Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βλέπω όλες αυτές τις μέρες τον καθένα να έχει κάτι να πει για τον Μαζωνάκη.

Άλλος για τη ζωή του, άλλος για τις επιλογές του, άλλος για τους ανθρώπους γύρω του… και πραγματικά αναρωτιέμαι: κανείς δεν σκέφτεται τη μάνα και τον πατέρα; Κανένας γονιός δεν θέλει να δει το παιδί του να παίρνει λάθος δρόμο.

Κανένας γονιός δεν μεγαλώνει το παιδί του για να το δει κάποια στιγμή να παλεύει με εξαρτήσεις, με το ποτό, με ουσίες ή με τους δικούς του δαίμονες.

Και επειδή έχω ζήσει τη νύχτα και ξέρω τι σημαίνει να βρίσκεσαι για χρόνια μέσα σε αυτόν τον χώρο, έχω δει πράγματα που ο κόσμος απ’ έξω δεν μπορεί να καταλάβει.

Όταν συναναστρέφεσαι καθημερινά πολύ κόσμο, όταν ζεις μέσα στη νύχτα, υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος μπορεί να θέλει να απομονωθεί, να χαθεί, να ξεφύγει.

Άλλος μπορεί να πέσει στο ποτό, άλλος σε ουσίες, άλλος σε κάτι άλλο.

Δεν είναι όλα τόσο απλά όσο τα παρουσιάζουμε από έναν καναπέ.

Και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να δείχνουμε με το δάχτυλο και να λέμε «οι γονείς φταίνε», «η οικογένεια φταίει», «κάποιος έπρεπε να τον είχε σταματήσει». Δεν ξέρουμε τι έζησαν αυτοί οι άνθρωποι μέσα στο σπίτι τους.

Δεν ξέρουμε πόσες φορές προσπάθησαν, πόσες φορές φοβήθηκαν, πόσες φορές έκλαψαν και πόσες φορές παρακαλούσαν να είναι καλά το παιδί τους.

Γι’ αυτό λίγη σιωπή, λίγη ανθρωπιά και πολύ λιγότερη κριτική.

Γιατί πίσω από κάθε άνθρωπο που παλεύει με κάτι, υπάρχει μια οικογένεια που πονάει μαζί του.

Και πίσω από κάθε μάνα και κάθε πατέρα υπάρχει ένας φόβος που μόνο ένας γονιός μπορεί να καταλάβει.

Ας αφήσουμε λοιπόν τους ανθρώπους που έφυγαν να αναπαυθούν και την οικογένειά τους να πενθήσει. Δεν χρειάζεται να έχουμε άποψη για όλα. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς σεβασμός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους