Τελευταία ανάρτηση σχετικά με τον άδικο θάνατο του Μαζωνάκη. Ο θάνατος του Μαζω μας έμαθε κάτι που, κατά τα άλλα, το ελληνικό κράτος αγνοούσε επιμελώς, ότι υπάρχει μια ολόκληρη μπίζνα «θεραπειών...

Πλήρες Κείμενο:

Τελευταία ανάρτηση σχετικά με τον άδικο θάνατο του Μαζωνάκη. Ο θάνατος του Μαζω μας έμαθε κάτι που, κατά τα άλλα, το ελληνικό κράτος αγνοούσε επιμελώς, ότι υπάρχει μια ολόκληρη μπίζνα «θεραπειών» νεότητας, αποτοξίνωσης και ευεξίας, όπου η ανθρώπινη ανασφάλεια τιμολογείται σε χιλιάδες ευρώ και η επιστημονική σοβαρότητα είναι περίπου τόσο απαραίτητη όσο και η άδεια λειτουργίας.

Οι θεραπείες διαφημίζονταν, πουλιούνταν, παρουσιάζονταν δημόσια, γίνονταν σε χώρους που —όπως πληροφορούμαστε— δεν πληρούσαν τις απαιτούμενες προδιαγραφές.

Κι όμως, κανείς δεν ήξερε τίποτα.

Μέχρι που πέθανε ένας διάσημος.

Σκεφτείτε ότι εάν πέθαινε κάποι@ λιγότερο γνωστός, ακόμα και πλούσιος, πιθανότατα η περίπτωση θα είχε μείνει στα νεκροτομία.

Γιατί στην Ελλάδα ο κρατικός έλεγχος είτε είναι ανύπαρκτος, είτε έρχεται εκ των υστέρων.

Και πάντα μετα μπαίνουν όλα σε τάξη.

Το λένε οι ίδιοι άνθρωποι που μέχρι χθες δεν είχαν ακούσει τίποτα.

Οι ίδιοι θεσμοί που δεν έβλεπαν, τώρα θα βλέπουν.

Οι ίδιοι που δεν έλεγχαν, τώρα θα ελέγχουν.

Οι ίδιοι που άφησαν μια επικερδή φάμπρικα «θαυματουργών» θεραπειών να λειτουργεί μπροστά στα μάτια τους, εμφανίζονται ως αποφασισμένοι να την πατάξουν.

Είναι ένα υπέροχο ελληνικό μοντέλο διοίκησης, πρώτα αφήνεις το πρόβλημα να γίνει μπίζνα, μετά αφήνεις τη μπίζνα να γίνει κίνδυνος και, όταν ο κίνδυνος γίνει τραγωδία, διορίζεις τον εαυτό σου υπεύθυνο για τη λύση.

Κι αν δε διορίσεις τον εαυτό σου θα βρεις κάποιο αδερφάκι από τα ξαδερφάκια που τόσο καιρό συμμετείχαν στα ίδια συνέδρια προώθησης των θεραπειών.

Κι έτσι το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι μόνο ότι κάποιοι κερδοσκοπούσαν πάνω στην υγεία και στην αγωνία των ανθρώπων.

Είναι ότι μπορούσαν να το κάνουν ανενόχλητοι.

Ότι η Πολιτεία δεν προστατεύει τον πολίτη από την αγορά όταν αυτή γίνεται επικίνδυνη.

Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να βρούμε τους κομπογιαννίτες.

Το δύσκολο είναι να βρούμε τους ελεγκτές που τους έλεγχαν.

Γιατί εδώ δεν έχουμε απλώς ένα κράτος που κοιμήθηκε μια φορά στη δουλειά. Έχουμε ένα κράτος που κοιμάται παρέα με τον κομπογιαννιτισμό. 🎞 Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαϊμη (επεισ.20)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους