Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν με σοκάρει απλώς ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη. Με εξοργίζει ο τρόπος με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορεί, μέσα σε λίγες ώρες, να γίνει αντικείμενο κατανάλωσης.

Χρόνια τον κοιτούσαμε πάνω στη σκηνή.

Τα ρούχα του, τις υπερβολές του, τη φωνή του, την ιδιοσυγκρασία του.

Μια κατηγορία μόνος του.

Δεν μιμήθηκε.

Αυτόφωτος και μοναδικός.

Εμείς τον χωρέσαμε στη λέξη «σταρ» και κάπως έτσι ξεχνούσαμε τον άνθρωπο.

Όμως ο Γιώργος είχε κάτι που δεν αγοράζεται και δεν κατασκευάζεται από κανένα star système.

Είχε προσωπικότητα.

Δεν μπήκε σε καλούπια, δεν έκρυψε τις αντιφάσεις του, δεν έγινε «βολικός» για να παραμείνει στην κορυφή.

Πήρε το λαϊκό τραγούδι και το έκανε απολύτως δικό του.

Και παρέμεινε ένας ευαίσθητος, εύθραυστος άνθρωπος που βοηθούσε αθόρυβα εκατοντάδες ανθρώπους.

Ένα μεγάλο παιδί που άνοιγε την αγκαλιά του στον κόσμο.

Και μετά ήρθε η προσπάθεια της οικογένειας του να τον κλείσει στο Δρομοκαΐτειο.

Οι γιατροί είχαν άλλη άποψη.

Βγήκε έξω, προδομένος και πιο ευάλωτος από ποτέ.

Στη συνέντευξη του στον Τρύφωνος, αποκαλύφθηκε για πολλοστή φορά.

Τον έβλεπες απέναντί σου και έβλεπες έναν άνθρωπο μόνο και βαθιά πληγωμένο.

Δεν χρειαζόταν να γνωρίζεις τις λεπτομέρειες της ζωής του.

Μερικές φορές αρκεί το βλέμμα.

Η φωνή.

Οι παύσεις.

Εκείνη η αμηχανία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να σταθεί όρθιος ενώ μέσα του κάτι έχει ήδη ραγίσει.

Αναρωτιέμαι, μετά τη συνέντευξη, πόσοι από εκείνους που τον γνώριζαν πραγματικά τον πήραν ένα τηλέφωνο; Πόσοι συνάδελφοι του πήγαν να τον δουν χωρίς κάμερες, χωρίς δηλώσεις, χωρίς κοινό; Πόσοι φίλοι κατάλαβαν ότι ίσως δεν χρειαζόταν άλλη μία ερώτηση αλλά έναν άνθρωπο δίπλα του; Δεν το ξέρω.

Και δεν θέλω να κάνω πως ξέρω.

Ξέρω όμως πως είναι εύκολο να αγαπάς έναν άνθρωπο όταν βρίσκεται κάτω από τα φώτα.

Πολύ δυσκολότερο να τον θυμηθείς όταν τα φώτα σβήσουν.

Τώρα όλοι έχουν κάτι να πουν.

Ποιος τον γνώριζε, ποιος τον αγάπησε, ποιος στάθηκε κοντά του.

Ο θάνατος, βλέπεις, έχει αυτή την παράξενη δύναμη να κάνει τους πάντες να θυμούνται.

Εγώ θα ήθελα να θυμόμαστε κάτι απλούστερο.

Ότι πίσω από τον Μαζωνάκη υπήρχε ένας άνθρωπος.

Με ταλέντο, αδυναμίες, πληγές, υπερβολές, μοναξιές και μια τεράστια ανάγκη να παραμείνει ο εαυτός του.

Για τον θάνατό του δεν χρειάζονται μύθοι. Η Δικαιοσύνη θα αποδώσει ευθύνες.

Χρειάζεται μόνο να μη συνηθίσουμε στις πικρές απώλειες.

Γιατί το πιο σκληρό ερώτημα δεν είναι πια ποιος θα μιλήσει για τον Γιώργο.

Είναι πόσοι άνθρωποι γύρω μας ζητούν σιωπηλά βοήθεια και εμείς καταλαβαίνουμε τι συνέβαινε μόνο όταν είναι πια αργά.

Αυτό είναι το «γιατί» που δεν χωνεύεται.

Καλό ταξίδι Γιώργο, σε έναν κόσμο που σε περιμένει η Αρίθα σου να σεργιανίσετε στα κράσπεδα του ουρανού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους