Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή η φωτογραφία είναι από μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ζωής μου.

Για σχεδόν δύο χρόνια η ζωή μου είχε περιοριστεί σε ένα σπίτι, σε ένα δωμάτιο και μέχρι την αυλή.

Η αγοραφοβία και ο φόβος είχαν καταφέρει να κάνουν μερικά μέτρα να μοιάζουν με χιλιόμετρα.

Το γράφω σήμερα όχι για να με λυπηθεί κανείς.

Το γράφω για εκείνον τον άνθρωπο που αυτή τη στιγμή βρίσκεται κλεισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους και πιστεύει ότι δεν θα ξαναγίνει ποτέ όπως πριν.

Μην εγκαταλείψεις τον εαυτό σου.

Ζήτα βοήθεια.

Δέξου τη στήριξη.

Προχώρα όσο μπορείς ακόμη κι αν σήμερα αυτό σημαίνει μόνο λίγα βήματα παραπάνω από χθες.

Η ψυχολογική υποστήριξη, οι σωστοί άνθρωποι δίπλα σου, η υπομονή και η αγάπη μπορούν να κάνουν τεράστια διαφορά.

Και σε όσους έχουν έναν τέτοιο άνθρωπο δίπλα τους: μην τον πιέζετε, μην τον κοροϊδεύετε και μην του λέτε “είναι όλα στο μυαλό σου”. Μείνετε δίπλα του.

Ακούστε τον.

Δώστε του χρόνο και βοηθήστε τον να ζητήσει επαγγελματική βοήθεια.

Γιατί αυτός που σήμερα φοβάται να φτάσει μέχρι την πόρτα, αύριο μπορεί να ξαναπερπατήσει εκεί που κάποτε πίστευε ότι δεν θα φτάσει ποτέ. Υπάρχει δρόμος πίσω στη ζωή. Και μερικές φορές ξεκινάει με ένα μόνο βήμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους