Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βρέθηκα στο παιδικό μου δωμάτιο πάλι και δεν ξέρω... Είναι καθηλωτική η δύναμη που έχει αυτός ο χώρος πάνω μου.

Είναι συγκινητικό να βλέπω κομμάτια του τωρινού μου εαυτού σε αυτό... Βλέπω μικρά "αποδεικτικά στοιχεία" της Γιάννας που διαμορφωνόταν, χωρίς να ήξερα τότε ή να καταλάβαινα τι ακριβώς γινόταν... Βλέπω αυτά που με κάνουν να χαμογελώ με νοσταλγία και να χαίρομαι που υπήρξαν προσωρινές φάσεις αλλά και αυτά που με τρόπο μυστήριο με οδήγησαν στην προσωπικότητα που έχω σήμερα... Και βλέπω αυτή τη φωτογραφία, που επέλεξα κάποτε να κόψω και να την βάλω σε αυτή τη τοσοδούλα κορνίζα, και σκέφτομαι πως η 12χρονη Γιάννα ήξερε ακριβώς που να εστιάζει.

Στο χαμόγελο της.

Και μπορεί η ζωή να μου το γύρισε πολλές φορές αυτό το χαμόγελο ανάποδα- όμως νομίζω πως ΠΑΝΤΑ προσπαθώ να διατηρώ την αισιοδοξία μου, τον άδολο ρομαντισμό μου και αυτά τα αυθόρμητα χαμόγελα - όσο περισσότερο μπορώ.

Νομίζω πως η Γιάννα της φωτογραφίας, θα ήταν περήφανη με την Γιάννα που κοιτάζει αυτή τη στιγμή τη φωτεινή οθόνη ενός κινητού μέσα από γυαλιά πρεσβυωπίας... Αυτό νομίζω. #ΟιΜικρεςΜεγαλεςΣτιγμεςΜας2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους