Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποια σπίτια δεν τα θυμάσαι για την πόρτα τους. Τα θυμάσαι για όσα έμαθες περνώντας την.

Μεσημέρι δέχθηκα τηλεφώνημα από μια οικογένεια.

Μια ευγενική παράκληση να εξετάσω το παιδί τους κατ’ οίκον.

Κατάλαβα τι σημαίνει να εξετάσεις παιδί κατ’οίκον.

Ζήτησα τη διεύθυνση και πήγα.

Η μητέρα ήταν στη δουλειά.

Ο πατέρας μου άνοιξε την πόρτα.

Πίσω από την κύρια είσοδο ενός συνηθισμένου σπιτιού δεν υπήρχε το γνώριμο σαλόνι μιας οικογένειας.

Υπήρχε ένα δωμάτιο νοσοκομείου.

Ένα νοσοκομειακό κρεβάτι.

Αναπνευστήρας για μηχανική υποστήριξη.

Παιδί με μόνιμη τραχειοστομία.

Μόνιμη γαστροστομία για σίτιση.

Ένα παιδί με βαριά τετραπληγία, χωρίς λεκτική επικοινωνία, χωρίς ουσιαστική κινητικότητα του σώματος, με δυνατότητα κίνησης των οφθαλμών του.

Δύο χρονια πριν μια βαριά εγκεφαλική αιμορραγία, από αρτηριοφλεβώδη δυσπλασία, είχε αλλάξει τη ζωή του.

Το εξέτασα.

Έγινε μια μικρή χειρουργική πράξη, πολύ μικρή.

Ως γιατρός, έφυγα γνωρίζοντας πολύ καλά τη κλινική εικόνα που είχα μόλις αντικρίσει.

Ως άνθρωπος, όμως, έφυγα έχοντας μέσα μου κάτι εντελώς διαφορετικό.

Τον πατέρα.

Το χαμόγελό του.

Την ευγένειά του.

Την ηρεμία με την οποία ζούσε μια πραγματικότητα που για τους περισσότερους ανθρώπους θα ήταν αδιανόητη.

Και μετά, τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας που όλα μου έδωσαν το χέρι για να συστηθούν με λαμπερά μάτια και όλα (αδέρφια) στέκονταν δίπλα του παιδιού και του μιλούσαν.

Άνθρωποι που ζουν καθημερινά μέσα σε μια τεράστια δοκιμασία και, παρ’ όλα αυτά, δεν έχουν χάσει την ευγένεια, την αξιοπρέπεια, τη ζεστασιά τους.

Πίσω από κάθε κλινική εικόνα υπάρχει ένας άνθρωπος.

Και πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει μια οικογένεια που μπορεί να δίνει έναν αγώνα αόρατο για όλους τους υπόλοιπους.

Πόσες τέτοιες μάχες άραγε δίνονται καθημερινά πίσω από κλειστές πόρτες; Πόσοι γονείς ξυπνούν κάθε πρωί και συνεχίζουν, όχι επειδή ο δρόμος έγινε ευκολότερος, αλλά επειδή το παιδί τους χρειάζεται να συνεχίσουν; Πόση αγάπη, πόση φροντίδα, πόση εξάντληση και πόση δύναμη μπορεί να χωρέσει μέσα σε ένα σπίτι; Σκέφτηκα πως ορισμένοι άνθρωποι σηκώνουν έναν σταυρό πολύ βαρύτερο απ’ όσο θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε.

Και κάποιοι από αυτούς τον σηκώνουν χωρίς να χάσουν το χαμόγελό τους.

Χωρίς να χάσουν την ευγένειά τους.

Χωρίς να αφήσουν τη δυσκολία να τους αφαιρέσει την ανθρωπιά.

Ούτε τη λάμψη από τα μάτια τους.

Ήταν «το σπίτι με τις φοινικιές». Έτσι μου το περιεγραψε ο πατέρας για να το βρω.

Μπήκα στο σπίτι ως γιατρός για να προσφέρω κάτι σε ένα παιδί.

Και έφυγα αισθανόμενος ότι, τελικά, εκείνοι είχαν προσφέρει κάτι σε εμένα.

Μου θύμισαν πως δεν γνωρίζουμε ποτέ τον σταυρό που κουβαλά ο άνθρωπος απέναντί μας.

Και πως, πολλές φορές, οι πιο δυνατοί άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που δεν λύγισαν ποτέ.

Είναι εκείνοι που, έχοντας κάθε λόγο να λυγίσουν, σηκώνονται κάθε πρωί, φροντίζουν, αγαπούν και συνεχίζουν❗️ Να είναι καλά αυτοί οι άνθρωποι.

Γιατί, χωρίς να το γνωρίζουν, μου έκαναν ένα σπουδαίο μάθημα ζωής. Από το «σπίτι με τις φοινικιές». Του Σταυρού σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους