Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο τελευταίο του αντίο, ο κόσμος τού επέστρεψε κάτι από όσα εκείνος του χάριζε τόσα χρόνια μέσα από τα τραγούδια του. Συναίσθημα. Αγάπη.

Ένα ολόκληρο πλήθος που τραγούδησε για εκείνον, όπως εκείνος τραγουδούσε μια ζωή για τις δικές του αγάπες, τις πληγές, τους χωρισμούς και τις μοναξιές.

Και κάπως έτσι ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη γονάτισε, σχεδόν, μια ολόκληρη χώρα.

Και αυτές τις ημέρες είδαμε πολλά.

Ανθρώπους που έκλαψαν για εκείνον, ανθρώπους που τραγούδησαν για εκείνον και ανθρώπους που, ακόμη και μπροστά στον θάνατο, επέλεξαν να τον κρίνουν.

Μόνο που μέσα στη βιασύνη τους να τον χωρέσουν στις αδυναμίες του, ξέχασαν και κάτι άλλο.

Πως υπήρξε ένας άνθρωπος που στάθηκε αθόρυβα δίπλα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, χωρίς να κάνει τη βοήθειά του δημόσιο θέαμα.

Και κάπου εδώ ήρθε ο Σταύρος Ξαρχάκος, ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή Έλληνες συνθέτες, να ξεβρακώνει με λίγες λέξεις όλη αυτή την ψευτοκουλτούρα που κοίταξε αφ’ υψηλού τον κόσμο επειδή αποχαιρετούσε τον Μαζωνάκη τραγουδώντας τα τραγούδια του.

Τον αποκάλεσε «το τελευταίο λαϊκό είδωλο». Και όταν ένας άνθρωπος του δικού του μουσικού αναστήματος αναγνωρίζει τη θέση που είχε ένας λαϊκός τραγουδιστής μέσα στην ψυχή ενός ολόκληρου λαού, περισσεύει νομίζω κάθε ειρωνεία εκείνων που εξακολουθούν να μετρούν την τέχνη με το πόσο «κουλτουριάρηδες» αισθάνονται οι ίδιοι.

Αλλά πίσω από το λαϊκό είδωλο υπήρχε ένας άνθρωπος.

Κι αυτόν τον άνθρωπο, όσο κι αν πιστεύαμε ότι τον γνωρίζαμε επειδή τον βλέπαμε τόσα χρόνια μπροστά μας, στην πραγματικότητα γνωρίζαμε μόνο όσο εκείνος επέτρεπε να φαίνεται.

Μπορεί να έχεις χρήματα, επιτυχία, αναγνωρισιμότητα, γεμάτα μαγαζιά, αμέτρητα χειροκροτήματα και χιλιάδες ανθρώπους να φωνάζουν το όνομά σου, αλλά τίποτα από αυτά δεν σε κάνει άτρωτο απέναντι στον πόνο, στη μοναξιά, στις αδυναμίες και στις προσωπικές σου μάχες.

Η επιτυχία μπορεί να αλλάξει τις συνθήκες μιας ζωής, δεν καταργεί όμως την ανθρώπινη ευαλωτότητα.

Ακούστηκαν αυτές τις ημέρες πολλά για τη ζωή του.

Για καταχρήσεις, για ουσίες, για επιλογές.

Χρειάζεται κάποτε να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τη χρήση ουσιών σαν συνώνυμο της παραβατικότητας ή σαν μια βολική ταμπέλα που μας επιτρέπει να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο.

Πίσω από μια κατάχρηση μπορεί να υπάρχει εξάρτηση, πόνος, ψυχική δυσφορία, μοναξιά, ένα κενό που κάποιος προσπαθεί απελπισμένα να μουδιάσει.

Δεν γνωρίζουμε τον προσωπικό πόλεμο κανενός.

Κι όταν δεν τον γνωρίζουμε, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μη γινόμαστε δικαστές του.

Και κάτι ακόμη, για εκείνο το «τόσος ντόρος για έναν ναρκομανή» που διάβασα αυτές τις μέρες.

Πόσο εύκολο είναι να στριμώξεις μια ολόκληρη ανθρώπινη ύπαρξη μέσα σε μία λέξη και να ξεμπερδέψεις μαζί της.

Να μη χρειαστεί να αναρωτηθείς τι πόνεσε, τι του έλειψε, τι προσπαθούσε να πολεμήσει, ποιους δαίμονες πάλευε όταν κανείς δεν τον έβλεπε.

Ένας άνθρωπος δεν είναι η εξάρτησή του, δεν είναι η χειρότερη στιγμή του, δεν είναι η πτώση του.

Κι αν ακόμη πνίγεται μέσα στα ίδια του τα σκοτάδια, αν χάνεται, αν κάνει λάθη, αν πληγώνει ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό, εξακολουθεί να είναι άνθρωπος και ο συγκεκριμένος όπως αποδεικνύεται ήταν Άνθρωπος με "Α" κεφάλαιο.

Κι αυτούς τους ανθρώπους, επιτρέψτε μου να τους αγαπώ λίγο περισσότερο. Παραθέτω μία από τις πιο συγκλονιστικές ερμηνείες του. 🖤

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους