@7684019974851022083 Η ελληνική βιομηχανία τον ήθελε αρκετά διαφορετικό για να πουλάει, αλλά αρκετά «ετεροφυλόφιλο» για να μην ενοχλεί το συντηρητικό λαϊκό κοινό. «Ανήκω σε μένα». Του το επιτρέψαμε; Της Τζεφ Μοντάνα, ιδρύτριας του LGBT Center Greece Θυμάμαι να περιμένουμε μαζί στις Κάννες, δίπλα στις λιμουζίνες που θα μας πήγαιναν στο κόκκινο χαλί. Εγώ ήμουν εκεί με το «Dodo», εκείνος με την ταινία «Ξερξης». Μέσα σε εκείνη τη λάμψη υπήρχε η οικειότητα ενός ανθρώπου που γνώριζα από την εφηβεία μου, από τα βράδια στο Cocoon, στο Λουτράκι. Με τον Γιώργο υπήρχε αμοιβαία εκτίμηση, αγάπη και ουσιαστική συναισθηματική σύνδεση. Γι’ αυτό, όταν σκέφτομαι σήμερα το «Ανήκω σε μένα», αναρωτιέμαι πόσο χώρο αφήναμε στον άνθρωπο πέρα από όσα περιμέναμε από τον καλλιτέχνη. Χειροκροτούμε έναν άνδρα που αμφισβητεί τους κώδικες της εμφάνισης πάνω στη σκηνή. Πόσο εύκολα, όμως, δεχόμαστε τον ίδιο άνδρα να εμφανιστεί δημόσια με τον σύντροφό του; Εκεί δοκιμάζεται η αποδοχή μας: όταν η διαφορετικότητα γίνεται καθημερινότητα και ζητά χώρο δίπλα μας. Στη δική μου ματιά, υπήρχε περισσότερος χώρος για την αντισυμβατικότητα του καλλιτέχνη παρά για την ελευθερία του ανθρώπου. Διαβάζω το «δεν μας ενδιαφέρει τι κάνει στο κρεβάτι του». Αλλά η ζωή μας δεν περιορίζεται σε ένα κρεβάτι. Είναι ο σύντροφος που θέλουμε δίπλα μας, το σπίτι που μοιραζόμαστε, μια βόλτα χέρι χέρι. Είναι να μπορείς να πεις ποιον αγαπάς χωρίς να υπολογίζεις τι θα χάσεις. Κανείς δεν οφείλει να δημοσιοποιήσει τη σεξουαλικότητά του. Η ιδιωτικότητα προστατεύει την επιλογή του. Η ομοφοβία την περιορίζει. Η αποδοχή που ισχύει μόνο όσο ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες των άλλων αφήνει ελάχιστο χώρο για ελευθερία. Τον Γιώργο τον είχα συναντήσει και σε στιγμές που με ανησύχησαν βαθιά. Δεν μπορούσα να θεωρήσω ότι ήταν καλά μόνο και μόνο επειδή συνέχιζε να εμφανίζεται και να χειροκροτείται. Δεν γνωρίζω τι προκάλεσε τον θάνατό του και η προσωπική μου μαρτυρία δεν υποκαθιστά την ιατροδικαστική έρευνα. Γνωρίζω, όμως, ότι η επιτυχία ενός ανθρώπου δεν απαντά στο ερώτημα αν χρειάζεται βοήθεια. Η φροντίδα απαιτεί να μπορούμε να τον ακούσουμε, ακόμη κι όταν αυτό σημαίνει να σταματήσει η παράσταση. Από όσα γνώριζα, άνθρωποι της οικογένειάς του προσπάθησαν να παρέμβουν για να τον προστατεύσουν. Δεν γνωρίζω κάθε απόφαση ή διαφωνία τους. Με πληγώνει, όμως, η ευκολία με την οποία η αγωνία τους μεταφράζεται αυτομάτως σε οικονομικό συμφέρον. Το πένθος μιας οικογένειας αξίζει κάτι περισσότερο από ετυμηγορίες στα σχόλια. Έχω μιλήσει προσωπικά με τον Στέφανο Παπαδόπουλο. Τον πιστεύω και στέκομαι δίπλα του. Η στήριξή μου αποτελεί προσωπική θέση, όχι δικαστική κρίση. Η σεξουαλικότητα κανενός δεν αποτελεί στοιχείο ενοχής ή αθωότητας. Μπορώ να θρηνώ τον Γιώργο και να στηρίζω τον Στέφανο. Η αγάπη για έναν καλλιτέχνη δεν απαιτεί να σωπάσει ο άνθρωπος που τον κατήγγειλε. Τα παιδιά που διαβάζουν όσα γράφουμε σήμερα μαθαίνουν τι να περιμένουν από εμάς αύριο: αν ο έρωτάς τους θα γίνει αστείο, αν θα μπορούν να μιλήσουν χωρίς να εξευτελιστούν ή αν θα χρειαστεί να κρυφτούν για να γίνουν αποδεκτά. Ως ιδρύτρια του LGBT Center Greece, εκεί θέλω να κριθεί η παρέμβασή μου: στο αν βοηθά να γίνει αυτός ο τόπος ασφαλέστερος. Θρηνώ τον Γιώργο που γνώρισα. Ήταν ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, με φωνή αμέσως αναγνωρίσιμη και το χάρισμα να κάνει έναν στίχο προσωπικό. Τα τραγούδια του θα συνεχίσουν να μας συντροφεύουν. Καλό ταξίδι, Γιώργο. Σε αποχαιρετώ με θλίψη, εκτίμηση και αγάπη. Κρατώ τη ζεστασιά των συναντήσεών μας και τη συγκίνηση που μου χάρισε η φωνή σου. Σε ευχαριστώ και για τα δύο. #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ελληνική βιομηχανία τον ήθελε αρκετά διαφορετικό για να πουλάει, αλλά αρκετά «ετεροφυλόφιλο» για να μην ενοχλεί το συντηρητικό λαϊκό κοινό. «Ανήκω σε μένα». Του το επιτρέψαμε; Της Τζεφ Μοντάνα, ιδρύτριας του LGBT Center Greece Θυμάμαι να περιμένουμε μαζί στις Κάννες, δίπλα στις λιμουζίνες που θα μας πήγαιναν στο κόκκινο χαλί.

Εγώ ήμουν εκεί με το «Dodo», εκείνος με την ταινία «Ξερξης». Μέσα σε εκείνη τη λάμψη υπήρχε η οικειότητα ενός ανθρώπου που γνώριζα από την εφηβεία μου, από τα βράδια στο Cocoon, στο Λουτράκι.

Με τον Γιώργο υπήρχε αμοιβαία εκτίμηση, αγάπη και ουσιαστική συναισθηματική σύνδεση.

Γι’ αυτό, όταν σκέφτομαι σήμερα το «Ανήκω σε μένα», αναρωτιέμαι πόσο χώρο αφήναμε στον άνθρωπο πέρα από όσα περιμέναμε από τον καλλιτέχνη.

Χειροκροτούμε έναν άνδρα που αμφισβητεί τους κώδικες της εμφάνισης πάνω στη σκηνή.

Πόσο εύκολα, όμως, δεχόμαστε τον ίδιο άνδρα να εμφανιστεί δημόσια με τον σύντροφό του; Εκεί δοκιμάζεται η αποδοχή μας: όταν η διαφορετικότητα γίνεται καθημερινότητα και ζητά χώρο δίπλα μας.

Στη δική μου ματιά, υπήρχε περισσότερος χώρος για την αντισυμβατικότητα του καλλιτέχνη παρά για την ελευθερία του ανθρώπου.

Διαβάζω το «δεν μας ενδιαφέρει τι κάνει στο κρεβάτι του». Αλλά η ζωή μας δεν περιορίζεται σε ένα κρεβάτι.

Είναι ο σύντροφος που θέλουμε δίπλα μας, το σπίτι που μοιραζόμαστε, μια βόλτα χέρι χέρι.

Είναι να μπορείς να πεις ποιον αγαπάς χωρίς να υπολογίζεις τι θα χάσεις.

Κανείς δεν οφείλει να δημοσιοποιήσει τη σεξουαλικότητά του.

Η ιδιωτικότητα προστατεύει την επιλογή του.

Η ομοφοβία την περιορίζει.

Η αποδοχή που ισχύει μόνο όσο ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες των άλλων αφήνει ελάχιστο χώρο για ελευθερία. Τον Γιώργο τον είχα συναντήσει και σε στιγμές που με ανησύχησαν βαθιά.

Δεν μπορούσα να θεωρήσω ότι ήταν καλά μόνο και μόνο επειδή συνέχιζε να εμφανίζεται και να χειροκροτείται.

Δεν γνωρίζω τι προκάλεσε τον θάνατό του και η προσωπική μου μαρτυρία δεν υποκαθιστά την ιατροδικαστική έρευνα.

Γνωρίζω, όμως, ότι η επιτυχία ενός ανθρώπου δεν απαντά στο ερώτημα αν χρειάζεται βοήθεια.

Η φροντίδα απαιτεί να μπορούμε να τον ακούσουμε, ακόμη κι όταν αυτό σημαίνει να σταματήσει η παράσταση.

Από όσα γνώριζα, άνθρωποι της οικογένειάς του προσπάθησαν να παρέμβουν για να τον προστατεύσουν.

Δεν γνωρίζω κάθε απόφαση ή διαφωνία τους.

Με πληγώνει, όμως, η ευκολία με την οποία η αγωνία τους μεταφράζεται αυτομάτως σε οικονομικό συμφέρον.

Το πένθος μιας οικογένειας αξίζει κάτι περισσότερο από ετυμηγορίες στα σχόλια.

Έχω μιλήσει προσωπικά με τον Στέφανο Παπαδόπουλο.

Τον πιστεύω και στέκομαι δίπλα του.

Η στήριξή μου αποτελεί προσωπική θέση, όχι δικαστική κρίση.

Η σεξουαλικότητα κανενός δεν αποτελεί στοιχείο ενοχής ή αθωότητας.

Μπορώ να θρηνώ τον Γιώργο και να στηρίζω τον Στέφανο.

Η αγάπη για έναν καλλιτέχνη δεν απαιτεί να σωπάσει ο άνθρωπος που τον κατήγγειλε.

Τα παιδιά που διαβάζουν όσα γράφουμε σήμερα μαθαίνουν τι να περιμένουν από εμάς αύριο: αν ο έρωτάς τους θα γίνει αστείο, αν θα μπορούν να μιλήσουν χωρίς να εξευτελιστούν ή αν θα χρειαστεί να κρυφτούν για να γίνουν αποδεκτά.

Ως ιδρύτρια του LGBT Center Greece, εκεί θέλω να κριθεί η παρέμβασή μου: στο αν βοηθά να γίνει αυτός ο τόπος ασφαλέστερος.

Θρηνώ τον Γιώργο που γνώρισα.

Ήταν ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, με φωνή αμέσως αναγνωρίσιμη και το χάρισμα να κάνει έναν στίχο προσωπικό.

Τα τραγούδια του θα συνεχίσουν να μας συντροφεύουν.

Καλό ταξίδι, Γιώργο.

Σε αποχαιρετώ με θλίψη, εκτίμηση και αγάπη.

Κρατώ τη ζεστασιά των συναντήσεών μας και τη συγκίνηση που μου χάρισε η φωνή σου. Σε ευχαριστώ και για τα δύο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους