Στις 14 Σεπτεμβρίου 1922 κορυφώθηκε η Καταστροφή της Σμύρνης, καθώς η πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει την προηγούμενη ημέρα κατέκαιγε ολοσχερώς την πόλη, ενώ στην προκυμαία επικρατούσαν εικόνες αποκάλυψης...

Πλήρες Κείμενο:

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1922 κορυφώθηκε η Καταστροφή της Σμύρνης, καθώς η πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει την προηγούμενη ημέρα κατέκαιγε ολοσχερώς την πόλη, ενώ στην προκυμαία επικρατούσαν εικόνες αποκάλυψης με χιλιάδες εγκλωβισμένους πρόσφυγες. Τα Γεγονότα Η Πυρκαγιά: Η φωτιά κατέστρεψε τα ελληνικά και αρμενικά συνοικία της Σμύρνης, αφήνοντας πίσω της ερείπια και θάνατο. Η Προκυμαία: Πλήθη εξαθλιωμένων ανθρώπων περίμεναν σωτηρία στα πλοία, παρακολουθούμενα από τα ξένα πολεμικά που βρίσκονταν στο λιμάνι. Ο Ξεριζωμός: Το γεγονός αυτό σήμανε το τέλος του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και την έναρξη του τεράστιου προσφυγικού κύματος προς την Ελλάδα. Ημέρα Μνήμης Η 14η Σεπτεμβρίου έχει καθιερωθεί από την Ελληνική Βουλή ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το διαδίκτυο (https://el.wikipedia.org (https://www.sansimera.gr/worldays/306) * Μίκης Θεοδωράκης, "Ασίκικο Πουλάκη", 1996 https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_kuuAEg1hAi2FHcxzylinqXJgXzaXneIPE&si=8AP0VSCcKfj99JCx Φωτιά στη Σμύρνη και στα μάτια μου καπνός, κι ώσπου να ρίξει μια βροχή ο ουρανός, ένα κορίτσι σε παλιά φωτογραφία, θα κλαίει χρόνια τους νεκρούς του καθενός.

Κομμένοι δρόμοι και η θάλασσα θηλιά, κι ας ήταν κάποτε ανάσα κι αγκαλιά, γεμάτη τώρα από φράγκικα καράβια, και ξένους ναύτες, που φυλάνε τα σκαλιά.

Ασίκικο πουλάκι με μια φτερούγα, πού βρήκες δέντρο να κρυφτείς, τόπο να σταθείς... Ασίκικο τραγούδι, γαρύφαλλο πληγή, ένας λυγμός σε γέννησε, κι έγινες κραυγή.

Ζωή που τρέμει σαν το ψάρι στη στεριά, ποιος θα μαζέψει από τους δρόμους τα παιδιά, ληστές αρπάζουν και Πιλάτοι τα δικάζουν, και τρομαγμένα τα πουλάν στην αγορά.

Καμένα σπίτια και μια σπίθα στην καρδιά, μα η Ελλάδα όπως πάντα μακριά, όποιος γλιτώσει τη φωτιά και το μαχαίρι, θα βρει μια μάνα που θυμίζει μητριά. https://youtu.be/iGju_kcfDYI?is=VsnB5nux9eaQrnw4 Κύκλος εννέα τραγουδιών σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, στίχους του Μιχάλη Γκανά, με ερμηνευτή τον Βασίλη Λέκκα και επιμέλεια ενορχηστρώσεων από τον Γιάννη Σπάθα.

Η σειρά δεν είναι αξιολογική αλλά χρονολογική…Ο Σπάθας συμμετείχε στην εγγραφή του ¨Διόνυσου¨, όπου και πρωτοάκουσε τους Δρόμους και τους Ασίκικους.

Πάνε από τότε πάνω από δέκα χρόνια.

Στη συνέχεια, στις περιοδείες που κάναμε μαζί στην Ελλάδα-Ευρώπη και ΗΠΑ παρουσιάζαμε μια σειρά Ασίκικους μόνο με την ορχήστρα.

Οταν ο Λέκκας ήρθε κοντά μου τους τελευταίους μήνες, μίλησε με τον Σπάθα για ενδεχόμενο δίσκο μαζί μου κι έτσι οι Δρόμοι και οι Ασίκικοι ξαναβγήκαν στο φως.

Ο εξαίρετος ποιητής Μιχάλης Γκανάς ήρθε να προστεθεί στην ομάδα, για να ντύσει ποιητικά τα παράξενα ακούσματα.

Οταν συναντηθήκαμε στο σπίτι μου για πρώτη φορά όλοι μαζί, τους έδειξα τη φωτογραφία των Πουλάκηδων, βγαλμένη στον Τσεσμέ (Κρήνη) της Μικρασίας λίγα χρόνια πριν την Καταστροφή και τους είπα «ο δίσκος πρέπει να βαπτιστεί ¨Ασίκικο Πουλάκη¨ (το ¨κη¨ με ήτα) για να φανεί η ρίζα της έμπνευσης…». Πράγματι για μένα είναι πολύ σημαντικό, γιατί οι υπόλοιπες μουσικές ρίζες, η κρητική, η λαϊκή, η ευρωπαϊκή, κυριάρχησαν μέσα στη μουσική μου, έτσι ώστε να αδικηθεί η μητρική, που – καλώς εχόντων των πραγμάτων – θα έπρεπε να είναι και η πιο δυνατή… Πρόκειται, λοιπόν, κατ’ αρχήν για την αποκατάσταση μιας “αδικίας”. Και ακόμα, γιατί δε θα ‘θελα να νομιστεί πως, έτσι στα καλά καθούμενα, μου ήρθε ν’ ασχοληθώ με τους Δρόμους.

Οσο για τον Ασίκικο, αυτός είναι Ρυθμός – Χορός δικής μου φαντασίας.

Του έδωσα μάλιστα αυστηρή φόρμα βασισμένη στη ρυθμική εναλλαγή και εξέλιξη του 3+2 και του 8+16. Ετσι έχουμε ένα πρώτο μέρος με 8 ή 16 μέτρα των 3/8. Ενα δεύτερο, όπου τα 3/8 εναλλάσσονται με τα 2/8. Και ένα τρίτο (κορύφωμα), όπου ανάμεσα στα 3/8 και τα 2/8 παρεμβάλλονται μέτρα των 3/16, πράγμα που δίνει ένα ξαφνικό τίναγμα στο ρυθμό και γι’ αυτό και τον ονόμασα ΑΣΙΚΙΚΟ, δηλαδή χορό για Ασίκηδες, για Λεβέντες.

Ο ρυθμός αυτός, παντρεμένος με τους Δρόμους, μας πηγαίνει κατ’ ευθείαν στα παράλια της Μικρασίας, εκεί που κάποτε έλαμψε ο ελληνικός πολιτισμός, στη γλυκειά Ιωνία, τη ρίζα της μητέρας μου. Αθήνα, Αύγουστος 1995 ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους