Σήμερα στην ραδιοφωνική εκπομπή της Κατερίνας Ακριβοπούλου στον 105,5 FM κοντά σε όλα τα άλλα (πριν πούμε τα ιατρικά για την κυβερνητική αβάντα στον κομπογιαννιτισμό της ιδιωτικής κερδοσκοπίας...

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα στην ραδιοφωνική εκπομπή της Κατερίνας Ακριβοπούλου στον 105,5 FM κοντά σε όλα τα άλλα (πριν πούμε τα ιατρικά για την κυβερνητική αβάντα στον κομπογιαννιτισμό της ιδιωτικής κερδοσκοπίας) σχολιάστηκε η χρόνια υπεροψία ενάντια στον λεγόμενο "βαθύ λαό". Αρχικά είπα πως αυτό πρέπει να το λέμε με το όνομά του : ελιτισμός λέγεται.

Και υπενθύμισα σχετικά το ακόλουθο : Το 1960 πρωτοκυκλοφόρησε δισκογραφικά ο "Επιτάφιος" σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και ενορχήστρωση Μάνου Χατζηδάκι με την Νανά Μούσχουρη.

Ο δίσκος αυτός ΔΕΝ άγγιξε τον λεγόμενο "βαθύ λαό". Το 1961 βγήκε ο νέος δίσκος, αυτή την φορά σε ενορχήστρωση του ίδιου του Μίκη με το μπουζούκι του Μανώλη Χιώτη και τραγουδιστή τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Σοκ και δέος στους τότε ελιτιστές.

Μύδροι ενάντια στον Μίκη από την "Αυγή" (εφημερίδα τότε της ΕΔΑ, το ΚΚΕ και ο "Ριζοσπάστης" στην παρανομία) : "τόλμησε να μολύνει τους ιερούς στίχους του Ρίτσου με τις πενιές του μπουζουκιού και την σπηλαιώδη φωνή του Μπιθικώτση" (οι "μολυσματικές πενιές του μπουζουκιού" διότι το ρεμπέτικο θεωρείτο λούμπεν μουσικό είδος του υποκόσμου και η "σπηλαιώδης φωνή του Μπιθικώτση" υπαινιγμός που παρέπεμπε σε τεκέδες, λουλάδες κλπ). Έλα όμως που η περιφρονημένη νέα βάρδια εργατικής νεολαίας της εποχής ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ εκείνον τον δίσκο και μέσα από αυτόν ΕΜΑΘΕ τους στίχους του Ρίτσου.

Ο μάγκας στο κουτούκι έκανε παραγγελιά "παίξε το ζεϊμπέκικο, αυτό με τα μάτια που αρμέγουν να το χορέψω" (εννοούσε τους στίχους "άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης"). Και ήταν αυτή η τότε νέα βάρδια της εργατικής νεολαίας, "τα αγράμματα απολίτικα βλαχάκια που κουβαλήθηκαν από τα χωριά τους" που πρωτοστάτησε στις συγκλονιστικές απεργιακές κινητοποιήσεις των οικοδόμων τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Όπως ήταν αυτή "η χαμένη φοιτητική γενιά του Γουέμπλει, του σέικ και των πάρτι" που πρωτοστάτησε στην φοιτητική εξέγερση του 1973, στην Νομική και στο Πολυτεχνείο.

Κι αργότερα στην έκρηξη πολιτικοποίησης κατά την μεταπολίτευση.

Γενικά οι ελιτιστές κοιτάνε μόνο τον καθρέφτη τους και μετά απορούν κιόλας και εξοργίζονται όταν η ακροδεξιά βρίσκει τρόπο να επικοινωνήσει με τμήμα του βαθέως λαού. Σαν το ανέκδοτο με τον αγά που επειδή θύμωσε έκοψε την τσουτσού του μόνος του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους