Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχει στην πολυκατοικία ένα σκυλάκι μεσαίου μεγέθους. Λίζα, Λόλα, Ρόζα, Τζίλντα, Γκίλντα(;), όλο το μπερδεύω και κάθε φορά το λέω με άλλο όνομα, αλλά αυτό κουνάει χαρούμενα την ουρά, ούτε να με διορθώσει ούτε να παρεξηγηθεί.

Το σκυλί λοιπόν δεν ακούγεται ποτέ παρά μόνο όταν το ετοιμάζουν για βόλτα, μάλλον την ώρα που του φοράνε το λουρί.

Δύο φορές τη μέρα ένα γαβ-γαβ και τέλος. Εκτός… Εκτός και αν συναντήσει στην είσοδο τον απαίσιο τύπο που μένει στον 1ο, τότε πραγματικά ξεσκίζεται να γαβγίζει, λες και είναι δαιμονισμένο, μάλλον γιατί μυρίζει τόσο την απλυσιά, όσο και την κακία του.

Οι κηδεμόνες του, του κλείνουν το στόμα, το βουτάνε αγκαλιά και προχωράνε ζητώντας συγγνώμη.

Κάτι που προφανώς τον τύπο τον ικανοποιεί, καθώς δεν έχει φέρει ακόμα την αστυνομία.

Αυτός (θα τον αποκαλώ «αυτός» από τούδε και εξής για να μην μου ξεφύγει και τον αποκαλέσω με τίποτα βαρύ και χαλάσω το στόμα μου) είναι ο κλασικός τύπος που νομίζει ότι του ανήκει η πολυκατοικία, γιατί κάποτε ήταν διαχειριστής (από αυτούς που κάποτε μπήκαν σπίτι τους κλέφτες και έκλεψαν το αποθεματικό, if you know what I mean…) και τώρα που έχουμε εταιρία επιμένει να το παίζει πρόεδρος.

Αυτός, λοιπόν, κάνει τα πάντα για να μην προχωράμε σε επισκευές και οτιδήποτε κοστίζει, και μας έχει καταδικάσει σε σοβάδες που κρέμονται και μια είσοδο ντροπής.

Στόχος του να επιστρέψει η διαχείριση σε αυτόν - κάτι που του είπα πριν χρόνια ότι «αυτό θα γίνει μόνο πάνω από το πτώμα σου». Ο άνθρωπος μπορεί πραγματικά να σε βγάλει εκτός εαυτού και είναι ο λόγος που σταματήσαμε να κάνουμε συνελεύσεις γιατί θέλαμε όλοι να τον καρυδώσουμε, ακόμα και ιδιοκτήτες που δεν μένουν εδώ, αλλά ερχόντουσαν για τη συνέλευση.

Τη μια φωνάζαμε αστυνομία, την άλλη βριζόμασταν, στο τέλος όμως πρυτάνευε η λογική και εμείς φεύγαμε μεν με πίεση 18 αλλά αυτός παρέμενε ζωντανός.

Οπότε κόψαμε τις συνελεύσεις και ησυχάσαμε.

Γιατί να πας φυλακή για έναν ασβό, δεν λέει.

Ο λόγος που έχω κάνει αυτόν τον τεράστιο πρόλογο (σε αντίθεση με τους μεγάλους έρωτες που εξ ορισμού είναι σύντομοι) είναι για να πω ότι το σκυλί με τα 15 ονόματα, εγώ το ζηλεύω.

Όχι μόνο γιατί δεν μασάει τα λόγια του, αλλά και γιατί δεν το νοιάζουν οι συνέπειες των πράξεων του.

Το σκυλί αυτό είναι ξεκάθαρα ο μέσος χρήστης στα social media. Μόνο που ο σκύλος το κάνει από άγνοια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους