Original Post

Πλήρες Κείμενο:

14-09-2001. “”Στέλιος Καζαντζίδης. Ο λαϊκός βάρδος του απανταχού Ελληνισμού.”” O Στυλιανός Καζαντζίδης γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1931 στη Νέα Ιωνία Αττικής.

Ήταν γιος του Χαράλαμπου Καζαντζίδη με καταγωγή από τον Πόντο και της Γεσθημανής (Χατζίδαινας) με καταγωγή από την Μικρά Ασία.

Ο πατέρας ήταν οικοδόμος και στα χρόνια της Κατοχής εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και δούλεψε για την Επιμελητεία του Αντάρτη (ΕΤΑ). Μετά την απελευθέρωση στον Εμφύλιο Πόλεμο δολοφονήθηκε από παρακρατικούς ακροδεξιούς.

Ορφανός πια ο Καζαντζίδης σε ηλικία 13 ετών αναγκάστηκε να δουλέψει σε εργοστάσιο στη Νέα Ιωνία.

Το αφεντικό του τον άκουσε να τραγουδά την ώρα της δουλειάς και εκτιμώντας την φωνή του του χάρισε την πρώτη του κιθάρα.

Δάσκαλος του Καζαντζίδη ανέλαβε ο Στέλιος Χρυσίνης, ο μεγάλος τυφλός συνθέτης.

Το 1950 εμφανίστηκε για πρώτη φορά επαγγελματικά στην Κηφισιά.

Το 1952 ο Καζαντζίδης κάνει το δισκογραφικό ντεμπούτο του με το τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα. "Για μπάνιο πάω". Ήταν γραμμένο για τον καύσωνα που επικρατούσε εκείνο το καλοκαίρι.

Ο δίσκος δεν πούλησε γιατί μιμήθηκε τη φωνή του Πρόδρομου Τσαουσάκη.

Ο συνθέτης Γιάννης Παπαϊωάννου όμως αντιλήφθηκε τις δυνατότητες της φωνής του Καζαντζίδη και το τραγούδι του «Οι βαλίτσες» γίνεται μεγάλη επιτυχία και το φαινόμενο Καζαντζίδης αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.

Από εκεί και πέρα ξεκίνησε μία σειρά επιτυχιών με διακρίσεις και με εμφανίσεις σε γνωστά λαϊκά κέντρα της εποχής.

Τότε γνωρίζει και αρραβωνιάζεται την Καίτη Γκρέυ και παράλληλα δουλεύει μαζί της ως το καλοκαίρι του 1957.

Μετά από τότε χώρισαν οι δρόμοι τους.

Το 1959 έρχεται σε δικαστική διαμάχη με την δισκογραφική COLUMBIA, με αφορμή τις μεγάλου μεγέθους πωλήσεις του τραγουδιού "Μαντουμπάλα", πωλήσεις ρεκόρ, που την εποχή εκείνη άγγιξαν τις 100.000 η εταιρεία έβγαζε εκατομμύρια από το δίσκο αλλά ο ίδιος ο τραγουδιστής πήρε λιγότερες από 1000 δραχμές.

Αυτό συνέβη γιατί οι τραγουδιστές τότε πληρώνονταν εξαρχής ένα ποσό για τον κάθε δίσκο και δεν λάμβαναν ποσοστά από τις πωλήσεις. Στον Καζαντζίδη χρωστούν πολλά οι σύγχρονοι τραγουδιστές, αφού πρώτος αυτός διεκδίκησε ποσοστά και η προσπάθειά του δικαιώθηκε.

Την εποχή εκείνη ο Καζαντζίδης και ο Χρήστος Κολοκοτρώνης με μουσική και στίχους αντίστοιχα δημιούργησαν τον ύμνο της ΑΕΚ που ερμήνευσε ο Παπαϊωάννου: "Νικήστε, νικήστε". Γνωρίζεται με την Μαρινέλλα και ξεκινά μια λαμπρή συνεργασία.

Έκαναν μεγάλες επιτυχίες με κορυφαίους συνθέτες όπως τον Τσιτσάνη, τον Παπαϊωάννου, τον Χιώτη, τον Καλδάρα, τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Ξαρχάκο, τον Λοΐζο,τον Μαρκόπουλο και εμφανίστηκαν στα μεγαλύτερα λαϊκά κέντρα. Το Μάιο του 1966 παντρευτήκαν άλλα ο γάμος τους κράτησε μόνο δυο χρόνια μέχρι το 1968.

Όμως έμειναν για πάντα φίλοι.

Τo 1965 στο απόγειο της καριέρας του, αποφάσισε να μην παρουσιαστεί ξανά σε νυχτερινά κέντρα.

Αιτία είναι η αποστροφή του για την κατάσταση που επικρατούσε με ένα αμείλικτο σύστημα διαπλοκής από νεόπλουτους θαμώνες, αφεντικά της δισκογραφίας και μπράβους της νύχτας.

Τήρησε τον λόγο του αυτή ως το τέλος της ζωής του και η μόνη επαφή με το κοινό ήταν μέσω των δίσκων του.

Το 1969 αποσύρεται για περίπου δύο χρόνια από τη δισκογραφία.

Προσπαθεί να δημιουργήσει δική του εταιρεία, την "STANDAR" αλλά τα κατεστημένα συμφέροντα και η λογοκρισία στα χρόνια της Χούντας των Συνταγματαρχών δεν τον αφήνουν.

Επίσης άλλες επιχειρηματικές κινήσεις, όπως η εκτροφή βατράχων και το ούζο "Υπάρχω" που κυκλοφόρησε αργότερα δεν είχαν επιτυχία.

Το 1975 βγάζει τον δίσκο "Υπάρχω" σε συνεργασία με τον Χρήστο Νικολόπουλο και τον Πυθαγόρα.

Αυτή ήταν και η αποχώρηση του Στέλιου από τη δισκογραφία για δώδεκα χρόνια έως το 1987.

Το 1982 παντρεύεται την Βάσω Κατσαβου που πάντα αποκαλούσε θησαυρό του και μένουν μαζί μέχρι το τέλος.

Το 1988 χάνει την πολυαγαπημένη μητέρα του Γεσθημανή.

Τότε επανέρχεται στην δισκογραφία κάνοντας πλατινένιες επιτυχίες.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, τραγούδησε δημιουργίες μεγάλων συνθετών και στην πλούσια δισκογραφία του έχει σχεδόν εκατό έργα.

Δίσκοι που πουλούσαν δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα και τα τραγούδια που γίνονταν σουξέ μέσα σε λίγες ώρες, όπως το «Υπάρχω», «Η ζωή μου όλη», «Ότι αγαπάω εγώ πεθαίνει», «Δεν θα ξαναγαπήσω», «Αγριολούλουδο», «Ζιγκουάλα». Ύστερα από σκληρή, πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, έφυγε από την ζωή στις 14 Σεπτεμβρίου του 2001 σε ηλικία 70 ετών σκορπώντας ρίγη συγκίνησης σε ολόκληρη την Ελλάδα κλείνοντας ένα τεράστιο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.

Η ταφή του έγινε στο Νεκροταφείο της Ελευσίνας, πλάι στον τάφο της μητέρας του Γεσθημανής, όπως το επιθυμούσε ο ίδιος, ενώ η κηδεία του εξελίχθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, πολλών χιλιάδων θαυμαστών του που για ώρες του έδωσαν τον τελευταίο χαιρετισμό.

Τον αποχαιρέτησαν με μια υπόσχεση: «Όσο υπάρχουμε, θα υπάρχεις». Ακολουθήστε το Ταξίδι Στον Χρόνο - Time Travel και στο Instagram https://www.instagram.com/taxidistonxrono_timetravel/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους