Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΚΡΥΦΤΟ Søren Sveistrup | Εκδόσεις Διόπτρα - Dioptra Publications Λοιπόν, κύριε Sveistrup, ωραία παίξαμε.

Εγώ να υποψιάζομαι, εσύ να με αφήνεις να πιστεύω ότι κάτι κατάλαβα.

Εγώ να στήνω θεωρίες, εσύ να μου πετάς ένα καινούριο στοιχείο και να τις κάνεις κομμάτια.

Κι εκεί που ήμουν σχεδόν σίγουρη και έλεγα «σε έπιασα τώρα», ερχόταν η επόμενη ανατροπή και άντε πάλι από την αρχή.

Και ξέρετε κάτι; Αυτό ακριβώς θέλω από ένα καλό αστυνομικό θρίλερ.

Να παίζει μαζί μου.

Να με προκαλεί.

Να μη με αφήνει να κάθομαι ήσυχη στη θέση του αναγνώστη περιμένοντας απλώς τις απαντήσεις.

Το «Κρυφτό» ξεκινά με κάτι που κανονικά θα έπρεπε να κουβαλά αθωότητα.

Ένα παιδικό τραγουδάκι.

Μόνο που εδώ η αθωότητα τελειώνει πολύ γρήγορα.

Ένα παιχνίδι αρχίζει και κανείς δεν ξέρει ακριβώς ποιος κυνηγά ποιον.

Το παρελθόν τρυπώνει στο παρόν, μια γυναίκα εξαφανίζεται, τα σημάδια αρχίζουν να συνδέονται και ο Sveistrup στήνει σιγά σιγά γύρω σου έναν κλοιό.

Κι όσο αυτός στενεύει, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι ότι τίποτα από όσα συμβαίνουν δεν βρίσκεται εκεί τυχαία.

Αυτό που μου αρέσει πολύ στον Sveistrup είναι πως έχει υπομονή.

Δεν βιάζεται να σου αποδείξει πόσο έξυπνος είναι.

Σου δίνει πληροφορίες, πρόσωπα, μικρές λεπτομέρειες και σε αφήνει να κάνεις τη δουλειά σου.

Να παρατηρήσεις.

Να υποψιαστείς.

Να κατηγορήσεις μέσα σου κάποιον.

Να τον αθωώσεις.

Να βρεις άλλον.

Κι εκείνος στο μεταξύ έχει ήδη προχωρήσει μερικές κινήσεις παρακάτω.

Υπήρχαν στιγμές που ήμουν βέβαιη ότι είχα καταλάβει.

Ε, λοιπόν, όχι.

Και χαίρομαι απίστευτα γι' αυτό, γιατί το χειρότερο που μπορεί να μου κάνει ένα θρίλερ είναι να με αφήσει να το προλάβω.

Και μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό επιστρέφουν η Νάια Τουλίν και ο Μαρκ Ες. Τι υπέροχο ερευνητικό δίδυμο! Τους είχα αγαπήσει στον «Καστανάνθρωπο» και εδώ τους χάρηκα ακόμη περισσότερο.

Η σχέση τους έχει αποκτήσει εκείνη την οικειότητα που δεν χρειάζεται φανφάρες για να λειτουργήσει.

Κουβαλούν ο καθένας τα δικά του, έχουν αδυναμίες, κάνουν λάθη, κοντράρονται, πιέζονται και κάποιες φορές βρίσκονται ένα βήμα πίσω από αυτό που συμβαίνει.

Αυτό ακριβώς τους κάνει τόσο αληθινούς.

Τρέχουν, ψάχνουν, χάνουν το νήμα, το ξαναπιάνουν και όσο εκείνοι προσπαθούν να ενώσουν τα κομμάτια, εμείς προσπαθούμε να τους προλάβουμε.

Το «Κρυφτό» όμως δεν παίζει μόνο με το ποιος.

Παίζει πολύ περισσότερο με το γιατί.

Κι εκεί, για μένα, βρίσκεται ένα από τα δυνατότερα σημεία του.

Όταν αρχίζουν να ανοίγουν οι πόρτες του παρελθόντος, η ιστορία αποκτά άλλο βάρος.

Πίσω από το έγκλημα υπάρχουν άνθρωποι, επιλογές, τραύματα, πράγματα που κάποτε συνέβησαν και κάποιος πίστεψε ότι έμειναν θαμμένα. Ο Sveistrup ξύνει ακριβώς εκεί όπου πονάει περισσότερο.

Στην ευθύνη των ενηλίκων απέναντι στα παιδιά, στις συνέπειες της αδιαφορίας, σε όσα μπορεί να κουβαλά ένας άνθρωπος για χρόνια επειδή κάποτε κάποιος δεν είδε, δεν άκουσε ή προτίμησε να κοιτάξει αλλού.

Και κάπου εκεί η αστυνομική υπόθεση αποκτά μια πολύ πιο σκοτεινή ανθρώπινη πλευρά.

Γιατί ορισμένα πράγματα μπορείς να τα κρύψεις για χρόνια.

Δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται.

Και τελικά, όσο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο μου άρεσε και ο ίδιος ο τίτλος. Κρυφτό.

Μια λέξη σχεδόν παιδική για μια ιστορία όπου όλοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κάτι κρύβουν ή κάτι ψάχνουν.

Κρύβονται άνθρωποι, κρύβονται αλήθειες, κρύβονται ενοχές, κρύβεται ένα παρελθόν που επιμένει να επιστρέφει.

Και την ίδια στιγμή η τεχνολογία, τα κινητά, τα δεδομένα και τα ψηφιακά ίχνη κάνουν την ιδέα ότι μπορεί κάποιος πραγματικά να κρυφτεί όλο και πιο αμφίβολη.

Εκεί βρήκα πολύ έξυπνο το παιχνίδι του Sveistrup.

Παίρνει κάτι που συνδέουμε με την παιδική ηλικία και το μετατρέπει σε μια πολύ σύγχρονη ερώτηση: πόσο ασφαλής είσαι όταν κάποιος αποφασίσει ότι θέλει να σε βρει; Αυτό είναι και κάτι που με ενόχλησε με την καλή έννοια όσο προχωρούσα.

Η αίσθηση της ασφάλειας διαλύεται λίγο λίγο.

Ο κίνδυνος δεν βρίσκεται μόνο κάπου έξω, σε έναν σκοτεινό δρόμο ή σε έναν άγνωστο που παραμονεύει.

Μπορεί να φτάσει μέσα στην καθημερινότητά σου, μέσα από πράγματα που χρησιμοποιείς χωρίς δεύτερη σκέψη.

Και ο Sveistrup το εκμεταλλεύεται χωρίς να κάνει επίδειξη.

Σε βάζει να κοιτάξεις λίγο διαφορετικά κάτι απολύτως οικείο και ξαφνικά το οικείο γίνεται απειλητικό.

Για μένα αυτό είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από έναν συγγραφέα που προσπαθεί απλώς να σοκάρει με όλο και πιο ακραία εγκλήματα.

Και όσο πλησίαζα προς το τέλος, τόσο περισσότερο ήθελα να δω πώς στο καλό θα καταφέρει ο Sveistrup να ενώσει όσα είχε σκορπίσει μπροστά μου.

Και τα ένωσε.

Μόνο που πριν το κάνει, φρόντισε να με ξεγελάσει αρκετές φορές.

Οι τελευταίες εξελίξεις ήταν για μένα το μεγάλο χτύπημα του βιβλίου.

Ανατροπές που άλλαζαν ξανά τα δεδομένα, ένταση που ανέβαινε και εκείνο το εκνευριστικά απολαυστικό συναίσθημα όταν συνειδητοποιείς ότι ο συγγραφέας είχε αφήσει πράγματα μπροστά στα μάτια σου κι εσύ κοιτούσες αλλού.

Το τέλος με ξάφνιασε.

Και επειδή διαβάζω πολλά θρίλερ και πλέον δύσκολα εμπιστεύομαι οποιονδήποτε χαρακτήρα κυκλοφορεί μέσα σε ένα από αυτά, το να καταφέρει ένας συγγραφέας να με κάνει να πέσω έξω το θεωρώ κανονικό παράσημο.

Ολοκλήρωσα το «Κρυφτό» με εκείνη τη σπάνια αναγνωστική ικανοποίηση που αφήνει ένα θρίλερ όταν έχει καταφέρει να σε ξεγελάσει μέχρι τέλους.

Σχεδόν εκνευρισμένη που δεν τον είχα καταλάβει νωρίτερα, αλλά και με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Γιατί αυτό ακριβώς περίμενα.

Να με δυσκολέψει.

Να με κάνει να αμφιβάλλω.

Να μου ανατρέψει όσα θεωρούσα δεδομένα.

Και τελικά να με νικήσει στο ίδιο του το παιχνίδι.

Κι αν μετά τον «Καστανάνθρωπο» αναρωτιόμουν αν ο Søren Sveistrup μπορεί να το ξανακάνει, τώρα έχω άλλη απορία. Πότε έρχεται το επόμενο; Εύα 📚🖤

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους