς, ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος καί μέ ρώτησε: “Γιατί θρηνεῖς ἔτσι…” ; Ἐγώ σιώπησα μήν μπορώντας νά ἀτενίσω Τόν ἐμφανισθέντα… “Δέν γνωρίζεις ὅτι Ἐγώ θά κρίνω τόν κόσμο” ;… Ἐγώ πάλι σιώπησα παραμένοντας πρηνής… Ὁ Κύριος μοῦ λέει: "ΘΑ ΕΛΕΗΣΩ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΠΙΚΑΛΕΣΘΗΚΕ ΤΟΝ ΘΕΟ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ". Μοῦ ἦρθε τότε ἡ σκέψη: “Τότε, γιατί ἐμεῖς πάσχουμε ἔτσι καθημερινά”; Ὁ Κύριος στήν κίνηση αὐτή τῆς σκέψεώς μου ἀπήντησε: “Ἐκεῖνοι πού πάσχουν γιά τήν ἐντολή Μου, στή Βασιλεία τῶν Οὐρανων θά εἶναι ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ἐνῶ τούς ἄλλους μόνο θά τούς ἐλεήσω”. Καί ὁ Κύριος ἔφυγε. Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης leimwnas.blogspot.com *** Ο Όσιος Παϊσιος και πολλοί Άγιοι Πατέρες μας αναφέρουν μια απλή αλλά συνάμα εκπληκτική διδασκαλία : «Να έχεις απλό λoγισμό». Τόσο απλή φράση μεν, τόσο δύσκολη στην πράξη δε. Σταμάτα λοιπόν να κάνεις υπεραναλύσεις με το μυαλό σου.

Κάνε μια προσπάθεια σε ό,τι σου λένε να βάζεις τον καλό λογισμό και να απαντάς με χαρά και αγάπη στον άλλον.

Δίνε αγάπη και αισιοδοξία και ακόμα κι όταν διαφωνείς να το κάνεις με ηρεμία και αγάπη.

Να μη δίνεις εντολές, αλλά να λες : «Κοίταξε αδερφέ μου κι αυτή την πλευρά αν θέλεις, ίσως αξίζει να την εξετάσεις λιγάκι». Σου εξομολογείται ο άλλος ένα πρόβλημά του διότι θέλει κάπου να το πει, να το βγάλει από μέσα του.

Ψάχνει κάποιον απεγνωσμένα να τον ακούσει διότι θέλει να ακουμπήσει κάπου κι εσύ πετάς τη φοβερή «τορπίλη» : «Δεν είναι τίποτα ! Εγώ να δεις τι έχω τραβήξει τα ίδια και χειρότερα!». Σταμάτα να απαντάς με συγκρητισμούς ! Ο άλλος εκείνη την ώρα ψάχνει ώμο να ακουμπήσει και λιμάνι να «προσαράξει» την καρδιά του, δεν ψάχνει δικαστή.

Το «Δεν έχεις τίποτα», «Εγώ έχει περάσει χειρότερα» ΔΕΝ είναι απάντηση.

Δημιουργεί απόσταση κι ο άλλος μένει στο κενό.

Είναι σαν να είναι κάποιος στον γκρεμό με το ένα χέρι και να φωνάζει βοήθεια κι εσύ να του απαντάς «Καλά πώς κάνεις έτσι, εγώ έχω περάσει χειρότερα». ΔΕΝ βοηθάς αδερφέ μου με αυτόν τον τρόπο! Άλλες φορές σου ζητάει ο άλλος μια συμβουλή κι αντί να του απαντήσεις σύμφωνα με αυτά που σου λέει και την κατάσταση που βιώνει και περιγράφει, προσπαθείς να του απαντήσεις πως ενήργησες εσύ σε ανάλογη περίπτωση! Αδερφέ μου! Τέτοιες απαντήσεις ταιριάζουν μόνο όταν είναι να φτιάξουμε ένα αντικείμενο.

Η κάθε περίπτωση και ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός.

Προσπάθησε να σταθείς πλάι στον άλλον, με την προσευχή και την αγάπη σου.

Μην προσπαθήσεις επειδή ο άλλος είναι αδύναμος να του κάνεις τον δάσκαλο για να το παίζεις μετά σωτήρας.

Κλαίει ο άλλος; Κλάψε μαζί του. Στεναχωριέται; Δώσε μια αγκαλιά.

Έχει προβλήματα; Άκουσέ τον με αγάπη.

Απλή σκέψη καρδιακή, απλός λογισμός, προσευχή και αγάπη.

Όπως ενεργούν τα παιδιά…. Απλά πράγματα στη θεωρία αλλά δυστυχώς δύσκολα στην πράξη. Γιατί; Διότι δεν μας αφήνει ο δαίμονας της φιλαυτίας και του ξερόλα. Καλό αγώνα συγκατάβασης , ενσυναίσθησης και αγάπης. π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους