Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όσα κουβαλάς δεν φαίνονται πάντα Υπάρχουν μέρες που ξυπνάς κουρασμένος, χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι που να δικαιολογεί αυτή την κούραση.

Κάνεις όσα χρειάζεται να κάνεις.

Εργάζεσαι, απαντάς, φροντίζεις, συναντάς ανθρώπους.

Εξωτερικά, ίσως τίποτα να μη μαρτυρά ότι μέσα σου μεταφέρεις βάρος.

Μόνο που η ψυχή δεν κουβαλά αποκλειστικά όσα συνέβησαν σήμερα.

Κουβαλά μια απογοήτευση που δεν πρόλαβες να πενθήσεις.

Έναν θυμό που έμαθες να καταπίνεις για να μη διαταράξεις μια σχέση.

Μια απώλεια που οι άλλοι θεωρούν ότι «θα έπρεπε» να έχει περάσει.

Μια απόρριψη που άγγιξε κάτι πολύ παλαιότερο μέσα σου.

Την αγωνία να είσαι αρκετός.

Την ευθύνη ανθρώπων που κάποτε ανέλαβες επειδή πίστεψες ότι, αν δεν τους κρατήσεις εσύ, όλα θα καταρρεύσουν.

Και κάποια στιγμή το φορτίο γίνεται τόσο οικείο, ώστε παύεις ακόμη και να αναρωτιέσαι γιατί είναι τόσο βαρύ.

Λες «έτσι είμαι». Ίσως όμως δεν είσαι έτσι.

Ίσως κουβαλάς έτσι.

Και υπάρχει μεγάλη διαφορά.

Γιατί άλλο είναι αυτό που είσαι κι άλλο αυτό που αναγκάστηκες να μεταφέρεις για χρόνια.

Κι όταν αρχίζεις να κοιτάζεις τι υπάρχει μέσα σε αυτό το φορτίο, δεν συναντάς μόνο δύσκολα συναισθήματα.

Συναντάς την ιστορία τους.

Ο θυμός μπορεί να μιλά για κάτι που παραβιάστηκε.

Η θλίψη για κάτι που χάθηκε.

Ο φόβος για κάτι που κάποτε δεν ήταν ασφαλές.

Και η ενοχή, κάποιες φορές, όχι για κάτι που έκανες, αλλά για κάτι που έμαθες ότι όφειλες να είσαι.

Κάπου εκεί γεννιέται ένα ακόμη πιο δύσκολο ερώτημα: «Τι από όλα αυτά μου ανήκει πραγματικά;» Γιατί μπορεί να κουβαλάς ενοχές που κάποιος άλλος σου παρέδωσε.

Ευθύνες που ποτέ δεν ήταν δικές σου.

Την υποχρέωση να κρατάς ενωμένη μια οικογένεια, να ρυθμίζεις τη διάθεση ενός συντρόφου, να σώζεις έναν γονιό, να δικαιολογείς εκείνον που σε πληγώνει, να είσαι πάντοτε δυνατός για να μπορούν οι υπόλοιποι να παραμένουν όπως είναι.

Κάποια από όσα κουβαλάς χρειάζεται να τα πενθήσεις.

Κάποια να τα φροντίσεις.

Κάποια να τα μοιραστείς.

Και κάποια να τα επιστρέψεις εκεί όπου πραγματικά ανήκουν.

Γιατί ωριμότητα δεν είναι να αποδεικνύεις πόσο βάρος αντέχεις.

Είναι να αναγνωρίζεις τι σου ανήκει, να αναλαμβάνεις αυτό που πραγματικά σου αναλογεί και να αφήνεις πίσω εκείνο που κάποτε κουβάλησες για να μπορέσεις να αγαπηθείς, να ανήκεις ή απλώς να επιβιώσεις.

Δεν είναι όλα όσα κουβαλάς δικά σου.

Και δεν χρειάζεται να συνεχίσεις να πληρώνεις με τη ζωή σου το βάρος που κάποτε έμαθες να σηκώνεις. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους