@7685349336942644502 Θέλω από την πρώτη λέξη να είμαι ξεκάθαρη: δεν γράφω αυτές τις σκέψεις για να συγκρίνω ανθρώπους, απώλειες ή πένθη. Ο θάνατος δεν έχει πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Κάθε ζωή είναι ανεκτίμητη και κάθε οικογένεια που αποχαιρετά έναν δικό της άνθρωπο σηκώνει τον δικό της βαρύ σταυρό. Τον Γιώργο Μαζωνάκη τον αποχαιρέτησα κι εγώ με βαθιά θλίψη, με θερμά συλλυπητήρια προς την οικογένειά του και με ένα ειλικρινές «καλό ταξίδι». Ήταν ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, μα πάνω απ’ όλα ένας όμορφος άνθρωπος που αγαπήθηκε πολύ. Η λαϊκή αγρυπνία και το τεράστιο κύμα συγκίνησης δείχνουν πόσο βαθιά είχε μπει στις καρδιές του κόσμου. Αυτή η ανάρτηση, λοιπόν, δεν έρχεται να αφαιρέσει ούτε μία λέξη αγάπης από τον Γιώργο. Έρχεται να προσθέσει στη συλλογική μας μνήμη δύο ακόμη ονόματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν: Επισμηναγός Ιωάννης Μπλέσιας, 40 ετών. Σμηναγός Δημήτριος Πέτρου, 37 ετών. Δύο αξιωματικοί της Πολεμικής μας Αεροπορίας, δύο νέα παλικάρια που έχασαν τη ζωή τους στις 5 Σεπτεμβρίου, όταν το F-4E Phantom II στο οποίο επέβαιναν συνετρίβη στην Τανάγρα. Ο Ιωάννης, από τον Πύργο, υπηρετούσε στην 338 Μοίρα της 117 Πτέρυγας Μάχης. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του και ένα αγοράκι μόλις πέντε ετών. Ο Δημήτριος, με καταγωγή από την Ήπειρο, άφησε πίσω του τη σύζυγό του και την κορούλα τους, μόλις πέντε μηνών, την οποία ετοιμαζόταν να βαφτίσει λίγες ημέρες αργότερα. Δεν ήταν απλώς δύο βαθμοί, δύο στολές ή δύο ονόματα σε μια ανακοίνωση. Ήταν παιδιά κάποιων γονιών, σύζυγοι, πατεράδες, άνθρωποι με όνειρα και οικογένειες που τους περίμεναν να επιστρέψουν. Ήταν άνθρωποι που ανέβαιναν στους ουρανούς γνωρίζοντας τον κίνδυνο, υπηρετώντας την πατρίδα και το καθήκον. Και εδώ βρίσκεται η δική μου τροφή για σκέψη όχι κατηγορία προς κανέναν: Πόσοι από εμάς συγκρατήσαμε τα ονόματά τους; Πόσοι σταθήκαμε έστω για μία στιγμή στον πόνο των οικογενειών τους; Πόσοι ανάψαμε νοερά ένα κερί και γι’ αυτά τα δύο παιδιά; Δεν ζητώ να πούμε λιγότερα για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Ζητώ να μην πούμε λιγότερα για τον Ιωάννη και τον Δημήτριο. Γιατί η ανθρωπιά δεν πρέπει να εξαρτάται από το πόσο γνωστό ήταν ένα πρόσωπο. Η αγάπη, ο σεβασμός και η προσευχή μας μπορούν να χωρέσουν όλους. Η πατρίδα δεν είναι μόνο η σημαία που υψώνουμε. Είναι και τα πρόσωπα εκείνων που υπηρέτησαν κάτω από αυτήν και δεν γύρισαν ποτέ ξανά στο σπίτι τους. Καλό ταξίδι, Γιώργο Μαζωνάκη. Αιωνία σου η μνήμη. Επισμηναγέ Ιωάννη Μπλέσια, Σμηναγέ Δημήτριε Πέτρου, η Ελλάδα οφείλει να θυμάται τα ονόματά σας. Τρεις διαφορετικές διαδρομές. Τρεις ανθρώπινες απώλειες. Ένας κοινός σεβασμός: η μνήμη δεν κάνει διακρίσεις. 🕊️🇬🇷 #ΓιώργοςΜαζωνάκης #ΙωάννηςΜπλέσιας #ΔημήτριοςΠέτρου #Αθάνατοι #ΜνήμηΚαιΣεβασμός #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέλω από την πρώτη λέξη να είμαι ξεκάθαρη: δεν γράφω αυτές τις σκέψεις για να συγκρίνω ανθρώπους, απώλειες ή πένθη.

Ο θάνατος δεν έχει πρωταγωνιστές και κομπάρσους.

Κάθε ζωή είναι ανεκτίμητη και κάθε οικογένεια που αποχαιρετά έναν δικό της άνθρωπο σηκώνει τον δικό της βαρύ σταυρό. Τον Γιώργο Μαζωνάκη τον αποχαιρέτησα κι εγώ με βαθιά θλίψη, με θερμά συλλυπητήρια προς την οικογένειά του και με ένα ειλικρινές «καλό ταξίδι». Ήταν ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, μα πάνω απ’ όλα ένας όμορφος άνθρωπος που αγαπήθηκε πολύ.

Η λαϊκή αγρυπνία και το τεράστιο κύμα συγκίνησης δείχνουν πόσο βαθιά είχε μπει στις καρδιές του κόσμου.

Αυτή η ανάρτηση, λοιπόν, δεν έρχεται να αφαιρέσει ούτε μία λέξη αγάπης από τον Γιώργο.

Έρχεται να προσθέσει στη συλλογική μας μνήμη δύο ακόμη ονόματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν: Επισμηναγός Ιωάννης Μπλέσιας, 40 ετών. Σμηναγός Δημήτριος Πέτρου, 37 ετών.

Δύο αξιωματικοί της Πολεμικής μας Αεροπορίας, δύο νέα παλικάρια που έχασαν τη ζωή τους στις 5 Σεπτεμβρίου, όταν το F-4E Phantom II στο οποίο επέβαιναν συνετρίβη στην Τανάγρα. Ο Ιωάννης, από τον Πύργο, υπηρετούσε στην 338 Μοίρα της 117 Πτέρυγας Μάχης.

Άφησε πίσω του τη σύζυγό του και ένα αγοράκι μόλις πέντε ετών. Ο Δημήτριος, με καταγωγή από την Ήπειρο, άφησε πίσω του τη σύζυγό του και την κορούλα τους, μόλις πέντε μηνών, την οποία ετοιμαζόταν να βαφτίσει λίγες ημέρες αργότερα.

Δεν ήταν απλώς δύο βαθμοί, δύο στολές ή δύο ονόματα σε μια ανακοίνωση.

Ήταν παιδιά κάποιων γονιών, σύζυγοι, πατεράδες, άνθρωποι με όνειρα και οικογένειες που τους περίμεναν να επιστρέψουν.

Ήταν άνθρωποι που ανέβαιναν στους ουρανούς γνωρίζοντας τον κίνδυνο, υπηρετώντας την πατρίδα και το καθήκον.

Και εδώ βρίσκεται η δική μου τροφή για σκέψη όχι κατηγορία προς κανέναν: Πόσοι από εμάς συγκρατήσαμε τα ονόματά τους; Πόσοι σταθήκαμε έστω για μία στιγμή στον πόνο των οικογενειών τους; Πόσοι ανάψαμε νοερά ένα κερί και γι’ αυτά τα δύο παιδιά; Δεν ζητώ να πούμε λιγότερα για τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Ζητώ να μην πούμε λιγότερα για τον Ιωάννη και τον Δημήτριο.

Γιατί η ανθρωπιά δεν πρέπει να εξαρτάται από το πόσο γνωστό ήταν ένα πρόσωπο.

Η αγάπη, ο σεβασμός και η προσευχή μας μπορούν να χωρέσουν όλους.

Η πατρίδα δεν είναι μόνο η σημαία που υψώνουμε.

Είναι και τα πρόσωπα εκείνων που υπηρέτησαν κάτω από αυτήν και δεν γύρισαν ποτέ ξανά στο σπίτι τους.

Καλό ταξίδι, Γιώργο Μαζωνάκη.

Αιωνία σου η μνήμη. Επισμηναγέ Ιωάννη Μπλέσια, Σμηναγέ Δημήτριε Πέτρου, η Ελλάδα οφείλει να θυμάται τα ονόματά σας.

Τρεις διαφορετικές διαδρομές.

Τρεις ανθρώπινες απώλειες. Ένας κοινός σεβασμός: η μνήμη δεν κάνει διακρίσεις. 🕊️🇬🇷 #ΓιώργοςΜαζωνάκης #ΙωάννηςΜπλέσιας #ΔημήτριοςΠέτρου #Αθάνατοι #ΜνήμηΚαιΣεβασμός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους