"Ανθρώπινη κόλαση "("Dead Reckoning") John Cromwell, 1946. "O Humphrey Bogart βγαίνει με καινούργια γυναίκα". M' αυτό το σλόγκαν οι επικοινωνιολόγοι της Columbia Pictures προωθούσαν το τυπικό φιλμ...

Πλήρες Κείμενο:

"Ανθρώπινη κόλαση "("Dead Reckoning") John Cromwell, 1946. "O Humphrey Bogart βγαίνει με καινούργια γυναίκα". M' αυτό το σλόγκαν οι επικοινωνιολόγοι της Columbia Pictures προωθούσαν το τυπικό φιλμ νουάρ του John Cromwell, χτυπώντας μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: Από τη μια καλούσαν τους λάτρεις του μεγάλου αστέρα να δουν άλλο ένα φιλμ όπου αυτός ήταν το απόλυτο αφεντικό, από την άλλη ειρωνεύονταν την "παντοδυναμία" του.

Πράγματι ο Bogie έφερε στην παραγωγή τον σκηνοθέτη, που το 1922 τού είχε δώσει τον πρώτο μεγάλο ρόλο του σε μια -φευ- αποτυχημένη παράσταση του Μπρόντγουεϊ και μ' αυτόν τον τρόπο εξασφάλισε την άνεση να αυτοσχεδιάζει στο γύρισμα.

Για παράδειγμα το διαβόητο μονολογάκι σχετικά με "τους άνδρες που βάζουν τις γυναίκες στις τσέπες τους" -τόσο αποκαλυπτικό για τον μισογυνισμό του ήρωα και του φιλμ νουάρ γενικότερα- ήταν καθαρή επινόηση του Bogart μπροστά στην κάμερα.

Όσο για την "καινούργια γυναίκα" που υπονοούσε το διαφημιστικό σλόγκαν, δεν ήταν άλλη από την ανερχόμενη ηθοποιό Lizabeth Scott που ενσάρκωσε τη femme fatale της ταινίας: ξανθιά, πρώην μοντέλο, με βαθιά "φωνή κρεβατοκάμαρας", θύμιζε ανησυχητικά τη Lauren Bacall, την τέταρτη σύζυγο του Bogie.

Δηλώνοντας ότι η Scott έμοιαζε περισσότερο με τη Mayo Methot, την τρίτη του σύζυγο, ο Bogart αντί να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, έριξε περισσότερο λάδι στη σύγχυση ανάμεσα στο πραγματικό του πρόσωπο και το macho προσωπείο του ρόλου... Ξαναβλέποντας σήμερα, αυτό το ψηφιακά αποκατεστημένο φιλμ "όχημα για τον Humphrey Bogart", μπορούμε να διακρίνουμε ότι η παράξενη γοητεία του δεν εξαντλείται στην αξέχαστη ερμηνεία του πρωταγωνιστή του.

Μπορεί το σενάριο του συγγραφέα πολτώδους λογοτεχνίας Steve Fisher να μην έχει τη συνοχή και την"ωρολογιακή πυκνότητα" του "Ο μεγάλος υπνος". Αλλά είναι γραμμένο (σε συνεργασία με τον Oliver H.P. Garrett) από τόσο φανατικούς θαυμαστές των μυθιστορημάτων του Raymond Chandler, που ο κεντρικός ήρωας, ο απόστρατος λοχαγός Ριπ Μέρντοκ κινείται σ' έναν παράλογο λαβύρινθο εγκλήματος και τζόγου σαν μια σαρδόνια και πιο κυνική εκδοχή του Φίλιπ Μάρλοου (του ντετέκτιβ του Chandler). Στην αγωνιώδη προσπάθειά του να αποκαταστήσει την τιμή του δολοφονημένου συμπολεμιστή του λοχία Τζόνυ Ντρέικ, ο Ριπ σαγηνεύεται από τη μοιραία ερωμένη του φίλου του, μια μυστηριώδη σειρήνα των νάιτ κλάμπ που έχει το "εξωτικό" όνομα Κόραλ Τσάντλερ! Και η ρωμαλέα σκηνοθεσία του Cromwell, που φυσικά δεν έγινε ποτέ τόσο μεγάλος όσο ο Huston ή ο Hawks, καταφέρνει να ξεπεράσει τις αδυναμίες του σεναρίου, τη στυλιστική ακαμψία των στούντιο και τις συμβάσεις του "είδους". Προς τιμήν του, ο σκηνοθέτης χειρίζεται με πολλή λεπτότητα τα ομοερωτικά υπόγεια ρεύματα που συνδέουν τα πρόσωπα αυτής της σκοτεινής αφήγησης για τη χαμένη τιμή και ανδρεία των βετεράνων του πολέμου, οι οποίοι πρέπει να συνθηκολογήσουν μ' έναν σάπιο κόσμο χωρίς ηθική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους