Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη ολοκληρώθηκε, αλλά η εικόνα με τα πούλμαν και τα τραγούδια στο τέρμα έξω από την Αγία Τριάδα στη Νίκαια αφήνει πίσω της μια βαθιά κοινωνική οργή.

Αυτό το ανώνυμο, λαϊκό πλήθος που συνέρρευσε δεν αποτελείται από αδιάφορους ανθρώπους η ανθρώπους του" λούμπεν προλεταριάτου".Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που με αυτή τη φωνή ερωτεύτηκαν, διασκέδασαν, έκλαψαν και συνέδεσαν τις δικές τους χαρές.

Εκείνοι που σπεύδουν να χαρακτηρίσουν αυτό το αυθεντικό λαϊκό ξέσπασμα ως «υποκουλτούρα». Είναι οι ίδιοι που κάποτε υποτιμούσαν τον Στράτο Διονυσίου και τους άλλους μεγάλους, αδυνατώντας να καταλάβουν ότι για τον απλό κόσμο, το λαϊκό τραγούδι είναι το μόνο αληθινό καταφύγιο.Αυτή η ανάγκη του κόσμου να φωνάξει γίνεται ακόμα πιο έντονη, αν αναλογιστεί κανείς πώς φτάσαμε στο τέλος του Μαζωνάκη... Όταν προέκυψε η περιπέτεια με το Δρομοκαΐτειο, φάνηκε καθαρά η παντελής έλλειψη κοινοτικής , κοινωνικής υποστήριξης και αλληλεγγύης . Αντί για ένα δομημένο δίχτυ προστασίας, ψυχικής φροντίδας και ουσιαστικής στήριξης, η κατάρρευση ενός ανθρώπου μετατράπηκε απλώς σε τηλεοπτικό θέαμα.Και το χειρότερο?? Όταν φτάσαμε στο μοιραίο, όλοι οι υπεύθυνοι αποποιήθηκαν τις ευθύνες τους αλλα «όλοι ήξεραν». Τι έκαναν για την προστασία του απλού πολίτη και εν προκειμένω του Γιώργου Μαζωνάκη.

Επικίνδυνες, παράνομες ιατρικές πράξεις δήθεν ευεξίας, μακροζωίας και αναζωογόνησης.

Μια «γκρίζα ζώνη» κέρδους και ανευθυνότητας με μηχανήματα πλασμαφαίρεσης σε ακατάλληλα ιατρεία της «ελίτ», όπου «ειδικοί» χωρίς καν ειδικότητα πειραματίζονταν με την ελπίδα των ανθρώπων..εγκληματικό! Κανένας τους δεν έβαλε ποτέ το μαχαίρι στο κόκκαλο για να σταματήσει αυτό το παράνομο εμπόριο πριν να είναι αργά.Γιατί πίσω από τις θεωρίες, τις ιατρικές ορολογίες και το κυνικό lifestyle, ξεχνάμε το πιο βασικό: μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.Όλος αυτός ο θόρυβος και τα τραγούδια στη διαπασών ήταν η απάντηση της βάσης.

Ο αυθόρμητος τρόπος του απλού λαού να διεκδικήσει πίσω τον δικό του άνθρωπο, προστατεύοντάς τον από τη λήθη.

Μια θορυβώδης, λαϊκή εξόδιος ακολουθία για ένα παιδί ναι από την Νίκαια που γεννήθηκε για να λατρευτεί από πολλούς, αλλά αφέθηκε μόνο του και πέθανε χωρίς να προστατευτεί από το σύστημα υγείας και οχι μόνο. .Στο πρόσωπο του καλλιτέχνη, ο καθένας έβλεπε τη δική του ευάλωτη πλευρά, τον δικό του φόβο απέναντι στην αρρώστια, στην εγκατάλειψη και σε ένα σύστημα που σε καταπίνει όταν λυγίζεις. Αυτό! #RIPMαζώ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους