Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πως γίνεται πολλοί άνθρωποι να μπερδεύουν την καλοσύνη με την ανοχή και να καταλήγουν να σε θεωρούν δεδομένο; Μάλλον εύκολα μιας και η καλοσύνη από έξω φαίνεται σαν αδυναμία.

Και ο κόσμος δυστυχώς δοκιμάζει τα όρια όσων φαίνονται αδύναμοι.

Δεν είναι ότι μπερδεύουν την καλοσύνη με την ανοχή.

Στην αρχή ξέρουν πολύ καλά τη διαφορά.

Απλά βλέπουν ότι αντέχεις και το εκμεταλλεύονται.

Μέχρι που αρχίζουν να το πιστεύουν κι οι ίδιοι ότι είσαι δεδομένος.

Στην αρχή λένε: "Τι καλός άνθρωπος". Βλέπουν ότι συγχωρείς εύκολα, ότι δεν κρατάς κακία, ότι λες "έλα μωρέ, δεν πειράζει". Ότι είσαι εκεί όταν σε χρειάζονται και αυτο τους αρέσει.

Μετά λένε: "Θα αντέξει κι αυτό". Σου μιλάνε λίγο πιο απότομα, πιο αυταρχικά,ακυρώνουν σχέδια σου.Δεν σε ρωτάνε καν πώς είσαι.

Και εσύ επειδή είσαι καλός, δεν λες τίποτα.

Το καταπίνεις.

Εκεί μέσα στο μυαλό τους γίνεται η μετάφραση: "Α, αφού δεν αντιδράει, μάλλον δεν τον πειράζει.

Άρα μπορώ και παραπάνω". Στο τέλος λένε: "Εντάξει, δεδομένος είναι".και κάπως έτσι γίνεσαι του χεριού τους.

Και εκεί είναι που εσύ δίνεις, δίνεις, δίνεις, και αυτοί δεν δίνουν ούτε ένα ευχαριστώ.

Γιατί το δεδομένο δεν το εκτιμάς.

Το θεωρείς αυτονόητο, όπως το οξυγόνο.

Το καταλαβαίνεις μόνο όταν λείψει.

Και αυτό γιατί οι καλοί άνθρωποι συγχωρούν πριν καν ζητηθεί συγγνώμη.

Εσύ για να μην χαλάσει η σχέση, κάνεις ότι δεν έγινε τίποτα.

Ο άλλος όμως δεν έμαθε ποτέ ότι σε πλήγωσε.

Οπότε νομίζει ότι όλα είναι οκ να ξαναγίνουν.

Γιατί λες "ναι" για να μην νιώθεις ενοχές, όχι γιατί το θες.

Και ο άλλος το νιώθει αυτό.

Νιώθει ότι ό,τι κι αν σου ζητήσει θα πεις ναι από φόβο μην τον στενοχωρήσεις.

Και όταν κάποιος ξέρει ότι θα πεις πάντα ναι, σταματάει να σε ρωτάει με σεβασμό.

Σε διατάζει.

Γιατί η καλοσύνη χωρίς όρια μοιάζει με ανάγκη για αποδοχή.

Και όταν ο άλλος νιώθει ότι τον χρειάζεσαι για να νιώσεις ότι αξίζεις, παίρνει αυτομάτως δύναμη πάνω σου.

Χωρίς καν να το θελει.

Η καλοσύνη όμως δεν είναι να αντέχεις τα πάντα.

Η καλοσύνη είναι να είσαι καλός, αλλά όχι χαζός.

Το να είσαι καλός σημαίνει: βοηθάω, νοιάζομαι, συγχωρώ όταν υπάρχει μεταμέλεια.

Το να είσαι δεδομένος σημαίνει: δέχομαι να με πατάνε και μένω εκεί.

Η διαφορά ανάμεσα στα δύο είναι μία λέξη: όριο.

Οι άνθρωποι δεν σέβονται αυτόν που είναι πάντα διαθέσιμος.

Σέβονται αυτόν που είναι καλός, αλλά ξέρουν ότι μπορεί και να φύγει.

Όταν αρχίσεις να λες: "Αυτό δεν μου αρέσει" "Σήμερα δεν μπορώ" "Με πλήγωσε αυτό που έκανες" Τότε θα δεις ποιος σε ήθελε για την καλοσύνη σου και ποιος σε ήθελε γιατί ήσουν βολικός.

Οι πρώτοι θα μείνουν και θα προσαρμοστούν.

Οι δεύτεροι θα θυμώσουν και θα πουν "άλλαξες". Και θα έχουν δίκιο. Άλλαξες. Σταμάτησες να είσαι δεδομένος. Επιτέλους έβαλες τα όρια σου !!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους