Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΛΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ, ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ, ΚΑΙ ΜΑΤΖΟΥΝΙΑ Με αφορμή την υπόθεση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη και όλα όσα έρχονται τις τελευταίες ημέρες στο φως της δημοσιότητας σχετικά με «ολιστικές» και «εναλλακτικές» θεραπείες, θεωρώ ότι αξίζει να ειπωθεί κάτι που οι γιατροί λέμε εδώ και χρόνια.

Στα 11 χρόνια που εργάζομαι ως γιατρός• και χρόνια νωριτερα ως φοιτήτρια ιατρικής, έχω ακούσει αμέτρητες φορές ασθενείς και συγγενείς να μου λένε ότι θέλουν να δοκιμάσουν μια «εναλλακτική θεραπεία». Ομοιοπαθητική.

Ειδικές δίαιτες. Συμπληρώματα.

Τροφές στις οποίες αποδίδονται θεραπευτικές ιδιότητες.

Πνευματικές ή άλλες πρακτικές.

Αν κάτι από αυτά είναι ασφαλές, δεν αλληλεπιδρά με την αγωγή και βοηθά έναν ασθενή να αισθάνεται καλύτερα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί συμπληρωματικά.

Αλλά αυτή ακριβώς είναι η λέξη: ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ.

Όχι αντί για χημειοθεραπεία.

Όχι αντί για ακτινοθεραπεία.

Όχι αντί για ανοσοκατασταλτική αγωγή.

Όχι αντί για καρδιολογική θεραπεία.

Όχι αντί για την απαραίτητη διαγνωστική διερεύνηση.

Δεν είναι «εναλλακτική θεραπεία» όταν αντικαθιστά μια θεραπεία που γνωρίζουμε ότι μειώνει τη νοσηρότητα ή τη θνητότητα.

Είναι απόφαση να μη λάβει ο ασθενής την ενδεδειγμένη θεραπεία.

Θυμάμαι ακόμη ένα περιστατικό από τα χρόνια της ειδικότητάς μου.

Παιδί με γνωστό ιστορικό κακοήθειας προσήλθε με παθολογικό κάταγμα.

Έπρεπε να διερευνηθεί εάν η βλάβη που προκάλεσε το κάταγμα σχετιζόταν με τη γνωστή νόσο ή είχε διαφορετική αιτία.

Γιατροί πολλαπλών ειδικοτήτων, παιδιατροι, ογκολόγοι, ακτινολόγοι, ορθοπαιδικοί κλπ συζήτησαν και κατέληξαν στη διενέργεια, μεταξύ άλλων, αξονικής τομογραφίας στο πλαίσιο της στσδιοποίησης.

Όπου υπήρχε εναλλακτική απεικόνιση, π.χ. μαγνητική, θα χρησιμοποιούνταν, ακριβώς για να περιοριστεί η έκθεση σε ακτινοβολία.

Η μητέρα αρνήθηκε την αξονική επειδή είχε συμβουλευτεί γιατρό "ομοιοπαθητικό", η οποία, σύμφωνα με όσα μας μετέφερε, της είχε πει ότι «η αξονική προκαλεί καρκίνο». Και θυμάμαι να της εξηγώ το παράλογο και τραγικό της κατάστασης: το παιδί είχε ΗΔΗ διάγνωση καρκίνου.

Εμείς προσπαθούσαμε να διαπιστώσουμε εάν η νέα βλάβη ήταν κακοήθης, ώστε να ξέρουμε τι ακριβώς έπρεπε να θεραπεύσουμε. (Για τους μη επαγγελματίες υγείας: είναι εξαιρετικά σημαντικό να γνωρίζεις προεγχειρητικά εαν αυτό που αντιμετωπίζεις είναι νέα καρκινική βλάβη ή καλοήθεια, και το είδος της βλάβης, για να γνωρίζεις την ενδεδειγμένη θεραπεία.

Ετσι μπορείς να προχωρήσεις σε ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία αν χρειάζεται, ή σταθεροποίηση ενός κατάγματος αν το χειρουργείο δε θα προκαλέσει διασπορά των καρκινικών κυττάρων.

Αυτά, αδρά αδρά.) Το παιδί δε λάμβανε την προτεινόμενη θεραπεία και μάλιστα με υπογραφή του κηδεμόνα, το παιδί πήρε "εξιτήριο". Δεν γνωρίζω τι απέγινε τελικά.

Και ίσως αυτό είναι το κομμάτι της ιστορίας που με ενοχλεί περισσότερο ακόμη και σήμερα.

Αυτό έγινε αρκετά χρόνια πριν, και δε γνωρίζω αν το σύστημα άλλαξε έκτοτε. Στην Αγγλία πάντως τέτοια θέματα αντιμετωπίζονται ως ζητήματα safeguarding και προστασίας του παιδιού.

Τα παιδιά δεν είναι έρμαια της άγνοιας των γονιών ή του κάθε τσαρλατάνου.

Ομοίως, στην Ελλάδα, μπορεί να εμπλακεί ο Εισαγγελέας και να ληφθούν αποφάσεις προς όφελος των παιδιών, ακόμη κι αν ο κηδεμόνας διαφωνεί -αν κριθεί οτι η επιθυμία του κηδεμονα είναι επιβλαβής για την υγεία ενός παιδιού.

Η γονική μέριμνα δεν παρέχει απόλυτο δικαίωμα άρνησης θεραπείας που θεωρείται αναγκαία για το παιδί.

Σε σοβαρή διαφωνία μπορεί να εμπλακεί δικαστήριο και, σε επείγουσες καταστάσεις, αναγκαία θεραπεία μπορεί να προχωρήσει χωρίς να περιμένουν τη συγκατάθεση εάν η καθυστέρηση θέτει το παιδί σε κίνδυνο.

Έχω επίσης ακούσει για ασθενείς με σοβαρά αυτοάνοσα νοσήματα στους οποίους συστήθηκε να διακόψουν αποδεδειγμένα αποτελεσματικές θεραπείες και να τις αντικαταστήσουν με διατροφικές και άλλες «ολιστικές» πρακτικές.

Για ανθρώπους με καρδιοπάθειες που σταμάτησαν φάρμακα επειδή κάποιος τους έπεισε ότι η συμβατική ιατρική «τους δηλητηριάζει». Μάλιστα, παιδάκι κατηγορήθηκε οτι ΦΤΑΙΕΙ που διαγνώστηκε με αυτοάνοσο, γιατί κατανάλωνε σοκολάτα γάλακτος αντί για λευκή! Και οι κηδεμόνες κλήθηκαν να διακόψουν την αγωγή του από τον "ομοιοπαθητικό" γιατρό, γιατί συμφωνα με κάποιους, η συμβατική ιατρική μας δηλητηριάζει.

Αυτά δεν είναι αθώες διαφορετικές απόψεις.

Όταν κάποιος πείθει έναν ασθενή να εγκαταλείψει μια αναγκαία θεραπεία, οι συνέπειες μπορεί να είναι μη αναστρέψιμες.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που θεωρώ σημαντικό: ας σταματήσουμε να μιλάμε για «δυτική ιατρική» σαν να πρόκειται για μία φιλοσοφική σχολή που ανταγωνίζεται κάποιες άλλες.

Η σύγχρονη ιατρική δεν είναι θρησκεία και δεν ζητά πίστη.

Κάνει μελέτες.

Μετρά αποτελέσματα.

Συγκρίνει θεραπείες.

Καταγράφει επιπλοκές.

Αλλάζει πρακτική όταν τα δεδομένα δείξουν ότι κάτι που κάναμε ήταν λάθος.

Και ναι, έχει περιορισμούς, αποτυχίες και ιατρικά λάθη.

Ακριβώς γι' αυτό υπάρχει επιστημονικός έλεγχος.

Μάλιστα, πράγματα που κάναμε πριν 20 χρόνια και δούλευαν, έχουν αντικατασταθεί γιατί ακριβώς η ερευνα εξελίσσεται.

Μαθαίνουμε νέα πράγματα και ως ζωντανός οργανισμός, η ερευνα αντικαθιστά παλαιότερες τεχνικές με νέες, με λιγότερες ανεπιθυμητες ενέργειες, πιο αποτελεσματικές και πιο στοχευμένες.

Χαρακτηριστικό το σκεύασμα Zantac, το οποίο χρησιμοποιούνταν για δεκαετίες και αποσύρθηκε το 2020 επειδή υπήρχε πρόβλημα με την πιθανή δημιουργία/αύξηση της NDMA, μιας πιθανώς καρκινογόνου πρόσμιξης, ιδιαίτερα με χρόνο και θερμοκρασία.

Μάλιστα, μετά από μελέτες, όταν αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα - δημιουργία αναδιαμορφωμένης ρανιτιδίνης- το σκεύασμα κυκλοφόρησε το 2025! Μετά απο 5 χρόνια έρευνας!! Η ομοιοπαθητική ή οποιαδήποτε άλλη μέθοδος δεν γίνεται ισότιμη θεραπευτική επιλογή επειδή τη χαρακτηρίσαμε «φυσική», «ολιστική» ή «εναλλακτική». Για να αποτελεί θεραπεία μιας νόσου πρέπει να αποδεικνύεται ότι πράγματι τη θεραπεύει.

Το «φυσικό» δεν σημαίνει ασφαλές.

Το «χημικό» δεν σημαίνει δηλητήριο.

Και το «ολιστικό» δεν αποτελεί από μόνο του επιστημονική απόδειξη.

Και κανένα φάρμακο από μόνο του δεν είναι τέλειο.

Έχουν όλα πιθανές ανεπιθυμητες ενέργειες κι αλληλεπιδράσεις.. ΝΑΙ, αυτό το χαρτί που δεν μπαίνει κανείς ποτέ στον κόπο να διαβάσει.

Οι ασθενείς έχουν κάθε δικαίωμα να ρωτούν, να αμφισβητούν, να ζητούν δεύτερη και τρίτη ιατρική γνώμη.

Στην πραγματικότητα, πολλές φορές πρέπει να το κάνουν.

Αλλά να ζητούν γνώμη από ανθρώπους που μπορούν να εξηγήσουν ποια είναι τα δεδομένα, ποιο είναι το όφελος, ποιος είναι ο κίνδυνος και ποιες είναι οι πραγματικές εναλλακτικές επιλογές.

Γιατί όταν η παραπληροφόρηση αφορά την υγεία, κάποια στιγμή παύει να είναι απλώς παραπληροφόρηση.

Μπορεί να κοστίσει μια ζωή.

Και δυστυχώς δεν είναι κάτι που ανακαλύψαμε το 2026 επειδή μία υπόθεση έγινε πρωτοσέλιδο.

Οι επαγγελματίες υγείας προειδοποιούν γι' αυτό εδώ και χρόνια.

Το οτι η Πολιτεία μετέφερε την ευθύνη για τον έλεγχο των ιατρείων στους τοπικούς Ιατρικούς Συλλόγους, δεν την καθιστά από μόνο του ΑΜΟΙΡΗ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ ΤΗΣ! Κι εμείς, ως γιατροί ή ως ασθενείς ή ακόμη κι ως συγγενείς ασθενών, καλό είναι να ενημερώνουμε τους αρμόδιους φορείς όταν κάτι μοιάζει λάθος.. Όταν ακούγεται περίεργο.. Κι ας είμαστε λάθος.

Ας γίνει έρευνα.. Πρέπει να απομακρυνθούμε από το blame culture.

Η έρευνα γίνεται για να εχουν όλοι τη δυνατότητα βελτίωσης και να αποφύγουν λάθη που μπορεί να κοστίσουν ζωές ή να αποφέρουν μόνιμες βλάβες.

Η ερευνα δε γίνεται αποκλειστικά για να επιβληθούν κυρώσεις, αλλά για να βελτιωθεί η ποιότητα παροχής υπηρεσιών υγείας.. Γι' αυτό θα μάχομαι, κι ας με χαρακτηρισαν κάποιοι πρόσφατα "αντισυναδελφική". Γιατί για μένα συναδελφικότητα δεν σημαίνει σιωπή.

Δεν είσαι συναδελφικός όταν κουκουλώνεις καταστάσεις.

Είσαι απλώς μέρος του προβλήματος.. *Επίσης, μπορείς να αγαπάς το παιδί σου, τη μάνα σου, τον πατέρα και τ'αδέλφια σου, χωρίς να γνωρίζεις ποια είναι η ενδεδειγμένη θεραπεία γι' αυτούς.

Και γι' αυτό υπάρχουν οι ειδικοί.

ΟΧΙ για να αποφασίσουν για εσένα, αλλά για να ενημερώσουν και να ληφθεί από κοινού μία αποφαση προς όφελος του ασθενούς, όπου αυτό μπορεί να εφαρμοστεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους