Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όσα έμαθες για τον εαυτό σου πριν ακόμη προλάβεις να τον γνωρίσεις Ένα παιδί δεν μπορεί να εξηγήσει τον κόσμο όπως ένας ενήλικας.

Δεν μπορεί να σκεφτεί εύκολα: «Ο γονιός μου δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις ανάγκες μου». Πολύ συχνότερα στρέφει αυτό που συμβαίνει προς τον εαυτό του και καταλήγει, χωρίς καν να το γνωρίζει, σε ένα διαφορετικό συμπέρασμα: «Κάτι σε μένα πρέπει να είναι λάθος.» Κι έτσι, οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας δεν μένουν μόνο ως αναμνήσεις.

Μπορούν να γίνουν πεποιθήσεις για το ποιος είσαι, τι αξίζεις, τι δικαιούσαι να ζητάς και τι πρέπει να κάνεις για να μη χάσεις τη σύνδεση.

Αν τα συναισθήματά σου αντιμετωπίζονταν ως υπερβολικά ή ασήμαντα, μπορεί να έμαθες να τα κρύβεις.

Να λες «δεν πειράζει» ενώ πειράζει.

Να φοβάσαι ότι, αν δείξεις αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι, θα γίνεις βάρος.

Αν η αποδοχή ερχόταν κυρίως όταν ήσουν «καλό παιδί», συνεργάσιμος, επιτυχημένος ή βολικός, μπορεί να συνέδεσες την αγάπη με την επίδοση.

Και χρόνια αργότερα να εξακολουθείς να προσπαθείς να αξίζεις αυτό που σε μια ασφαλή σχέση δεν χρειάζεται να κερδίζεται.

Ίσως πάλι η φροντίδα να ήταν απρόβλεπτη, τη μία στιγμή διαθέσιμη και την άλλη απόμακρη.

Τότε έμαθες να παρατηρείς τις διαθέσεις των άλλων περισσότερο από τις δικές σου ανάγκες.

Μια αλλαγή στον τόνο της φωνής, μια σιωπή, ένα μήνυμα που αργεί μπορεί ακόμη να κινητοποιούν μέσα σου τον φόβο ότι κάτι άλλαξε και κινδυνεύεις να χάσεις τη σχέση.

Κι αν χρειάστηκε να φροντίζεις τους μεγάλους, να κρατάς τις ισορροπίες ή να μη δημιουργείς «προβλήματα», μπορεί να έμαθες ότι η αξία σου βρίσκεται στο να αντέχεις, να καταλαβαίνεις, να βοηθάς.

Ότι οι ανάγκες των άλλων προηγούνται και οι δικές σου μπορούν να περιμένουν.

Αν οι επιλογές σου ελέγχονταν, ίσως δυσκολεύτηκες να εμπιστευτείς την κρίση σου.

Αν οι ανάγκες σου παραμερίζονταν, μπορεί να έμαθες να μη ζητάς.

Αν τα όριά σου δεν γίνονταν σεβαστά, το «όχι» μπορεί ακόμη να συνοδεύεται από φόβο ή ενοχή.

Κι αν το σπίτι ήταν γεμάτο ένταση, θυμό ή απρόβλεπτες αντιδράσεις, μπορεί να έμαθες να βρίσκεσαι σε επιφυλακή ακόμη κι όταν τίποτα κακό δεν συμβαίνει.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το αποφασίσεις ποτέ συνειδητά, μπορεί να άρχισες να απομακρύνεσαι από κομμάτια του εαυτού σου για να μη διακινδυνεύσεις τη σύνδεση.

Να καταπίνεις τον θυμό σου.

Να μικραίνεις τις ανάγκες σου.

Να γίνεσαι πιο βολικός, πιο δυνατός, πιο χρήσιμος.

Να προσπαθείς να καταλάβεις τους άλλους πριν ακόμη αναρωτηθείς τι συμβαίνει μέσα σου.

Όχι επειδή αυτός ήσουν.

Αλλά επειδή αυτός ήταν ο τρόπος που βρήκες για να παραμείνεις συνδεδεμένος.

Το παιδί προσαρμόζεται στη σχέση από την οποία εξαρτάται.

Και κάποτε αυτή η προσαρμογή ήταν ευφυής.

Ίσως και αναγκαία.

Το δύσκολο αρχίζει όταν ο ενήλικας συνεχίζει να ζει σύμφωνα με συμπεράσματα που σχηματίστηκαν τότε: «Πρέπει να προσφέρω για να με αγαπούν.» «Δεν πρέπει να χρειάζομαι.» «Αν δυσαρεστήσω τον άλλον, θα με εγκαταλείψει.» «Για να είμαι ασφαλής, πρέπει να προβλέπω τις διαθέσεις όλων.» «Η αξία μου εξαρτάται από το πόσο καλά τα καταφέρνω.» Η θεραπευτική εργασία δεν αλλάζει το γεγονός ότι κάποτε χρειάστηκε να μάθεις όλα αυτά.

Μπορεί όμως να σε βοηθήσει να αναγνωρίσεις κάτι καθοριστικό: Μια πεποίθηση που δημιουργήθηκε για να σε προστατεύσει δεν είναι κατ’ ανάγκην και η αλήθεια για το ποιος είσαι.

Κάποια στιγμή χρειάζεται να συναντήσεις ξανά εκείνα τα παλιά συμπεράσματα και να αναρωτηθείς: Αυτό που πιστεύω σήμερα για τον εαυτό μου είναι πραγματικά δικό μου; Ή είναι αυτό που χρειάστηκε κάποτε να πιστέψω για να μπορέσω να αντέξω τον κόσμο μέσα στον οποίο μεγάλωσα; Γιατί η ενηλικίωση δεν είναι μόνο να καταλάβεις από πού προέρχονται όσα πιστεύεις για τον εαυτό σου.

Είναι και να αποφασίσεις ποια από αυτά θα συνεχίσεις να υπηρετείς.

Δεν είσαι πια το παιδί που χρειάζεται να προσαρμοστεί για να μη χάσει τη σύνδεση.

Και δεν χρειάζεται να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου αποδεικνύοντας ως αλήθεια ένα συμπέρασμα που κάποτε σχημάτισες για να μπορέσεις να επιβιώσεις συναισθηματικά. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους