Η σοφία του ανθρώπου που βλέπει, καταλαβαίνει και σωπαίνει Από Νεκταρία Τηλεμάχου Ένας άνθρωπος που έχει γνωρίσει τη ζωή σε βάθος δεν βιάζεται να μιλήσει ούτε να κρίνει.Παρατηρεί.Ακούει.Σκέφτεται.Και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αληθινή εξυπνάδα δεν βρίσκεται στην ικανότητα να ξεγελάσεις τον άλλον,να φανείς πιο δυνατός,αλλά στη διορατικότητα να αντιλαμβάνεσαι τι συμβαίνει χωρίς να έχεις ανάγκη να το αποδείξεις.

Ο πραγματικά έξυπνος άνθρωπος πολλές φορές επιλέγει να φαίνεται αφελής.

Όχι επειδή δεν καταλαβαίνει,αλλά επειδή έχει αποκτήσει τη σοφία να μη χρειάζεται να εκθέσει εκείνον που απέναντι του προσπαθεί να κρύψει τις προθέσεις του.

Βλέπει.Καταλαβαίνει.Και σωπαίνει.

Όχι από αδυναμία,αλλά από αυτοσυγκράτηση.Όχι επειδή δεν έχει απάντηση,αλλά επειδή έχει μάθει πως δεν αξίζει κάθε αλήθεια να ειπωθεί ούτε κάθε πρόκληση να απαντηθεί.

Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή είναι πιο αξιοπρεπής από μια αλήθεια που θα ειπωθεί μόνο και μόνο για να πληγώσει.

Γιατί η δύναμη δεν βρίσκεται πάντοτε στις λέξεις.Μερικές φορές βρίσκεται στην ικανότητα να τις κρατήσεις μέσα σου, όταν γνωρίζεις πως η χρήση τους δεν θα οδηγήσει πουθενά παρά μόνο σε περισσότερη πίκρα.

Και έτσι,με τον χρόνο,ο άνθρωπος μαθαίνει να παρατηρεί όχι μόνο τις συμπεριφορές,αλλά και τις ανθρώπινες σχέσεις.Τότε ανακαλύπτει μία από τις πιο δύσκολες αλήθειες της ζωής.

Άλλο να σε απογοητεύει ένας ξένος και άλλο να σε πληγώνει κάποιος που θεωρούσες δικό σου άνθρωπο.

Κάποιος από τον οποίο περίμενες σεβασμό,αγάπη,εκτίμηση,ενδιαφέρον.

Γονείς,αδέλφια και ανθρώπους που θεωρείς κομμάτι της ζωής σου.

Από έναν ξένο δεν περιμένεις πολλά.

Από εκείνους όμως,που έχεις βάλει μέσα στην καρδιά σου,περιμένεις το αυτονόητο.

Μια καλή κουβέντα.

Ένα ειλικρινές ενδιαφέρον.

Μια παρουσία χωρίς σκοπιμότητα.

Ένα «είσαι καλά;» που να βγαίνει από την καρδιά και όχι από την υποχρέωση.

Έναν σεβασμό που να μην χρειάζεται να τον ζητήσεις.Το ίδιο περιμένεις και από τους ανθρώπους που έρχονται στη ζωή σου μέσα από τους δικούς σου ανθρώπους.

Δεν ζητάς θαύματα! Μονάχα ανθρωπιά,καθαρή πρόθεση,μια ευγενική συμπεριφορά.Και όταν όλα αυτά λείπουν επανειλημμένα,η καρδιά δεν αλλάζει επειδή έγινε σκληρή. Παγώνει. Κουράζεται.

Στην αρχή προσπαθείς να καταλάβεις.

Ύστερα δικαιολογείς.

Μετά συγχωρείς.

Και κάποια στιγμή,χωρίς θόρυβο και χωρίς μεγάλες δηλώσεις,απομακρύνεσαι.

Όχι επειδή έπαψες να αγαπάς,αλλά επειδή αντιλαμβάνεσαι πως η αγάπη χωρίς αμοιβαιότητα,χωρίς σεβασμό και χωρίς στοιχειώδη φροντίδα μπορεί να μετατραπεί σε μια διαρκή πληγή.

Εκεί βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες σοφίες της ζωής.

Η απόσταση δεν είναι πάντα τιμωρία.Μερικές φορές είναι προστασία.Και η καρδιά που κάποτε μοιάζει να παγώνει δεν σημαίνει απαραίτητα πως έπαψε να αγαπά.

Ίσως απλώς κουράστηκε να προσφέρει τον εαυτό της εκεί όπου η προσφορά θεωρήθηκε δεδομένη.Και δεν εκτιμήθηκε ποτέ .Κάποιοι άλλοι άνθρωποι πάλι , σε πλησιάζουν με πολλές αφορμές και όμορφα προσχήματα,ενώ στην πραγματικότητα επιδιώκουν κάτι για τον εαυτό τους.Δεν στο ζητούν ευθέως.Επιλέγουν να παρεμβάλουν στα λόγια τους έναν τρίτο άνθρωπο,μια διαφορετική αφορμή ή μια ιστορία που μοιάζει να αφορά κάποιον άλλον.

Νομίζουν πως δεν έγιναν αντιληπτοί.Έγιναν.Από την πρώτη στιγμή.Απλώς ο άνθρωπος που κατάλαβε μπορεί να επιλέξει να μη μιλήσει.

Και αυτή η επιλογή δεν είναι αφέλεια.

Είναι επίγνωση.

Γιατί εκείνος που έχει πραγματικά καταλάβει δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι κατάλαβε.Δεν έχει ανάγκη να ξεσκεπάσει κάθε πρόθεση,να κερδίσει κάθε συζήτηση ή να αποδείξει πως ήταν πιο έξυπνος από τον άλλον.

Απλώς θυμάται.

Θυμάται ποιος ήταν εκεί όταν τον χρειάστηκε.

Θυμάται ποιος ενδιαφέρθηκε χωρίς να ζητήσει τίποτα.

Θυμάται ποιος έδωσε χωρίς να μετρήσει.

Θυμάται ποιος θεώρησε την προσφορά αυτονόητη.

Θυμάται ποιος του χάρισε ένα ειλικρινές χαμόγελο και ένα απλό «γεια,πώς είσαι;». Και,κυρίως…,θυμάται πώς τον έκανε να αισθανθεί κάθε συμπεριφορά.Γιατί οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τα λόγια, αλλά σπάνια ξεχνούν το συναίσθημα που τους άφησε ένας άνθρωπος.

Η προσφορά δεν δημιουργεί δικαίωμα πάνω στον άλλον.

Το ότι βοήθησες κάποιον δεν σημαίνει ότι σου ανήκει.

Το ότι στάθηκες δίπλα του δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχεσαι τα πάντα.

Το ότι συγχώρεσες δεν σημαίνει ότι του έδωσες άδεια να επαναλάβει την ίδια συμπεριφορά.

Και το ότι αγαπάς δεν σημαίνει πως πρέπει να εγκαταλείψεις τον εαυτό σου.

Η αληθινή συγχώρεση δεν απαιτεί να ξεχάσεις τα όρια σου.

Μπορείς να συγχωρείς και να απομακρύνεσαι.

Μπορείς να αγαπάς και να προστατεύεις την αξιοπρέπεια σου.

Μπορείς να μη επιθυμείς κακό για κανέναν ,και ταυτόχρονα,να αποφασίζεις πως δεν θα επιτρέψεις σε κανέναν να διαταράσσει ξανά την ψυχική σου γαλήνη.

Αυτό δεν είναι σκληρότητα.

Είναι ωριμότητα!!! Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην καλοσύνη και στην αδυναμία.

Ο καλός άνθρωπος δίνει επειδή το επιλέγει.

Ο αδύναμος δίνει επειδή φοβάται να αρνηθεί.

Όταν προσφέρεις,λοιπόν,δεν σημαίνει ότι σε χειρίστηκαν.

Όταν συγχωρείς,δεν σημαίνει ότι δεν κατάλαβες.

Όταν σωπαίνεις,δεν σημαίνει ότι δεν έχεις απάντηση.

Κάποιες φορές σημαίνει πως έχεις καταλάβει πολύ περισσότερα απ’ όσα επιλέγεις να πεις.

Και υπάρχει ακόμη μια σοφία που δύσκολα κατακτά κανείς: «Να μη γίνεται μέρος των συγκρούσεων των άλλων!». Όταν κάποιος προσπαθεί να σε παρασύρει σε μια αντιπαράθεση,δεν είσαι υποχρεωμένος να συμμετέχεις.

Ότι αφορά δύο ανθρώπους,ας λυθεί μεταξύ τους.Δεν χρειάζεται να γίνεις μεσάζων,δικαστής ή αποδέκτης μιας έντασης που δεν σου ανήκει.

Ακόμη και αν κάποιος προκαλεί ρήξη εσκεμμένα ,προκαλώντας σε με ασέβεια.

Η ηρεμία δεν είναι αδυναμία.

Είναι επιλογή.

Και όταν κάποιος προσπαθεί να σε προκαλέσει,η μεγαλύτερη απάντηση μπορεί να είναι να μην του επιτρέψεις να καθορίσει τη συμπεριφορά σου.

Γιατί ο άνθρωπος που γνωρίζει την αξία του δεν χρειάζεται να φωνάξει για να επιβληθεί.

Δεν χρειάζεται να προσβάλει.

Δεν χρειάζεται να εκδικηθεί.

Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.

Απλώς βάζει όρια.

Και τα όρια δεν είναι το τέλος της αγάπης.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο η αγάπη μπορεί να συνυπάρξει με την αξιοπρέπεια.

Γι’ αυτό,από ένα σημείο και μετά,η ζωή γίνεται πιο καθαρή.

Όπου υπάρχει σεβασμός,υπάρχει παρουσία.

Όπου υπάρχει ειλικρίνεια,υπάρχει εμπιστοσύνη.

Όπου υπάρχει αγάπη,υπάρχει χώρος για συγχώρεση.

Όπου υπάρχει αμοιβαιότητα,υπάρχει λόγος να μείνεις.

Όπου,όμως,υπάρχει συνεχής απαξίωση, χειρισμός,εκμετάλλευση ή έλλειψη σεβασμού,υπάρχει απόσταση.

Χωρίς μίσος.

Χωρίς εκδίκηση.

Χωρίς κακία.

Μόνο με επίγνωση.

Γιατί,τελικά,η μεγαλύτερη νίκη στη ζωή δεν είναι να αποδείξεις ότι κατάλαβες τους άλλους.

Είναι να καταλάβεις εσύ ποιος θέλεις να είσαι.

Να κρατήσεις την καρδιά σου ανθρώπινη, χωρίς να την αφήσεις απροστάτευτη.

Να συγχωρείς,χωρίς να ξεχνάς τα όρια σου.

Να αγαπάς,χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.

Να προσφέρεις,χωρίς να θεωρείς πως η προσφορά σου σε υποχρεώνει να παραμένεις εκεί όπου πληγώνεσαι.

Και να μπορείς,όταν έρθει η ώρα,να φύγεις ήσυχα από εκεί όπου δεν υπάρχει πλέον ο σεβασμός που χρειάζεται κάθε ανθρώπινη σχέση.

Χωρίς εξηγήσεις που έχουν ειπωθεί χίλιες φορές.

Χωρίς θόρυβο.

Χωρίς πικρία.

Μόνο με τη γαλήνη εκείνου που ξέρει πως έκανε ότι μπορούσε και πως,από ένα σημείο και μετά,η αποχώρηση δεν είναι ήττα,αλλά πράξη αυτοσεβασμού.

Γιατί η σοφία δεν βρίσκεται στο να κερδίζεις τους ανθρώπους.

Βρίσκεται στο να μη χάνεις τον εαυτό σου προσπαθώντας να τους καταλάβεις όλους.

Και ίσως η πιο όμορφη μορφή δύναμης είναι αυτή: Να βλέπεις χωρίς να εκθέτεις.

Να καταλαβαίνεις χωρίς να κατηγορείς.

Να συγχωρείς χωρίς να ξεχνάς.

Να αγαπάς χωρίς να παραδίδεσαι.

Και να σωπαίνεις,όχι επειδή δεν έχεις τι να πεις,αλλά επειδή έχεις πλέον καταλάβει πως η ψυχική σου γαλήνη αξίζει περισσότερο από κάθε τελευταία λέξη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους