Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή τη κηδεία του Μαζω τη μαζικότητα της γίνεται συνεχώς επίκληση στη λαϊκότητα και πόσο αποξενωμένη είναι από όσους θέλουν να την εκφράσουν.

Εγώ από τη δική μου ταπεινή πλευρά θα ήθελα να ρωτήσω τι σημαίνει σήμερα λαϊκός; Υπάρχει αυτός ο ανθρωπότυπος ή είναι μια καρικατούρα αυτού που ήταν;Τι είναι η μουσική που τον εκφράζει και πως αυτή βιώνεται; Υπάρχει λαϊκή μουσική με την έννοια όχι καθαρά τη μουσικολογική αλλά στο πώς αυτη προσφέρεται στο κοινό της και αν αυτό είναι λαϊκό; Τα μπουζούκια εδώ και δεκαετίες γίνονται χώροι που έχουν απολέσει αυτή τη φημισμένη ταύτιση διασκέδασης και ταπεινού πορτοφολιου.

Είναι χώροι απίθανης χλιδής και επίδειξης, πανάκριβα ποτά και αισθητική που παραπέμπει σε ένα μεταμοντέρνο αχταρμα όπως ίσως το ίδιο το σύγχρονο λαϊκό τραγούδι.

Τα λαϊκά τραγούδια απευθύνονται πέρα από τάξεις και χρήμα γιατί απλά είναι προϊόντα προς όλους.

Υπάρχει ο λαϊκός άνθρωπος σήμερα, αυτός που χαρακτηρίζει τη λεγόμενη εργατική τάξη; Η τελευταία δεν έχει μόνο υποστεί μεταλλάξεις αλλά βιώνει το ευατο της σαν τάξη όπως θα έλεγε ο Λουκατς; Είτε προλεταριάτο είτε πρεκαριάτο οι οικονομικές συνθήκες συνεχίζουν να χαρακτηρίζουν και διαμορφώνουν τη τάξη όμως αυτή διαπλάθεται πολύ διαφορετικά.

Ο τύπος της εργασίας και η προσωρινότητα της, ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας έχουν αλλοιώσει τη κουλτούρα αλληλεγγύης και κοινής εμπειρίας όπως θα έλεγε ο Reinhart Koselleck.

Όμως το κυριότερο η εργατική τάξη δεν νιώθει έτσι: βρίσκεται σε ένα αιώνιο προθάλαμο της μεσαίας τάξης και ενδεχομένως πιο πάνω.

Αυτό το βλέπω εδώ στη Δραπετσώνα, μια κατεξοχήν λαϊκή παραδοσιακά περιοχή,άπειρα suv και προσπάθεια εξωραϊσμού του ατομικού προφίλ.

Για την ακρίβεια βλέπεις ένα "αστο" ή ένα wannabe "άστο" με το ακριβό αμάξι του, το σκύλο του τη διάθεση του για προβολή.

Αυτό που μας λένε που χωρίζει το "λαϊκό" από τη "μπουρζουαζία" απλά έχει εκλείψει σε τρομερό βαθμό.

Τα γνωρίσματα της απλότητας και του ενσυνείδητου λιτού βίου, της αρωγής στο διπλανό.

Της ταξικής συνείδησης και συνδεσης έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα.

Σήμερα οι γειτονιές, οι χώροι που ανθίζε η λαϊκή ψυχή και η αλήθεια της,δεν υπάρχει.

Απρόσωπες πολυκατοικιες που ο ένας δεν γνωρίζει τον άλλο, διαμερίσματα για airbnb, μικρες αμερικανικες συνοικίες που ο καθένας κοιτάζει τη δουλειά του.

Οι λαϊκές περιοχές έχουν μια σαφή ροπή στην ακροδεξιά όμως κυρίως στη νεοφιλελε ΝΔ αυτό φανερώνει την υπέρβαση των ιδεολογιών , των καταβολών και του μέλλοντος που κάποτε συνηχουσε στους δρόμους τους και αυτό φαίνεται στο τρόπο διασκέδασης του καταναλωτισμού και της εν γένει στάσης απέναντι στη πολιτική : ένα σουπερμάρκετ που ψωνίζεις ότι σου κάνει αδιαφορώντας για κάτι κοινό, μια κοινή εμπειρία.

Η τόση αναφορά στη λαϊκότητα, όχι πως δεν υπάρχει βέβαια αλλα νομίζω σε μεγαλύτερες ηλικίες, μου θυμίζει αγιογραφίες ή επικληση σε νέα χιμαιρικα υποκείμενα.

Οι άνθρωποι που μαζεύτηκαν στο Μαζω δεν ξέρω πόσο ασπάζονται το χαρακτηρισμό λαϊκό ή αν αποδέχονται τη συνάθροιση τους ως λαϊκή.

Δεν είναι μόνο συμπληρωματικό το γεγονός πως ένα συμβάν δεν υπάρχει σήμερα αν δεν αποτυπωθεί όχι από ένα μέσο αλλά από εσένα τον ίδιο.

Να το ανεβάσεις, να ανεβάσεις τον εαυτό σου, τη κοπέλα σου,τις διακοπές:μια τυραννία οικειότητας στην ανάδειξη του αυθεντικού μας εαυτού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους