4 Σεπτεμβρίου – Η Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά τον Τίμιο Σταυρό. Έναν Σταυρό που εδώ και αιώνες συμβολίζει τη θυσία, τον πόνο, την πίστη, αλλά και τη δύναμη του...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η παράδοση συνδέει την Αγία Ελένη με την εύρεση του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα το 326 μ.Χ. και την 14η Σεπτεμβρίου με την Ύψωσή του, μετά τα εγκαίνια του Ναού της Αναστάσεως το 335 μ.Χ. Και σήμερα; Τι σημαίνει ο Σταυρός για εμάς; Ίσως σημαίνει περισσότερα απ' όσα μπορούμε να πούμε με λόγια.

Γιατί ο καθένας μας έχει τον δικό του σταυρό.

Άλλος κουβαλά την αγωνία για την υγεία του.

Άλλος την οικονομική δυσκολία.

Άλλος την ανεργία ή την ανασφάλεια.

Άλλος την αγωνία για τα παιδιά του και το μέλλον τους.

Και υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελούν καθημερινά, ενώ μέσα τους δίνουν μάχες που κανείς δεν γνωρίζει.

Κάπως έτσι είναι και η Ελλάδα μας.

Ένας λαός που έχει περάσει πολέμους, κατοχές, φτώχεια, κρίσεις και αμέτρητες δυσκολίες και παρ' όλα αυτά συνεχίζει να στέκεται όρθιος.

Και πριν από λίγες ημέρες, για ακόμη μία φορά, είδαμε ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό να ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη, στη Διεθνή Έκθεση.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ο καθένας από το δικό του βήμα, παρουσίασαν μέτρα, παροχές, δεσμεύσεις και σχέδια για το αύριο.

Και κάπου εκεί γεννιέται ένα ερώτημα που, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να απασχολεί κάθε Έλληνα πολίτη: Πόσες ακόμη υποσχέσεις θα ακούσουμε; Και πόσες από αυτές θα γίνουν πραγματικότητα; Γιατί κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές, η πολιτική σκηνή θυμίζει έναν διαγωνισμό παροχών.

Ο ένας τάζει περισσότερα από τον άλλον.

Ο ένας υπόσχεται περισσότερα χρήματα.

Ο άλλος περισσότερες ελαφρύνσεις.

Ο τρίτος περισσότερες παροχές.

Και όλοι, λίγο-πολύ, εμφανίζονται να γνωρίζουν τη λύση για τα προβλήματα του Έλληνα.

Μόνο που ο Έλληνας έχει ακούσει πολλά.

Και έχει πληρώσει ακόμη περισσότερα.

Έχει μάθει πλέον να μην εντυπωσιάζεται εύκολα από μεγάλα λόγια και ωραίες εξαγγελίες.

Γιατί ο πολίτης δεν ζει μέσα στις αίθουσες των συνεδρίων και στα προεκλογικά μπαλκόνια.

Ζει στο σούπερ μάρκετ.

Στο ενοίκιο.

Στον λογαριασμό του ρεύματος.

Στο φαρμακείο.

Στο σχολείο των παιδιών του.

Στη δουλειά του.

Στη σύνταξή του.

Εκεί μετριέται η πολιτική.

Όχι στα χειροκροτήματα.

Και κάτι ακόμη: Ο Έλληνας δεν ζητά ελεημοσύνη από κανέναν πολιτικό.

Ζητά το αυτονόητο.

Να μπορεί να δουλεύει και να ζει αξιοπρεπώς.

Να μπορεί να μεγαλώνει τα παιδιά του χωρίς να φοβάται για το αύριο.

Να αισθάνεται ότι υπάρχει δικαιοσύνη.

Να ξέρει ότι οι νόμοι ισχύουν για όλους.

Να βλέπει αξιοκρατία και όχι ημετέρους.

Να βλέπει πολιτικούς που λογοδοτούν για τις αποφάσεις τους.

Δεν θέλει σωτήρες.

Θέλει υπεύθυνους ανθρώπους στην εξουσία.

Γιατί η εξουσία δεν είναι λάφυρο.

Δεν είναι προσωπική περιουσία.

Δεν είναι άδεια για αλαζονεία.

Είναι εντολή του λαού.

Και όποιος παίρνει αυτή την εντολή οφείλει να τη σέβεται.

Δεκαέξι χρόνια τώρα, ο ελληνικός λαός έχει ακούσει πολλά.

Άλλαξε κυβερνήσεις, άλλαξε κόμματα, άλλαξε συνθήματα, άλλαξε προσδοκίες.

Αυτό που δεν άλλαξε είναι ο ίδιος ο πολίτης που συνεχίζει να σηκώνει το βάρος.

Και ίσως εδώ συναντιέται η πολιτική πραγματικότητα με το μήνυμα της σημερινής ημέρας.

Ο ελληνικός λαός έχει μάθει να σηκώνει τον σταυρό του.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον φορτώνουν συνεχώς με καινούργιους.

Η υπομονή δεν είναι αδυναμία.

Η σιωπή δεν είναι συναίνεση.

Και η ψήφος δεν είναι λευκή επιταγή.

Η ψήφος είναι η δύναμη του πολίτη.

Και γι' αυτό, την επόμενη φορά που κάποιος θα ανέβει σε ένα βήμα και θα αρχίσει να μοιράζει υποσχέσεις, ίσως πρέπει πρώτα να θυμηθούμε όλα όσα μας είχε υποσχεθεί την προηγούμενη φορά.

Να ακούμε λιγότερο τα λόγια και να κοιτάμε περισσότερο τις πράξεις.

Γιατί η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από άλλες μεγάλες υποσχέσεις.

Έχει ανάγκη από αλήθεια.

Από δικαιοσύνη.

Από αξιοκρατία.

Από σοβαρότητα.

Από ανθρώπους που θα υπηρετήσουν την πατρίδα και τον πολίτη και όχι την προσωπική τους πολιτική επιβίωση.

Και πάνω απ' όλα, έχει ανάγκη από έναν λαό που δεν θα διχάζεται μεταξύ του επειδή κάποιοι βολεύονται από τον διχασμό. Η Ελλάδα δεν ανήκει σε κανένα κόμμα.

Δεν ανήκει σε κανέναν αρχηγό.

Δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση. Η Ελλάδα ανήκει στον ελληνικό λαό.

Και αυτός ο λαός μπορεί να έχει κουραστεί, μπορεί να έχει απογοητευτεί, μπορεί να έχει θυμώσει.

Αλλά δεν έχει χάσει την αξιοπρέπειά του.

Γι' αυτό σήμερα, αν κοιτάξουμε τον Τίμιο Σταυρό, ας κρατήσουμε ένα μήνυμα: Να έχουμε δύναμη να σηκώνουμε τους σταυρούς της ζωής μας.

Αλλά να έχουμε και το θάρρος να λέμε «ως εδώ» όταν κάποιοι νομίζουν ότι η υπομονή μας είναι ανεξάντλητη.

Να μη χάσουμε την πίστη μας.

Να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Να μη χάσουμε την αγάπη για την πατρίδα μας.

Και κυρίως, να μην παραδώσουμε ποτέ την κρίση και τη συνείδησή μας σε κανέναν πολιτικό. Ο Τίμιος Σταυρός να δίνει δύναμη σε όσους δοκιμάζονται, παρηγοριά σε όσους πονάνε και φώτιση σε όσους κρατούν στα χέρια τους τις τύχες αυτού του τόπου.

Χρόνια πολλά και ευλογημένα. Ο Θεός να προστατεύει την Ελλάδα μας και τον ελληνικό λαό.

Και ας μας δώσει δύναμη, πίστη και καθαρό μυαλό ώστε, όταν έρθει η ώρα, να ξεχωρίζουμε την υπόσχεση από την πράξη, τον πατριωτισμό από το σύνθημα και τον πραγματικό ηγέτη από τον επαγγελματία της εξουσίας. 🇬🇷 Για την Ελλάδα μας. Για τα παιδιά μας. Για την αξιοπρέπειά μας. ✝️🙏 Λιγότερα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους