Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🌿 Το «Πρέπει» που έγινε «Θέλω» Η Μαρία είχε ένα όνειρο.

Ήθελε να μάθει πιάνο.

Κάθε φορά που άκουγε μια όμορφη μελωδία, φανταζόταν τα δικά της δάχτυλα πάνω στα πλήκτρα.

Έτσι, γράφτηκε σε μαθήματα.

Την πρώτη εβδομάδα ήταν ενθουσιασμένη.

Την δεύτερη άρχισε να δυσκολεύεται. «Πρέπει να κάνω εξάσκηση», έλεγε.

Και κάθε φορά που καθόταν στο πιάνο, το «πρέπει» γινόταν όλο και πιο βαρύ.

Μια μέρα, απογοητευμένη, είπε στην δασκάλα της: «Νομίζω πως δεν μπορώ.

Έχω κουραστεί τα πρέπει συνέχεια». Η δασκάλα χαμογέλασε. «Τότε σταμάτα να λες ότι πρέπει». Η Μαρία την κοίταξε έκπληκτη. «Και τι να λέω;» «Να λες: θέλω.

Θέλω τόσο πολύ να μπορώ μια μέρα να παίξω αυτή τη μελωδία, ώστε σήμερα επιλέγω να εξασκηθώ». Η Μαρία έμεινε σιωπηλή.

Την επόμενη μέρα κάθισε ξανά στο πιάνο.

Δεν είπε «πρέπει». Είπε: «Θέλω». Έπαιξε μία φορά λάθος. Ξαναπροσπάθησε.

Έπαιξε δεύτερη φορά λάθος. Ξαναπροσπάθησε.

Και σιγά σιγά, οι δύσκολες νότες άρχισαν να γίνονται γνώριμες.

Πέρασαν μήνες.

Ένα απόγευμα, η Μαρία έπαιξε ολόκληρη τη μελωδία χωρίς να σταματήσει.

Η δασκάλα της χαμογέλασε. «Βλέπεις; Η πειθαρχία δεν είναι πάντα φυλακή.

Μερικές φορές είναι ο δρόμος που επιλέγουμε επειδή αγαπάμε τόσο πολύ τον προορισμό». Η Μαρία κατάλαβε τότε κάτι που θα θυμόταν για πάντα.

Δεν ήταν ότι έπρεπε να κάνει όσα έκανε.

Τα επέλεγε, επειδή ήθελε τόσο πολύ αυτό που βρισκόταν στο τέλος του δρόμου. ✨ Όταν κάτι το θέλεις πραγματικά, το «πρέπει» αλλάζει μορφή.

Δεν είναι πια μια υποχρέωση που σε πιέζει.

Γίνεται μια επιλογή που σε αφυπνίζει.

Το όνειρο σου δείχνει τον προορισμό.

Η πειθαρχία σου ανοίγει τον δρόμο.

Και η δική σου επιλογή είναι αυτή που σε κάνει να συνεχίζεις.

Μην φοβάσαι το «πρέπει». Αναρωτήσου μόνο: «Το θέλω αρκετά, ώστε αυτό το πρέπει να γίνει δική μου επιλογή;» 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους