«Είναι ύποπτο (τουλάχιστον) πάντως να θεωρεί κανείς τον εαυτό του πρωτοπόρο ως καλλιτέχνη. Δεν εννοώ να αναγνωρίζει μετά από καιρό ότι μπορεί να έχει υπάρξει και πρωτοπόρος αλλά να τοποθετείται από...
«Είναι ύποπτο (τουλάχιστον) πάντως να θεωρεί κανείς τον εαυτό του πρωτοπόρο ως καλλιτέχνη.
Δεν εννοώ να αναγνωρίζει μετά από καιρό ότι μπορεί να έχει υπάρξει και πρωτοπόρος αλλά να τοποθετείται από μόνος του μέσα σε ένα πλαίσιο που το ονομάζει ο ίδιος εξ αρχής ‘πρωτοπορία’. Λες και είναι η πρωτοπορία κάτι σαν ένας …ισμός, μια συγκεκριμένη κατάσταση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι τίποτα άλλο από μια μόδα αυτό που προσπαθεί και επιδιώκει αυτός ο καλλιτέχνης, ακόμα κι αν δεν ανήκει αυτή στο κυρίαρχο ρεύμα.
Άρα… δεν πρωτοπορεί.
Ο πραγματικά πρωτοπόρος καλλιτέχνης δεν επιδιώκει να είναι τέτοιος.
Ο στόχος του είναι ο ίδιος όπως όλων των υπολοίπων, δηλαδή να κάνει τέχνη, να προσφέρει στην κοινωνία ένα έργο ολοκληρωμένο (όχι τελειωμένο αλλά ολοκληρωμένο με την έννοια του πλήρους, του λειτουργικού). Απλά τυχαίνει κάποιοι λίγοι μέσα στην προσπάθεια τους να το κάνουν αυτό και με βοήθεια το πάθος και την περιέργεια για το άγνωστο να ξεστρατίζουν σε μονοπάτια απάτητα.
Αλλά και αυτό δεν γίνεται συνέχεια, ο πρωτοπόρος δεν πρωτοπορεί διαρκώς και αενάως.
Μια φορά θα το κάνει (άντε κι άλλη μία αν είναι πολύ βαρβάτος), οπότε δεν έχει καν νόημα να χαρακτηρίζεται κάποιος πρωτοπόρος (πόσο μάλλον να αυτοχρίζεται), να είναι γενικότερα αυτή η λέξη ένα στοιχείο της ταυτότητάς του δηλαδή.
Ούτως ή άλλως ένας σοβαρός καλλιτέχνης δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτό που κάνει είναι κάτι πρωτοποριακό όταν το κάνει γιατί όπως είπαμε δεν είναι αυτός ο στόχος του, αλλά και γιατί δεν είμαστε ποτέ σε τέτοια ετοιμότητα ώστε να καταλαβαίνουμε εύκολα και άμεσα τι είναι αυτό που κάνουμε ως καλλιτέχνες.
Ακόμα κι αν επεδίωκε να ελέγξει τον εαυτό του, να δει κατά πόσο είναι πρωτοποριακό το έργο του, δεν θα μπορούσε να διακρίνει ουσιαστικά κάτι τέτοιο.
Αυτός ο σοβαρός καλλιτέχνης έχει καταλάβει την απολύτως φυσική ανεπάρκειά του και την αδυνατότητα του να κρίνει με οποιονδήποτε τρόπο τον εαυτό του.
Απλώς είναι τολμηρός, βαριέται τις πεπατημένες και όπως προανέφερα, παίρνει πολλά ρίσκα.
Η τέχνη γενικά δηλαδή απαιτεί ρίσκο, κάτι που οι περισσότεροι το αποφεύγουν. Γι’ αυτό και οι πραγματικά πρωτοπόροι είναι πολύ λίγοι.»
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους