Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ειλικρινά, μερικές φορές αναρωτιέμαι πού τελειώνει η ευλάβεια και πού αρχίζει το εμπόριο.

Βλέπω σήμερα να πωλούνται στο διαδίκτυο «Παπουτσάκια Αγίου Σπυρίδωνα» προς 320 ευρώ.

Σε απόθεμα, με τιμή και με το γνωστό κουμπί «Προσθήκη στο καλάθι». Και κάπου εδώ νομίζω ότι πρέπει να σταματήσουμε λίγο και να σκεφτούμε.

Άλλο είναι ένας πιστός να θελήσει από αγάπη και ευλάβεια να προσφέρει ένα ζευγάρι παπούτσια στον Άγιο.

Αυτό είναι αφιέρωμα, είναι μια προσωπική πράξη πίστης.

Και άλλο να βλέπεις την ευλάβεια να γίνεται προϊόν βιτρίνας, με τιμοκατάλογο και καλάθι αγορών. Ο Άγιος Σπυρίδων δεν χρειάζεται βελούδο των 320 ευρώ, ούτε μετριέται η πίστη μας από το πόσο ακριβό είναι αυτό που θα αγοράσουμε.

Αν έχουμε 320 ευρώ που μας περισσεύουν για τον Άγιο, ίσως να του είναι πιο ευάρεστο να τα κάνουμε φαγητό για μια οικογένεια που δυσκολεύεται, φάρμακα για έναν άρρωστο ή βοήθεια σε έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να πληρώσει το ρεύμα του.

Και μετά ας ανάψουμε κι ένα κερί στον Άγιο.

Δυο ευρώ.

Ή και χωρίς κερί.

Μια προσευχή φτάνει.

Δεν έχω τίποτε προσωπικό με κανέναν άνθρωπο και με κανένα κατάστημα.

Αλλά κάποια πράγματα, όταν τα βλέπουμε, πρέπει και να τα λέμε.

Γιατί αν δεν προσέξουμε, στο τέλος θα καταφέρουμε να βάλουμε τιμή σε όλα: στις εικόνες, στα λείψανα, στην ευλογία, στην ίδια μας την πίστη.

Και τότε θα έχουμε χάσει το πιο ουσιαστικό. Οι Άγιοι δεν είναι εμπορικό σήμα.

Είναι άνθρωποι που άφησαν τα πάντα για τον Χριστό.

Ας μην κάνουμε εμείς τον Χριστό και τους Αγίους αφορμή για να πουλήσουμε τα πάντα. Η πίστη δεν έχει τιμοκατάλογο και η ευλογία δεν μπαίνει στο καλάθι αγορών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους