Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έτσι όπως χαλάρωσα τώρα και έπιασα το κινητό να χαζεψω λίγο, είδα διάφορες εικόνες από την κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη ...και πραγματικά ήταν τόσο συγκινητική αυτή η εισροή του κόσμου... μα τόσο συγκινητική.

Κόσμος που ήθελε να πάει εκεί, να του δείξει την αγάπη του, να του πει το τελευταίο αντίο, να αφήσει ένα λουλούδι, να σιγοτραγουδήσει τα τραγούδια του... ​Και έτσι όλες αυτές τις σκηνές με έβαλαν σε σκέψεις...παντα σε ανάλογες περιπτώσεις σκέφτομαι κάτι τέτοιο: Να μπορεί άραγε από κάπου εκεί ψηλά αυτός που "φεύγει" να το βλέπει/ να το νιώθει όλο αυτό το κύμα αγάπης; Ποιος ξέρει;!! Δεν ξέρουμε τι γίνεται μετά, πού πάμε και αν ψυχή μας μπορεί να εισπράξει όλη αυτή την αγάπη όταν έχει πια φύγει... Να ένιωσε σήμερα αυτή η ψυχή την τεράστια αγκαλιά που του έκανε σήμερα ο κόσμος;;;; ​Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω. ​Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως αυτή την αγάπη, παιδιά, πρέπει γενικότερα να τη δείχνουμε.

Να μη μένει μέσα μας.

Δεν έχει κανένα νόημα να την κρατάμε για το "μετά" ή για κάποια ιδιαίτερη στιγμή.

Η αγάπη έχει τεράστια δύναμη, όταν προσφέρεται στην ώρα της.

Όταν ο άλλος είναι εδώ, απέναντί μας, μπορεί να μας κοιτάξει στα μάτια, να τη νιώσει και να ζεσταθεί η καρδιά του.

Να νιώσει ότι μετράει για κάποιον. ​Γι' αυτό, αν αγαπάτε κάποιον, πείτε το του σήμερα.

Αν σας έχει λείψει κάποιος, πάρτε τον ένα τηλέφωνο τώρα.

Μην περιμένετε αφορμές ή την κατάλληλη στιγμή, μην αφήνετε άλλο χρόνο να πάει χαμένος... ανοίξτε την καρδιά σας και κάντε κάποιον άνθρωπο χαρούμενο...η ζωή δεν περιμένει, για αυτό κι εσύ μην περιμένεις την κατάλληλη στιγμή! Κάντο τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους