🛑 Ο ΜΑΖΩ, Η ΝΙΚΑΙΑ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΨΥΧΗ ✓ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ, ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ Το κείμενο ακουμπά κάτι πολύ βαθύτερο από τον θάνατο ενός αγαπημένου...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακουμπά τη σχέση μιας ολόκληρης γενιάς με τη λαϊκή κουλτούρα, με το συναίσθημα, με εκείνο το αυθεντικό κομμάτι της ζωής που δεν ζητά άδεια για να υπάρξει. Η Νίκαια, και όχι μόνο η Νίκαια, αποχαιρετά αυτές τις μέρες το δικό της παιδί.

Και το κάνει με έναν τρόπο γνήσια λαϊκό, σημερινό, του 21ου αιώνα.

Με τραγούδια, συγκίνηση, αναμνήσεις, προσωπικές ιστορίες, με όλο εκείνο το μείγμα πάθους, πόνου, έρωτα, διασκέδασης και μερακίου που αποτελεί την πραγματική λαϊκή ψυχή. ✓ Η ΛΑΪΚΗ ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΚΟΥΤΑΚΙΑ Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα μεγάλο πρόβλημα της Αριστεράς σήμερα.

Έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την επαφή της με αυτή τη λαϊκή ψυχή.

Αδυνατεί ή, ακόμη χειρότερα, δεν θέλει να καταλάβει τα πάθη, τα γούστα, τους πόνους, τα μεράκια και τις αγάπες των ανθρώπων στους οποίους υποτίθεται ότι απευθύνεται.

Και κάπως έτσι υψώνεται το φρύδι.

Υψώνεται το δάχτυλο.

Έρχεται η εύκολη απαξίωση.

Λες και υπάρχει ένα «σωστό» λαϊκό και ένα «λάθος» λαϊκό. ✓ ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ ΣΤΗ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ Η Αριστερά μοιάζει να έχει μείνει στη νοηματοδότηση του λαϊκού του 20ού αιώνα. Στη Δραπετσώνα του «Παρ' το στεφάνι μου». Και φυσικά αυτή η Δραπετσώνα είναι κομμάτι της ιστορίας μας, πολύτιμο και αναντικατάστατο.

Όμως υπάρχει και η άλλη Δραπετσώνα.

Η σημερινή.

Εκείνη που τραγουδά «τέσσερις πήγε, μου είπαν πάλι, φύγε από το μαγαζί». Εκείνη που διασκεδάζει, ερωτεύεται, πονάει, ξενυχτά, χορεύει και βρίσκει στις φωνές των σύγχρονων λαϊκών καλλιτεχνών έναν καθρέφτη της δικής της ζωής.

Και το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή η Δραπετσώνα δεν κατανοείται, αλλά λοιδορείται.

Όταν αντιμετωπίζεται αφ' υψηλού.

Όταν κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να αποφασίζουν ποιο είναι «ποιοτικό» και ποιο «μη πολιτικά ορθό» λαϊκό. ✓ Ο ΜΑΖΩ ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΣΕ ΣΤΑ ΚΟΥΤΑΚΙΑ ΜΑΣ Ο Μαζώ ήταν ακριβώς αυτό που δεν χωράει εύκολα σε κουτάκια.

Ήταν αντιφάσεις, πάθος, υπερβολή, ευαισθησία, καλοσύνη και αυθεντικότητα.

Γι' αυτό και αγαπήθηκε τόσο πολύ.

Ίσως, λοιπόν, αυτός ο συγκλονιστικός αποχαιρετισμός να είναι και ένα μάθημα για όλους μας.

Και ιδιαίτερα για την Αριστερά.

Γιατί αν θέλει πραγματικά να ξαναμιλήσει στην κοινωνία, πρέπει πρώτα να την ακούσει.

Να κατέβει από την εξέδρα.

Να αφήσει στην άκρη τον διδακτισμό και την αυτάρεσκη βεβαιότητα ότι γνωρίζει καλύτερα από τον ίδιο τον λαό τι αισθάνεται και τι αγαπά. ✓ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΨΥΧΗ Φοβάμαι πως η Αριστερά έχει χάσει την ικανότητα να αναγνωρίζει το λαϊκό όταν αυτό δεν της μοιάζει αισθητικά, πολιτισμικά ή πολιτικά.

Κι όμως, η Αριστερά δεν μπορεί να είναι μόνο η φωνή όσων ήδη συμφωνούν μαζί της.

Πρέπει να ξαναγίνει η φωνή εκείνων που μπορεί να ακούν Μαζώ, να αγαπούν διαφορετικά, να διασκεδάζουν διαφορετικά, να πονάνε διαφορετικά, αλλά εξακολουθούν να αναζητούν αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και μια καλύτερη ζωή.

Γιατί η λαϊκή ψυχή δεν πέθανε.

Απλώς άλλαξε.

Και αν η Αριστερά δεν θέλει να τη δει, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη λαϊκή ψυχή. Βρίσκεται στην ίδια την Αριστερά που έπαψε να την ακούει. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους