ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ, ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός διασώστης ΕΚΑΒ Εκπρόσωπος Τύπου Π.Ο.Ε.Υ. Πανελλήνια Ομάδα Επαγγελματιών Υγείας,(σωματείο) Με...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από κουλτούρα, ήθος, σεβασμό, κριτική σκέψη, αντίληψη, κοινωνική ευθύνη, κοινωνική μόρφωση, μορφωτικό επίπεδο, ευθιξία και ανθρωπιά.

Μια χώρα που ζει μέσα από άρτους και θεάματα, χωρίς αξίες, χωρίς αρχές, χωρίς όραμα και χωρίς προορισμό, είναι μια χώρα που έχει χάσει τον δρόμο της και, αργά ή γρήγορα, είναι καταδικασμένη να καταστραφεί.

Τις τελευταίες μέρες είδαμε δύο γεγονότα που ήρθαν ως ταφόπλακα για την εθνική ελληνική ψυχή.

Το ένα ήταν η περιβόητη συναυλία ενός ανθρώπου που έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις με δηλώσεις του για τον Κεμάλ, τον άνθρωπο που συνδέεται με μία από τις πιο τραγικές περιόδους για τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας και με τις αποφάσεις του έσφαξε χιλιάδες Έλληνες πολίτες, ο οποίος να αναφέρουμε ότι για τους Τούρκους αποτελεί εθνικό ήρωα.

Παράλληλα, στη συγκεκριμένη συναυλία υπήρξε έντονη συζήτηση και αντιδράσεις σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε ο χώρος γύρω από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Κατά τη δική μου κρίση, η εικόνα αυτή υποβάθμισε, ίσως και εσκεμμένα, ένα μνημείο που συνδέεται με μία από τις σημαντικότερες μορφές της ελληνικής ιστορίας. Τον Μέγα Αλέξανδρο που ήταν Έλληνας βασιλιάς του αρχαίου ελληνικού βασιλείου της Μακεδονίας.

Δεν θεωρώ ότι ένα ιστορικό μνημείο πρέπει να μετατρέπεται σε σκηνικό μιας λαϊκής εκδήλωσης χωρίς να υπάρχει ο απαιτούμενος σεβασμός στον συμβολισμό του.

Η συναυλία δεν ακυρώθηκε τελικά πάρα την έντονη βροχόπτωση, με αποτέλεσμα να υπάρξει μεγάλη αναστάτωση και καθυστέρηση και να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ενδεχομένως θα ακυρωνόταν.

Όταν όμως αργότερα ο καιρός το επέτρεψε, η συναυλία πραγματοποιήθηκε κανονικά με επιτυχία για τους διοργανωτές και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι παρέμειναν ή προσήλθαν στη Νέα Παραλία για να την παρακολουθήσουν.

Και κάπου εδώ έγινε κάτι που πραγματικά με έκανε να αναρωτηθώ.

Και ζητώ συγγνώμη για τον παραλληλισμό, αλλά η εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτή, ξεχύθηκαν σαν γκνου, σαν ένα τεράστιο κοπάδι, για να προλάβουν να δουν από κοντά έναν άνθρωπο του οποίου οι συγκεκριμένες δηλώσεις είχαν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.

Και κάπου εδώ αναρωτιέμαι, πώς γίνεται για έναν τραγουδιστή να κινητοποιούνται μαζικά δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, ενώ για ζητήματα που αφορούν την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την ιστορία και το μέλλον αυτού του τόπου η ίδια κοινωνία να παραμένει σιωπηλή; Αντώνης Ρέμος τραγουδιστής "Είμαστε περήφανοι που στο χωριό μας γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους παγκόσμιους ηγέτες". Το λινκ 👇 https://www.ekriti.gr/gossip-lifestyle/salos-me-ti-dilosi-toy-antoni-remoy-gia-ton-kemal-atatoyrk?utm_source=chatgpt.com Ο Αντώνης Ρέμος είχε κάνει δημόσιες δηλώσεις με θετική αναφορά στον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, χαρακτηρίζοντάς τον, μεταξύ άλλων, "έναν από τους μεγαλύτερους παγκόσμιους ηγέτες". Η δήλωση του Αντώνη Ρέμου για τον Κεμάλ 👇 (https://www.ogdoo.gr/prosopa/dilwseis/oi-diloseis-tou-antoni-remou-gia-ton-kemal-atatoyrk/?utm_source=chatgpt.com) Ένα δεύτερο περιστατικό ήταν ο τραγικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη.

Ενός συμπαθή λαϊκού τραγουδιστή, που όμως ήταν εμφανές ότι ήταν μέρος του συστήματος και αρκετές φορές, με σύμβολα και πρακτικές που παραπέμπουν στην σκοτεινή πλευρά, έπαιζε τον ρόλο του.

Παρόλα αυτά, ήταν αγαπητός στο ευρύ κοινό.

Αυτό όμως που με ενδιαφέρει είναι κάτι διαφορετικό.

Με ενδιαφέρει η εικόνα του δημόσιου προσώπου, το πρότυπο που προβάλλεται και ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία αντιδρά απέναντι σε ένα πρόσωπο που για χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας.

Ένας καλλιτέχνης μπορεί να είναι εξαιρετικά αγαπητός στο κοινό.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε συμπεριφορά που προβάλλεται δημόσια πρέπει αυτομάτως να θεωρείται πρότυπο.

Έχουμε δει κατά καιρούς στη σκηνή συμπεριφορές που, κατά τη δική μου άποψη, δεν θα έπρεπε να αποτελούν πρότυπο για παιδιά και νέους ανθρώπους, από ύβρεις και προκλητικές συμπεριφορές, να βλέπουμε εικόνες ούρησης έπη σκηνής, μέχρι εικόνες παραπατήματος ή γενικότερης αυτοκαταστροφικής εικόνας.

Και εδώ δεν μιλάω για το αν κάποιος είναι καλός ή κακός άνθρωπος.

Μιλάω για το πρότυπο ενός ανθρώπου που επηρεάζει γενιές και συνανθρώπους μας.

Μιλάω για το τι προβάλλεται σε μια κοινωνία και τι τελικά επιβραβεύεται από αυτήν.

Και όταν ένας άνθρωπος φεύγει από τη ζωή, ο σεβασμός προς τον νεκρό πρέπει να είναι αυτονόητος.

Δεν είναι ώρα για κανιβαλισμό, ούτε για ανυπόστατες κατηγορίες.

Θα συμφωνήσω, αλλά ούτε και ο θάνατος ενός δημόσιου προσώπου πρέπει να μας εμποδίζει να συζητήσουμε ψύχραιμα για την κοινωνία που δημιουργούμε και για τα πρότυπα που επιλέγουμε.

Στην αγρυπνία του θανάτου του είδαμε εικόνες απείρου κάλλους, φωτογραφίες στο φέρετρο, κόσμο να συρρέει μαζικά αλλά δεν είχε τον σεβασμό που αρμόζει, να βγάζουν φωτογραφίες με το φέρετρο, ζεϊμπέκικο στους δρόμους, τσιρίδες, φωνές και ουρλιαχτά.

Καμία σχέση, σε αρκετές από αυτές τις εικόνες, με την κατάνυξη που θα περίμενε κανείς από τον αποχαιρετισμό ενός ανθρώπου.

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στη συναυλία του Ρέμου και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στην αγρυπνία του αγαπημένου τους τραγουδιστή. ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΡΩΤΗΣΩ Ποιος θα σηκώσει κεφάλι; Αυτοί…; Οι νεοέλληνες που λένε ΝΑΙ σε όλα και σε όλους; Που έμαθαν να σκύβουν το κεφάλι, να σιωπούν, να συμβιβάζονται και να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα ό,τι τους επιβάλλουν; Ένας λαός που φοβάται να μιλήσει, φοβάται να διαφωνήσει και φοβάται ακόμη και να υπερασπιστεί το αυτονόητο, δύσκολα μπορεί να διεκδικήσει την ελευθερία του; Η ελευθερία δεν χαρίζεται, κατακτιέται από ανθρώπους που έχουν το θάρρος να πουν και ΟΧΙ.

Πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν αντισταθεί στη φασιστική επιβολή εν καιρώ κορονοχούντας, που σαν στρατιωτάκια τους επέβαλαν ναζιστικές τακτικές με self test, υγειονομικά μέτρα, lockdown, πιστοποιητικό υγειονομικής τυραννίας, πειραματικά σκευάσματα Covid-19; Πόσοι από όλους αυτούς έχουν αντισταθεί στην παράνομη και άθλια εισβολή των λαθρομεταναστών και την αντικατάσταση του πληθυσμού; Πόσοι έχουν κλείσει δρόμους, βγήκαν σε πορείες, διαδήλωσαν για την εσκεμμένη καταστροφή του πρωτογενούς τομέα μας, για τους εσκεμμένους εμπρησμούς δασών, για μεγάλες συμβάσεις, ανεμογεννήτριες και εσκεμμένες σκοπιμότητες για την κλιματική απάτη; Πόσοι έχουν αντιδράσει μαζικά για την ακρίβεια, την υπογεννητικότητα και τα fans των τραπεζών που τους παίρνουν τα σπίτια τους; Πόσοι αντιδρούν γενικότερα στην εσκεμμένη προπαγάνδα του συστήματος, στη φίμωση των πραγματικών επιστημόνων, στον κατακερματισμό του έθνους μας και στην πώληση της χώρας και της ιστορίας μας στα Σκόπια, Τουρκία και την Αλβανία; Πόσοι έχουν αντιληφθεί ότι πλέον μπαίνουμε στα μαύρα χρόνια της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, με την ηλεκτρονική μορφή σκλαβιάς, με τη νέα ηλεκτρονική ταυτότητα, τον Προσωπικό Αριθμό που ήδη αποδίδεται αυτόματα στους πολίτες, τη σύνδεση των κρατικών ψηφιακών υπηρεσιών μέσω του gov.gr και τις κάμερες που έχουν τοποθετήσει με πρόφαση το δικό μας καλό; Πόσοι έχουν αναρωτηθεί πού τελειώνει η ευκολία και πού αρχίζει ο έλεγχος; Πού τελειώνει η ασφάλεια και πού αρχίζει η επιτήρηση; Και ποιος θα ελέγχει αυτούς που ελέγχουν; Η Ελλάδα αλλάζει. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται εχθρούς, καταστρέφετε από μόνη της, από την αδιαφορία των πολιτών της και τον ωχαδερφισμό τους.

Από τα προδοτικά κόμματα που ξεπουλάνε τον τόπο μας, αλλά οι πολίτες συνεχίζουν να τα ψηφίζουν για ιδίων όφελος.

Η χώρα μας αρχικά έχει καταστραφεί εκ των έσω.

Πλέον θα ζήσουμε τις δεκαετίες της καμένης γενιάς, των νέων ραγιάδων, που ζουν με αδιαφορία στον τροχό του ποντικιού, που συνεχίζει να γυρνάει σαν déjà vu. Μια κοινωνία που μπορεί να γεμίσει μια πλατεία για έναν κατά τα άλλα αγαπητό τραγουδιστή, αλλά δεν μπορεί να γεμίσει έναν δρόμο για την ελευθερία της.

Μια κοινωνία που μπορεί να φωνάζει, να ουρλιάζει και να κλαίει για το είδωλό της, αλλά όταν δίπλα της καταπατούνται δικαιώματα, όταν ένας άνθρωπος χάνει τη δουλειά του, όταν ένας συμπολίτης του καταστρέφεται οικονομικά, όταν ξεπουλιέται η ιστορία του τόπου του, όταν η πατρίδα του αλλάζει μπροστά στα μάτια του, προτιμά τη σιωπή.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Δεν είναι η κάθε συναυλία, ή ο τραγουδιστής της.

Σε καμία περίπτωση δεν είναι ο Μαζωνάκης σαν πρόσωπο αλλά η αδιανόητη υστερία μας.

Ούτε καν ο Ρέμος γιατί και αυτός παίζει το ρόλο του στο σύστημα.

Το πραγματικό πρόβλημα είμαστε όλοι εμείς που επιτρέψαμε να μας κάνουν θεατές της ίδιας μας της ζωής.

Εμείς που μάθαμε να σκύβουμε το κεφάλι, μάθαμε να υπακούμε.

Εμείς που αφήσαμε την κριτική σκέψη να αντικατασταθεί από την τηλεόραση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την προπαγάνδα.

Εμείς που αφήσαμε την ιστορία μας να γίνει ένα ακόμη προϊόν κατανάλωσης.

Εμείς που αφήσαμε την πατρίδα μας να μετατραπεί σε έναν χώρο όπου άλλοι αποφασίζουν και εμείς απλώς παρακολουθούμε.

Και το χειρότερο από όλα είναι ότι έχουμε αρχίσει να θεωρούμε φυσιολογικά όλα αυτά.

Έχουμε συνηθίσει την παρακμή την σαπίλα, την ρεμούλα, την προπαγάνδα, το ψέμα, την διαφθορά, έχουμε συνηθίσει την αδικία.

Έχουμε συνηθίσει να φοβόμαστε και να σιωπούμε.

Κυρίες και κύριοι, όταν ένας λαός συνηθίζει τη σκλαβιά, τότε η σκλαβιά παύει να του φαίνεται σκλαβιά.

Γίνεται καθημερινότητα, μια ατέρμονη κανονικότητα και ένας λάθος τρόπος ζωής.

Και κάπως έτσι δημιουργούνται οι νέοι ραγιάδες.

Άνθρωποι χωρίς μνήμη, χωρίς αντίδραση, χωρίς ευθιξία, χωρίς κοινωνική ευθύνη.

Άνθρωποι που περιμένουν να τους πουν τι θα πιστέψουν, τι θα φοβηθούν, τι θα αγαπήσουν και τι θα μισήσουν.

Και ο τροχός του ποντικιού συνεχίζει να γυρίζει, γυρίζει και γυρίζει.

Και εμείς τρέχουμε μέσα του, νομίζοντας ότι προχωράμε μπροστά.

Ενώ απλώς γυρίζουμε γύρω από τον ίδιο εαυτό μας και χάνουμε τα πάντα. Η Ελλάδα δεν χάθηκε μέσα σε μία ημέρα, χάνεται λίγο λίγο, σταγόνα σταγόνα.

Κάθε φορά που ξεχνάμε.

Κάθε φορά που σιωπούμε.

Κάθε φορά που δεν αντιδρούμε.

Κάθε φορά που επιτρέπουμε να προσβάλλουν την ιστορία μας.

Κάθε φορά που αφήνουμε την αδικία να περνάει δίπλα μας και κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε.

Κάθε φορά που ανταλλάσσουμε την ελευθερία μας με λίγη ασφάλεια, λίγη ευκολία και λίγη διασκέδαση.

Και κάποια στιγμή θα κοιτάξουμε πίσω και θα αναρωτηθούμε: Πότε ακριβώς πέθανε η Ελλάδα; Η απάντηση θα είναι σκληρή, δεν πέθανε, εμείς την αφήσαμε να πεθάνει με την αδιαφορία μας προς τα κοινά.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ! Σηκώστε επιτέλους το κεφάλι.

Πείτε ένα ΟΧΙ εκεί που όλοι σας έμαθαν να λέτε ΝΑΙ.

Σπάστε τα δεσμά του εαυτού σας.

Απελευθερωθείτε μόνοι σας! Νικόλαος Παντελιός Εκπρόσωπος Τύπου Π.Ο.Ε.Υ. Πανελλήνια Ομάδα Επαγγελματιών Υγείας poey.gr (Υγειονομικοί που τέθηκαν σε παράνομη και φασιστική αναστολή εργασίας) Το άρθρο στο προσωπικό μου μπλοκ👇 https://nikolaospantelios.blogspot.com/2026/09/blog-post_15.html

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους