Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποια ταξίδια ξεχασμένα απ' τα παλιά Ξάφνου θυμήθηκα και βούρκωσαν τα μάτια Είδα το εγώ μου με πολύχρωμα μαλλιά Να γράφει όνειρα στου χρόνου τα κιτάπια.

Το πρώτο όνειρο γεμάτο μουσικές Να γίνω ήθελα της ροκ σκηνής Αστέρας Όλες οι μέρες μου να μοιάζουν Κυριακές Να' ναι γεμάτος μελωδίες ο αιθέρας.

Στο δεύτερο όνειρο ακουγόταν μηχανές Με καβαλάρηδες μουσάτους και μαλλιαδες, Με τατουάζ, μπαντάνες και μπύρες φτηνές Να αλωνιζουμε τον κόσμο σαν νομάδες.

Το τρίτο όνειρο αθώο και τρελό Να βάψω ήθελα την θάλασσα γαλάζια Το έγραψα σε ένα πλοίο με στυλό Μαζί του στρίμωξα κι εφτά ελπίδες στα μπαγκάζια.

Τα χρόνια πέρασαν και τώρα με κοιτώ Σε έναν παλιό καθρέφτη και αναρωτιέμαι Αυτή που βλέπω είμαι άραγε εγώ; Γιατί αράχνιασα; Γιατί είμαι εδώ; Γιατί βαριέμαι; Αστέρας ροκ δεν έγινα μα ήρθα κοντά Και με αστέρες ροκ χρόνια κάνω παρέα Τους γράφω στίχους με μελάνι απ' την καρδιά Και όλα τα άσχημα μαζί κάνουμε ωραία.

Χάρλεϊ δεν πήρα μα ταξίδεψα πολύ Στις πίσω σέλες με σουρεάλ συνεπιβάτες Με χαρλεαδες γέμισε όλη μου η ζωή Φίλοι, κουμπάροι και ονείρων ψυχοναύτες.

Γαλάζια η θάλασσα δεν έγινε ποτέ Μα το όνειρο δεν το έχω σβήσει απ' το τεφτέρι Κι όλο σε βλέπω ανέμελε μου εαυτε Ένα πινέλο να κρατάς πάντα στο χέρι.

Γαλάζιες πάντα έχεις δίπλα σου μπογιές Κι όλο παλεύεις τα άγρια κύματα να βάψεις Και ξέρω και αύριο όπως σήμερα και Χτες Θα προσπαθείς αυτόν τον κόσμο να αλλάξεις. (Σημερινό μου στιχούργημα)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους