Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπήκα στην Ιατρική γιατί πίστευα ότι οι γιατροί είναι ό,τι άφησε ο Θεός σε αυτόν τον κόσμο, όταν πήρε κοντά του τους αγγέλους.

Πίστευα —και θέλω ακόμη να πιστεύω— ότι υπάρχει κάτι σχεδόν ιερό στη στιγμή που ένας άνθρωπος εμπιστεύεται τη ζωή του στα χέρια ενός άλλου ανθρώπου.

Γιατί ο ασθενής που περνά την πόρτα ενός ιατρείου δεν φέρνει μαζί του μόνο το σώμα του.

Φέρνει τον φόβο του.

Την αγωνία του.

Την ελπίδα του.

Και πολλές φορές, όταν βρίσκεται στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του, φέρνει και κάτι ακόμη πιο πολύτιμο: την ευαλωτότητά του.

Και τότε εμφανίζεται ο θεραπευτής.

Όχι ο έμπορος της ελπίδας.

Όχι εκείνος που θα δει στον φόβο μια επιχειρηματική ευκαιρία.

Όχι εκείνος που θα υποσχεθεί περισσότερα από όσα μπορεί να προσφέρει η επιστήμη.

Αλλά ο άνθρωπος που οφείλει να πει την αλήθεια — ακόμη κι όταν η αλήθεια δεν πουλάει.

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη με συγκλονίζει όχι μόνο ως ένας ακόμη πρόωρος θάνατος ενός ανθρώπου που γνώριζε ολόκληρη η Ελλάδα.

Με συγκλονίζει, ως γιατρό, για τα ερωτήματα που γεννά.

Δεν γνωρίζω τι ακριβώς συνέβη.

Αυτό οφείλει να το εξακριβώσει η έρευνα.

Και μέχρι τότε κανείς δεν δικαιούται να καταδικάζει ανθρώπους πριν μιλήσουν τα στοιχεία.

Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που ξεπερνά τη συγκεκριμένη υπόθεση: Τι συμβαίνει όταν ο θεραπευτής πάψει να βλέπει απέναντί του έναν άνθρωπο που υποφέρει και αρχίσει να βλέπει έναν πελάτη; Όταν η ανάγκη γίνεται αγορά.

Όταν ο φόβος γίνεται προϊόν.

Όταν η ελπίδα αποκτά τιμοκατάλογο.

Εκεί τελειώνει η Ιατρική.

Γιατί η δύναμη που μας δίνει η λευκή μπλούζα δεν προέρχεται από τον τίτλο μας.

Προέρχεται από την εμπιστοσύνη του ανθρώπου που κάθεται απέναντί μας και μας λέει, με λόγια ή χωρίς: «Βοήθησέ με». Και αυτή η εμπιστοσύνη δημιουργεί μια τεράστια ευθύνη.

Πρώτον, μη βλάψεις.

Και όταν δεν μπορείς να θεραπεύσεις, να ανακουφίσεις.

Όταν δεν μπορείς να ανακουφίσεις, να σταθείς δίπλα.

Και όταν η επιστήμη δεν έχει απάντηση, να έχεις το θάρρος να πεις: «Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ κάτι που δεν γνωρίζω». Αυτό δεν κάνει έναν γιατρό λιγότερο σπουδαίο.

Τον κάνει γιατρό.

Γιατί ο άνθρωπος που βρίσκεται φοβισμένος απέναντί μας δεν είναι η ευκαιρία μας.

Είναι η ευθύνη μας.

Και ίσως αυτή να είναι η λεπτή γραμμή που χωρίζει τον θεραπευτή από εκείνον που απλώς εμπορεύεται τη θεραπεία.

Μπήκα στην Ιατρική πιστεύοντας ότι οι γιατροί είναι ό,τι άφησε ο Θεός στη Γη όταν πήρε κοντά του τους αγγέλους.

Εξακολουθώ να θέλω να το πιστεύω.

Αλλά όταν οι άγγελοι πέφτουν, η πτώση τους είναι εκκωφαντική.

Γιατί μαζί τους γκρεμίζεται και η πίστη εκείνων που τους θεωρούσαν αγγέλους. Ανδρέας Παναγιωτόπουλος. Ένας Ιατρός του δρόμου...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους