Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή την απώλεια σου Γιώργο Μαζωνάκη και ας μη σε γνώρισα ποτέ . Λίγα τραγούδια σου μόνο ήξερα και λίγα πράγματα για την πορεία σου … αλλά με σεβασμό για την απώλεια σου και το απίστευτο αναλόγιο που έχει στηθεί γύρω από το όνομά σου γράφω … Παράξενο πράγμα ο θάνατος.

Εκεί που τελειώνει η φωνή ενός ανθρώπου, αρχίζουν ξαφνικά να ουρλιάζουν όλοι οι υπόλοιποι για τη ζωή του.

Όσο ένας άνθρωπος ζει, χλευάζουμε το σκοτάδι του, απαξιώνουμε τις πτώσεις του, καταδικάζουμε τα λάθη του και σπανίως μπαίνουμε στον κόπο να κοιτάξουμε ολόκληρη τη διαδρομή του.

Το φως μαζί με τη σκιά.

Και μόλις πεθάνει; Ξαφνικά γεμίζει ο τόπος δικαστές, εισαγγελείς, αγίους και αυτόκλητους βιογράφους.

Άλλοι τον αναθεματίζουν, άλλοι τον αγιοποιούν και στη μέση ένα λεκτικό μαλλιοτράβηγμα για έναν άνθρωπο που οι περισσότεροι ούτε γνώρισαν, ούτε αγάπησαν, ούτε στάθηκαν ποτέ δίπλα του.

Λες και ο θάνατος είναι αφορμή για να βγάλουμε δημόσια την ετυμηγορία μας. Όχι.

Ο θάνατος δεν διαγράφει τα λάθη κανενός.

Αλλά ούτε μας διορίζει κριτές της ζωής του.

Κάποιοι άνθρωποι υπήρξαν φωτεινοί και σκοτεινοί μαζί. Αντιφατικοί. Τραυματισμένοι.

Σπουδαίοι και λανθασμένοι.

Δηλαδή… άνθρωποι.

Κι αν δεν τους χαρίσαμε κατανόηση όσο ζούσαν, ας τους χαρίσουμε τουλάχιστον λίγη σιωπή όταν φύγουν.

Δεν είναι υποκρισία να μη μιλήσεις.

Μερικές φορές λέγεται αξιοπρέπεια.

Και μπροστά στον θάνατο, η αξιοπρέπεια δεν χρειάζεται άποψη. Χρειάζεται μέτρο. Η ψυχούλα σου εύχομαι να λουστεί από φως και ηρεμία… ΦΚ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους