Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κώστας Χριστοφίδης Ο δεκαεννιάχρονος ήρωας της 33ης Μοίρας Καταδρομών με διοικητή τον ήρωα Γεώργιο Κατσάνη.

Γονυπετείς υποκλινόμεθα,στους ΗΡΩΕΣ του Εθνους! Τους ήρωες πρέπει να τους τιμούμε.

Όχι μόνο με στεφάνια και τελετές, αλλά με τη μνήμη μας.

Με τη σιωπή μας.

Με τον σεβασμό μας.

Με την υπόσχεση πως δεν θα τους αφήσουμε να χαθούν για δεύτερη φορά.

Για τον Κώστα Χριστοφίδη άκουγα περισσότερα από τριάντα χρόνια.

Μου μιλούσε για εκείνον η αδελφή του, η αγαπημένη μου φίλη Χριστίνα.

Και κάθε φορά που άκουγα την ιστορία του, ένιωθα πως δεν άκουγα απλώς για έναν άνθρωπο που έφυγε νέος.

Άκουγα για μια ολόκληρη ζωή που έμεινε στη μέση.

Για ένα σπίτι που περίμενε.

Για μια μάνα που δεν έπαψε να ελπίζει.

Για αδέλφια που μεγάλωσαν έχοντας μέσα τους μια απουσία.

Για έναν νέο που έμεινε δεκαεννιά χρόνων στην ιστορία, μα μεγάλωσε μέσα στη μνήμη όλων εκείνων που τον αγάπησαν. Ο Κώστας γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1955 στη Λεμεσό και μεγάλωσε στη Μόρφου.

Πρωτότοκος γιος του Χρίστου και της Αλίκης Χριστοφίδη, ανάμεσα σε τέσσερα παιδιά.

Ένα παιδί της Κύπρου.

Ένα παιδί που είχε όνειρα, σχέδια, μια ζωή μπροστά του.

Που δεν πρόλαβε να γεράσει, να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια, να δει τα χρόνια να περνούν πάνω στο πρόσωπό του.

Στις 22 Ιανουαρίου 1973 κατατάχθηκε στην Εθνική Φρουρά.

Επιλέχθηκε ως Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός και τοποθετήθηκε στην 33η Μοίρα Καταδρομών.

Και ύστερα ήρθε ο Ιούλιος του 1974. Ο Ιούλιος που μαύρισε τον ουρανό της Κύπρου. Ο Ιούλιος που χώρισε ζωές, σπίτια και οικογένειες. Ο Ιούλιος που άφησε πίσω του αγνοουμένους, πρόσφυγες, νεκρούς και μια πατρίδα πληγωμένη. Οι Μοίρες Καταδρομών κινήθηκαν στον Πενταδάκτυλο.

Η 33η Μοίρα κατέλαβε τα Πετρομούθκια, σε μια επιχείρηση που απαιτούσε θάρρος, πειθαρχία και αυταπάρνηση.

Το ξημέρωμα της 21ης Ιουλίου, ήρθε η διαταγή της σύμπτυξης.

Μα μέσα στη σύγχυση της μάχης, κάποιοι άνδρες της διμοιρίας του Κώστα δεν είχαν ενημερωθεί.

Παρέμεναν σε προωθημένη θέση.

Και τότε, ο νεαρός αξιωματικός έκανε αυτό που ξεχωρίζει τον πραγματικό ηγέτη από εκείνον που απλώς φέρει έναν βαθμό.

Γύρισε πίσω.

Πήγε να τους βρει.

Τους ενημέρωσε.

Τους διέταξε να απομακρυνθούν.

Και όταν εκείνοι άρχισαν να συμπτύσσονται, έμεινε ο ίδιος πίσω.

Για να τους καλύψει.

Για να τους δώσει τον χρόνο να σωθούν.

Για να γίνει ο ίδιος το τελευταίο ανάχωμα ανάμεσα στους άνδρες του και στον θάνατο.

Τα καλυπτικά του πυρά ακούστηκαν για τελευταία φορά εκεί, στον Πενταδάκτυλο.

Οι άνδρες του απαγκιστρώθηκαν. Ο Κώστας έπεσε μαχόμενος.

Δεκαεννέα χρόνων.

Τόσο νέος για να φύγει.

Τόσο μεγάλος στην ψυχή για να μείνει.

Κάποιες φορές η Ιστορία γράφεται με μεγάλα γεγονότα.

Με ημερομηνίες, χάρτες και στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Και κάποιες άλλες φορές γράφεται με μια μικρή, σχεδόν αθόρυβη πράξη: Ένας άνθρωπος μένει πίσω, για να προχωρήσουν οι άλλοι.

Εκεί βρίσκεται το μεγαλείο του Κώστα.

Όχι μόνο στο ότι πολέμησε.

Αλλά στο ότι, την κρίσιμη στιγμή, έβαλε τη ζωή των ανδρών του πάνω από τη δική του.

Για σαράντα οκτώ χρόνια, η οικογένειά του έζησε με την πληγή της αναμονής.

Σαράντα οκτώ χρόνια χωρίς έναν τάφο.

Χωρίς μια τελευταία αγκαλιά.

Χωρίς εκείνη τη σιωπηλή βεβαιότητα που, όσο πικρή κι αν είναι, χαρίζει η γνώση.

Μόνο η ελπίδα.

Και η ελπίδα, όταν κρατά τόσα χρόνια, γίνεται ένας άλλος τρόπος να αγαπάς.

Το 2017, τα οστά του ανευρέθηκαν σε ομαδικό τάφο, σε περιοχή μεταξύ Αγίου Ιλαρίωνα και Πέλλα Πάις, στο πλαίσιο των εργασιών της Διερευνητικής Επιτροπής για τους Αγνοουμένους.

Η ταυτοποίηση έγινε με τη μέθοδο του DNA.

Και στις 3 Σεπτεμβρίου 2022, ύστερα από σχεδόν μισό αιώνα, ο Κώστας επέστρεψε.

Η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, στη Σφαλαγγιώτισσα Λεμεσού, και η ταφή έγινε με στρατιωτικές τιμές.

Ο αγνοούμενος έγινε και πάλι παιδί της οικογένειάς του.

Ο ήρωας έγινε και πάλι χώμα της πατρίδας του.

Και ίσως εκείνη την ημέρα, μέσα στη βαθιά οδύνη, να υπήρχε και κάτι ακόμη: μια αίσθηση επιστροφής.

Σαν να έκλεινε, ύστερα από τόσα χρόνια, ένας κύκλος που είχε μείνει ανοιχτός.

Σαν να μπορούσε επιτέλους η οικογένεια να πει: «Καλώς ήρθες, Κώστα μου.» Χριστίνα μου, Εσύ που κουβαλάς τόσα χρόνια την ιστορία του αδελφού σου, ξέρεις καλύτερα από όλους πως οι ήρωες δεν πεθαίνουν μόνο εκείνη τη στιγμή που πέφτουν στη μάχη.

Πεθαίνουν, ίσως, όταν τους ξεχνάμε.

Κι ο Κώστας δεν ξεχάστηκε.

Έζησε μέσα στις διηγήσεις σου.

Μέσα στις αναμνήσεις της οικογένειάς σου.

Μέσα στη σιωπή των ανθρώπων που τον γνώρισαν.

Μέσα στην Ιστορία της Κύπρου.

Κι εγώ, που δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω, τον γνώρισα μέσα από εσένα.

Τον γνώρισα μέσα από τον πόνο σου.

Μέσα από την περηφάνια σου.

Μέσα από εκείνη τη βαθιά συγκίνηση με την οποία μιλούσες για τον αδελφό σου.

Και σήμερα, όταν σκέφτομαι τον Κώστα, δεν σκέφτομαι μόνο έναν νέο που έπεσε στη μάχη.

Σκέφτομαι ένα παιδί που έγινε άνδρας μέσα σε μια στιγμή.

Έναν αξιωματικό που έγινε ασπίδα για τους άνδρες του.

Έναν αδελφό που έμεινε για πάντα ζωντανός στην καρδιά της οικογένειάς του. Κώστα, Στα δεκαεννέα σου χρόνια, δεν πρόλαβες να γνωρίσεις όσα σου χρωστούσε η ζωή.

Μα χάρισες στη ζωή των άλλων την ευκαιρία να συνεχιστεί.

Και αυτό δεν μετριέται με χρόνια.

Μετριέται με το φως που αφήνει ένας άνθρωπος πίσω του.

Εσύ άφησες φως.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θα σε θυμούνται, όσο θα ακούγεται το όνομά σου, όσο μια αδελφή θα μιλά για τον αδελφό της με εκείνη τη συγκίνηση που δεν σβήνει, θα είσαι εδώ. Στη Μόρφου. Στον Πενταδάκτυλο. Στην Κύπρο.

Στις καρδιές μας. Αθάνατος, Κώστα Χριστοφίδη.

Αθάνατοι όλοι οι ήρωες της Κύπρου.

Και ας είναι η μνήμη τους όχι μόνο τιμή, αλλά και ευθύνη.

Να μην ξεχάσουμε ποτέ. Υ.Γ. Χριστίνα μου, σε ευχαριστώ από καρδιάς για την τιμητική πρόσκληση να καταθέσω στεφάνι στο μνημείο των ηρώων.

Ανώτεροι λόγοι δεν μου το επέτρεψαν.

Μα σήμερα, έστω και μακριά, νοερά θα είμαι εκεί.

Κοντά σου.

Κοντά στην οικογένειά σου.

Κοντά στον Κώστα μας.

Και θα σκύψω μέσα μου το κεφάλι, με σεβασμό και ευγνωμοσύνη, μπροστά στη μνήμη ενός δεκαεννιάχρονου παιδιού που έγινε για πάντα σύμβολο ανδρείας και θυσίας. Αιωνία του η μνήμη. Nikos Mazis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους