Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άσχετα με την αποτελεσματικότητά τους, δεν μπορούμε να κατατάξουμε στον ίδιο βαθμό επικινδυνότητας κάθε εναλλακτική θεραπεία και μέθοδο.

Είναι αδύνατον π.χ. το ρέικι, η ομοιοπαθητική, η κρυσταλλοθεραπεία, ο βελονισμός, να απειλούν την υγεία όπως η εξαγωγή του αίματος με σωληνάκια, η αντικατάσταση βασικών συστατικών του και η παροχέτευση ξανά μέσα στον οργανισμό μας επί δύο ώρες.

Στο ενδιάμεσο από αυτές τις μεθόδους υπάρχουν δεκάδες άλλοι τύποι θεραπειών και «θεραπειών» με ευφάνταστα ψαρωτικά κι εντυπωσιακά ονόματα συνήθως, των οποίων όπως είπα δεν με αφορά η αποτελεσματικότητα αλλά η επικινδυνότητα, η οποία είναι κλιμακούμενη, κυρίως όταν αρχίζει η προσπάθεια να παρακαμφθεί η κλασική ιατρική και να αναληφθεί εξ ολοκλήρου η ευθύνη του ασθενούς (σε μία στραβή όμως στο κλασικό νοσοκομείο θα σε στείλουν, μην το ξεχνάμε). Η στραβή βέβαια μπορεί να συμβεί παντού γι αυτό επαναλαμβάνω για τρίτη φορά ότι δεν είναι το θέμα μου η αποτελεσματικότητα.

Το θέμα μου είναι κοινωνικό.

Οι άνθρωποι όταν λειτουργούν σαν όχλος (Gustave Le Bon, La psychologie des foules*) παρασύρονται πολύ εύκολα επειδή μέσα στο πλήθος εξαφανίζεται η ατομική ευθύνη και αίρεται ο προσωπικός έλεγχος.

Η μάζα προσφέρει την αίσθηση της ισχύος δίνοντας την ψευδαίσθηση στο άτομο ότι είναι άτρωτο, με αποτέλεσμα να απελευθερώνει πρωτόγονα ένστικτα που υπό κανονικές συνθήκες θα συγκρατούσε λόγω κοινωνικών κανόνων.

Στον όχλο η ψυχική μετάδοση και η διάδοση (contagion) των πράξεων είναι αστραπιαία, γίνεται δε χωρίς κριτική.

Ο όχλος βρίσκεται σε μια κατάσταση παρόμοια με τη ύπνωση! Μακάρι όλα αυτά να ήταν υπερβολικά όμως δυστυχώς τα βλέπουμε συνέχεια όχι μόνο στην πραγματική ζωή, στις διαδηλώσεις π.χ, τα έχουμε δει ιστορικά στο παρελθόν, αλλά πλέον τα υφιστάμεθα και καθημερινά στις κοινωνικές πλατφόρμες.

Δεν θέλει ούτε μυαλό ούτε κόπο να τα διακρίνεις.

Αρκεί να τα προσέξεις.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό του όχλου (και τελειώνω γιατί το θέμα είναι τεράστιο) είναι ο δογματισμός, η μισαλλοδοξία, και κυρίως η απλότητα.

Ο όχλος θέλει απλά, σαφή άκρα: ή άσπρο - άσπρο, ή μαύρο - μαύρο.

Δεν έχει ίσως, θα δούμε, μπορεί, ναι μεν αλλά.

Είπαμε: λειτουργεί με τα βαθιά πρωτόγονα ένστικτα κι εκεί αν δεν είσαι 100% φίλος είσαι 100% εχθρός, τελεία.

Άρα, σαν συνέπεια, όλος αυτός ο ντόρος που δικαιολογημένα έχει ξεσπάσει με το θέμα του Γιώργου Μαζωνάκη εναντίον των εναλλακτικών θεραπευτηρίων είναι φυσικό (αλλά όχι λογικό) να πάρει "μπάλα" κάθε τι εναλλακτικό ή παρεκκλίνον από την τυπική ορθόδοξη ιατρική, συμπεριλαμβανομένων και θεραπειών που δεν ενέχουν κανέναν κίνδυνο για τη ζωή των ασθενών τους.

Το ότι ο Γ. Μαζωνάκης ήταν και παραμένει ένα ίνδαλμα για πολλούς ήταν ο λόγος για τον οποίον ενώθηκε η μάζα, κάτι που για έναν ανώνυμο δεν θα συνέβαινε ποτέ.

Το ότι ενώθηκε η μάζα και καταφέρεται εναντίον δικαίων και αδίκων είναι κάτι που οι δίκαιοι οφείλουν να υπομείνουν και να κατανοήσουν.

Κι όταν η μάζα ηρεμήσει και επιστρέψει στην ιδιωτικότητά της να το σκεφτεί και αυτή. ~ * Στα Γαλλικά ο όχλος λέγεται foule και ο τρελός fou.

Μία ομοιότητα που ο Le Bon σκόπιμα χρησιμοποίησε στο έργο του και διόλου τυχαία, περιγράφοντας τη συμπεριφορά του όχλου ως μια μορφή παροδικής συλλογικής ψύχωσης.

Κάτι, που σαν λανθάνουσα κατάσταση, υποβόσκει παντού ακόμη και στις πιο "πολιτισμένες" κοινωνίες. Την καλημέρα μου. 🪐

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους