Ο δικός μου "επικήδειος". Ο Γιώργος Μαζωνάκης, εκτός από καλός άνθρωπος και καλός καλλιτέχνης, ήταν και φορέας ενός μεγάλου πολυπόνου, ήταν το άθροισμα πολλών δυστυχιών, ήταν δεξαμενή πολλών...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για όλους αυτούς τους λόγους ο κόσμος τον αγαπούσε, και το μέγεθος της αγάπης του το απέδειξε από τη στιγμή που έγινε γνωστό το μαύρο χαμπέρι του θανάτου του.

Ο κάθε απλός πολίτης, ο κάθε άνθρωπος χωρίς δηθενική μάσκα και φτηνά φτιασιδόματα, έβρισκε στον Γιώργο Μαζωνάκη κι ένα κομμάτι του εαυτού του, κάποιον δικό του πόνο, κάποια δική του δυστυχία, κάποια μεγάλη αδικία που βίωσε ή και συνεχίζει να βιώνει.

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, πέραν όλων των άλλων, ήταν το θείο χέρι που άνοιξε στον κάθε απλό Έλληνα τη βρύση των δακρύων στην ψυχή του.

Ήταν η αφορμή να ξεσπάσει, να κλάψει, με την ελπίδα να βρει στο ξέσπασμα της θλίψης και του παραπόνου του ένα ψιχάλι ηρεμίας και ανακούφισης.

Ο απλός πολίτης δεν έκλαψε μόνο για τον πρόωρο και άδικο θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.

Έκλαψε και για τον ίδιο τον εαυτό του, για τα βάσανα του, για τους πόνους του, για τα γκρεμισμένα όνειρα του, για το μίσος κάποιων ανθρωπόμορφων κτηνών.

Έκλαψε για τον Γιώργο Μαζωνάκη, γιατί ήταν σαν κι αυτόν, γιατί ήταν αυτός.

Έκλαψε γιατί, με τον θάνατο του, ο Γιώργος Μαζωνάκης έγινε μαρμαρένιο αλώνι, όπου συγκεντρώθηκαν οι αδικημένοι και πονεμένοι, για να φωνάξουν "παρών" στο κάλεσμα του Δίκιου, για τον πόλεμο κατά του άδικου.

Τούτο το άνοιγμα της βρύσης των δακρύων στις πονεμένες ψυχές μυριάδων απλών Ελλήνων,, αποτελεί την ύστατη τεράστια προσφορά του Γιώργου σε όλους όσοι κουβαλούν εντός τους κάποιον Σταυρό, ίδιο με κάποιον από τους αμέτρητους, ασήκωτους, σταυρούς που κουβαλούσε ο Γιώργος.

Τους αμέτρητους σταυρούς, που είχαν κατακυριεύσει τα φυλλοκάρδια του και δεν άφηναν μήτε χιλιοστό ελεύθερου χώρου, για να χωρέσει ένα ψιχάλι ευτυχίας. Καλοστραθιά να του δώσει ο καλός Θεός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους