Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χρόνια πολλά!!! «Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της οικουμένης• Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας• Σταυρός, βασιλέων το κραταίωμα• Σταυρός, πιστών το στήριγμα• Σταυρός, Αγγέλων η δόξα, και των δαιμόνων το τραύμα». ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ Πριν από είκοσι αιώνες ο σταυρός ήταν όργανο ατιμωτικής τιμωρίας και φρικτού θανάτου. Οι Ρωμαίοι καταδίκαζαν στην ποινή της σταυρώσεως τους πιο μεγάλους εγκληματίες.

Σήμερα ο σταυρός κυριαρχεί σ’ ολόκληρη τη ζωή των πιστών Xριστιανών, σ’ ολόκληρη τη ζωή της Εκκλησίας μας, σαν όργανο θυσίας, σωτηρίας, χαράς, αγιασμού και χάριτος.

Όπως γράφει ο Ιερός Χρυσόστομος, «αυτό το καταραμένο και αποτρόπαιο σύμβολο της χειρότερης τιμωρίας, τώρα έχει γίνει ποθητό και αξιαγάπητο». Παντού το βλέπεις. «Στην αγία Τράπεζα, στις χειροτονίες των ιερέων, στη Θεία Λειτουργία• στα σπίτια, στις αγορές, στις ερημιές και στους δρόμους• στις θάλασσες, στα πλοία και στα νησιά στα κρεβάτια και στα ενδύματα• στους γάμους, στα συμπόσια, στα χρυσά και τ’ ασημένια σκεύη• στα κοσμήματα και στις τοιχογραφίες... Τόσο περιπόθητο σ’ όλους έγινε το θαυμαστό αυτό δώρο, η ανέκφραστη αυτή χάρη». Πράγματι, όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του, μέσα κι έξω από το ναό, θα δει το σημείο του σταυρού.

Σαν ορατό, σχηματικό σύμβολο, αλλά και σαν ιερή χειρονομία.

Το σημείο του σταυρού δεσπόζει στη ζωή της Εκκλησίας.

Γιατί όμως; Γιατί από τότε που πάνω στο σταυρό καρφώθηκε και πέθανε για τη σωτηρία του κόσμου ο ίδιος ο Θεός, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, το όργανο αυτό της τιμωρίας έγινε όργανο σωτηρίας. «...Ου γαρ έτι καταδίκης εστί τιμωρία, αλλά τρόπαιον εδείχθη ημίν σωτηρίας», λέει ένα τροπάριο.

Το αντικείμενο της αισχύνης έγινε η δόξα της Εκκλησίας.

Της κατάρας το σύμβολο έγινε «αράς της αρχαίας λύτρον». Της οδύνης και του θανάτου το ξύλο έγινε «χαράς σημείον» και «ζωής ταμείον». Και όλ’ αυτά επειδή πάνω στο ξύλο του σταυρού, μαζί με το πανάχραντο σώμα Του, ο Κύριος κάρφωσε και τις αμαρτίες μας.

Όπως γράφει ο άγιος απόστολος Παύλος, μας χάρισε «πάντα τα παραπτώματα, εξαλείψας το καθ’ ημών χειρόγραφον... προσηλώσας αυτό τω σταυρώ». O σταυρός του Χριστού μάς συμφιλίωσε με τον ουράνιο Πατέρα, από τον οποίο μας είχε χωρίσει ο διάβολος, εξαπατώντας τους προπάτορες.

Ο σταυρός του Χριστού μάς άνοιξε τη βασιλεία των ουρανών, αφού μέχρι τη σταύρωση Εκείνου ο άδης κατάπινε αχόρταγα ακόμη και τους δικαίους.

Γι’ αυτό έχει τόση δύναμη και χάρη, τη δύναμη και τη χάρη του Χριστού, που, όταν σταυρώθηκε, τη μεταβίβασε με τρόπο μυστικό και ακατάληπτο στον τίμιο σταυρό Του, όπως σοφά μας λέει και η υμνολογία: «Ο σταυρός σου, Χριστέ, ει και ξύλον οράται τη ουσία, αλλά Θείαν περιβέβληται δυναστείαν και αισθητώς τω κοσμώ φαινόμενος, νοητώς την ημών θαυματουργεί σωτηρίαν...». Ο Σταυρός ως σύμβολο Ο σταυρός λοιπόν έγινε το σύμβολο του ίδιου του Χριστού.

Σύμβολο που τρέμουν τα δαιμόνια.

Αν είναι όμως πράγματι έτσι, γιατί τότε υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται, αποστρέφονται και ατιμάζουν το σταυρό; «Πολλοί γαρ περιπατούσιν», γράφει ο απόστολος Παύλος, «ους πολλάκις έλεγον υμίν, νυν δε και κλαίων λέγω, τους εχθρούς του σταυρού του Χρίστου, ων το τέλος απώλεια!...». Πράγματι, ορισμένοι αιρετικοί είναι «εχθροί του σταυρού». Ό σταυρός, λένε, είναι όργανο εγκλήματος, και αποτελεί ειδωλολατρία η απόδοση σ’ αυτόν τιμής.

Υποστηρίζουν μάλιστα πώς ή αρχαία Εκκλησία δεν χρησιμοποιούσε το σημείο του σταυρού.

Η άποψη αυτή είναι πλανεμένη.

Πρώτον, επειδή η Εκκλησία μας δεν τιμά το σταυρό σαν ένα τυχαίο γεωμετρικό σχήμα.

Δεύτερον, επειδή η τιμή προς το σημείο του σταυρού έχει την αρχή της στους αποστολικούς ήδη χρόνους.

Τρίτον, επειδή ο ίδιος ο Θεός φανέρωσε με υπερφυσικά γεγονότα, σε διάφορες περιπτώσεις και εποχές, ότι ο σταυρός αποτελεί το σύμβολο Του.

Και τέταρτον, επειδή με το σημείο του σταυρού έγιναν και γίνονται εξαίσια θαύματα.

Η τιμή προς το Σταυρό Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Α. Η Εκκλησία μας δεν τιμά το σταυρό αυτό καθεαυτό, σαν απλό σχήμα, αποδεσμευμένο από τον εσταυρωμένο Κύριο.

Αυτό θα ήταν πράγματι ειδωλολατρία.

Αλλά τον τιμά σαν το σύμβολο της μεγάλης θυσίας του Χριστού, από την οποία απορρέει η χάρη, ο αγιασμός και η σωτηρία του ανθρώπου.

Τον ασπάζεται και τον προσκυνά σαν το σημείο του Υιού του ανθρώπου (Ματθ. 24, 30), που έχει προσλάβει μυστικά και ακατάληπτα, όπως είπαμε, τη χάρη και τη δύναμη Του.

Βλέποντας ο πιστός το σχήμα του σταυρού, κάνοντας το σημείο του σταυρού, προσκυνώντας τον «τύπον» και το σύμβολο του σταυρού, βλέπει με τα μάτια της ψυχής του και προσκυνά τον εσταυρωμένο Ιησού. «Δεν ασπαζόμαστε το σταυρό σαν Θεό, αλλά δείχνοντας τη γνήσια διάθεση της ψυχής μας προς τον Εσταυρωμένο», γράφει ο άγιος Ιερώνυμος.

Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός διευκρινίζει ότι, εκτός από το Tίμιο Ξύλο, «προσκυνούμε και τον τύπο του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, αν και είναι από διαφορετική ύλη κατασκευασμένος, όχι βέβαια τιμώντας την ύλη –μη γένοιτο–, αλλά τον τύπο, σαν σύμβολο του Χριστού». Πόσο δίκιο έχουν οι άγιοι Πατέρες θα διαπιστώσουμε, εξετάζοντας την αγιαστική και θαυματουργική δύναμη του σημείου του σταυρού. Β. Η αρχή της τιμής προς το σημείο του σταυρού χάνεται στα βάθη της χριστιανικής αρχαιότητος, μια και μας παραδίδεται από τους αποστολικούς χρόνους.

O άγιος απόστολος Παύλος διακηρύσσει: «Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι ου εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω». Ο άγιος απόστολος Πέτρος καταδικάστηκε σε θάνατο σταυρικό, όπως ο Κύριος.

Τόσο τιμούσε όμως το σημείο του σταυρού, ώστε ικέτευε τους δήμιους του: «Δεν είμαι άξιος να με σταυρώσετε όρθιο, όπως το Χριστό μου.

Εκείνος σταυρώθηκε έτσι για να βλέπει στη γη, επειδή θα πήγαινε στον Άδη να ελευθερώσει τις ψυχές, που βρίσκονται εκεί.

Εμένα όμως να με σταυρώσετε με το κεφάλι κάτω, για να βλέπω τον ουρανό, οπού πρόκειται να πάω». Ο άγιος απόστολος Ανδρέας ο πρωτόκλητος όταν αντίκρισε το σταυρό του μαρτυρίου του (σχήματος Χ), αναφώνησε με δέος και συγκίνηση: «Χαίρε, σταυρέ, που με το σώμα του Χρίστου αγιάστηκες και με τα μέλη του, σαν με μαργαριτάρια, στολίστηκες! Πριν καρφωθεί επάνω σου ο Κύριος μου, ήσουνα φοβερός για τους ανθρώπους.

Τώρα όμως όλοι οι πιστοί γνωρίζουν πόση χάρη είναι κρυμμένη μέσα σου.

Άφοβα και χαρούμενα σε πλησιάζω.

Πρόθυμα δέξου με κι εσύ, το μαθητή του εσταυρωμένου Χρίστου... Ω μακάριε και παμπόθητε σταυρέ, πάρε με από τους ανθρώπους και παράδωσε με στο Δάσκαλο μου!» Την αρχαιότητα της χρήσεως του σημείου του σταυρού επιβεβαιώνει και ένας από τους μεγάλους απολογητές, ο Τερτυλλιανός (περίπου 160-220), που γράφει: «Οπουδήποτε κι αν πρόκειται να φθάσουμε, για οπουδήποτε κι αν πρέπει να ξεκινήσουμε, όταν φθάνουμε και όταν ξεκινούμε, όταν βάζουμε τα παπούτσια μας, όταν πλενόμαστε, όταν τρώμε, όταν ανάβουμε το λυχνάρι, όταν πέφτουμε στο κρεβάτι, όταν καθόμαστε στο σκαμνί, όταν αρχίζουμε κάποια συζήτηση, κάνουμε στο μέτωπο μας το σημείο του σταυρού» Γ. Ο ίδιος ο Κύριος, με υπερφυσικά γεγονότα και θαυμαστές αποκαλύψεις, φανέρωσε σε διάφορες περιστάσεις, με τρόπο κραυγαλέο, πώς το σημείο του σταυρού αποτελεί το σύμβολό Του και το αήττητο τρόπαιο των πιστών, θ’ αναφερθούμε σ’ ελάχιστα παραδείγματα, από τ’ αναρίθμητα που διασώζουν η εκκλησιαστική ιστορία, οι άγιοι Πατέρες και τα συναξάρια. 1. Ο γνωστός εκκλησιαστικός Ιστορικός Ευσέβιος Καισαρείας (340), σύγχρονος του αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου, περιγράφει εναργέστατα και αδιάψευστα το πασίγνωστο περιστατικό της εμφανίσεως στον άγιο του φωτεινού σταυρού με την επιγραφή «εν τούτω νίκα», και μάλιστα μέρα μεσημέρι, με μάρτυρες όλους τους άνδρες του στρατεύματος του. 2. Έκτος από την παραπάνω υπερφυσική φανέρωση του σημείου του σταυρού, έγινε και μια άλλη, πάλι μπροστά σε αναρίθμητους αυτόπτες μάρτυρες, όταν βασιλιάς ήταν ο Κωνστάντιος, γιος του Αγίου Κωνσταντίνου, και αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων ο άγιος Κύριλλος.

Το θαύμα διηγείται ο ίδιος ο άγιος στο βασιλιά με μια επιστολή του, στην οποία αναφέρει ότι την ημέρα εκείνη (7 Μαΐου 346, περίοδος Πεντηκοστής), γύρω στην τρίτη ώρα (9 π.μ.), φάνηκε στον ουρανό το σημείο του τιμίου σταυρού, τεράστιο, ολοφώτεινο, εκτεινόμενο από τον άγιο Γολγοθά μέχρι το Όρος των Ελαιών.

Δεν το είδαν ένας και δύο, αλλά όλοι οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων.

Και δεν φάνηκε για μια στιγμή μόνο, αλλά για ώρες πολλές κρεμόταν στο στερέωμα.

Και ήταν τόσο λαμπρό, ώστε ξεπερνούσε στη λάμψη τις ακτίνες του ήλιου, γι’ αυτό και μπορούσαν να το δουν φανερά μέρα μεσημέρι.

Βλέποντας αυτό το θαύμα ο λαός της πόλεως έτρεξε στο ναό της Αναστάσεως.

Όλοι έσπευσαν να δοξάσουν μ’ ένα στόμα τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, έχοντας τώρα διδαχθεί από τα ίδια τα πράγματα ότι το πανευσεβές δόγμα των χριστιανών δεν στηρίζεται σε ανθρώπινη σοφία, που πείθει με τα λόγια και τη λογική, αλλά στις αποδείξεις πού δίνουν τα πνευματικά χαρίσματα και οι θαυματουργικές δυνάμεις.

Και το δόγμα δεν κηρύσσεται μόνο από ανθρώπους, αλλά μαρτυρείται και από τον ίδιο το Θεό, από τον ουρανό.

Την ανάμνηση «του εν ουρανώ φανέντος σημείου του Τιμίου Σταυρού» εορτάζει η Εκκλησία μας στις 7 Μαΐου, ημέρα της εμφανίσεώς του. 3. Ο άγιος μεγαλομάρτυς Ευστάθιος (20 Σεπτεμβρίου) αξιώθηκε να δει ένα θαυμαστό όραμα, χάρη στο οποίο μεταστράφηκε από την ειδωλολατρία στη χριστιανική πίστη.

Συνετός, εγκρατής, φιλάνθρωπος και φιλοδίκαιος, αν και ειδωλολάτρης, ο άγιος Ευστάθιος (που λεγόταν τότε Πλακίδας) είλκυσε πάνω του τη χάρη του Χριστού, που του αποκαλύφθηκε με παράδοξο τρόπο.

Συγκεκριμένα, ενώ μια μέρα κυνηγούσε στο δάσος, βλέπει από μακριά ένα ωραιότατο και μεγαλόσωμο ελάφι, που, ενώ έφευγε, έστρεφε κάθε τόσο το κεφάλι και τον παρατηρούσε κατάματα.

O άγιος σπηρούνισε το άλογό του για να το φτάσει, αλλά δεν μπόρεσε.

Έτρεξαν πίσω του και οι σύντροφοι του, αλλά μάταια.

Μετά από ώρα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την προσπάθεια, γιατί τα άλογα τους είχαν εξαντληθεί.

Μόνο ο άγιος επέμεινε να καλπάζει πίσω από το ακούραστο ελάφι.

Τελικά, καταϊδρωμένοι αυτός και το άλογό του, έφτασαν μπροστά σ’ ένα μεγάλο χάσμα.

Το ελάφι εύκολα πήδηξε απέναντι, όπου στάθηκε και κοίταζε τον άγιο.

Το άλογο όμως δεν μπορούσε να πηδήξει, και αναγκάστηκε να σταματήσει.

Τότε, με απερίγραπτη έκπληξη, βλέπει ο άγιος ανάμεσα στα κέρατα του ελαφιού έναν υπέρλαμπρο φωτεινό σταυρό, που έφερε τον εσταυρωμένο Κύριο, και ακούει μια φωνή να του λέει: «Γιατί, Πλακίδα, με κυνηγάς; Εγώ είμαι ο Χριστός, πού δεν με γνωρίζεις, αλλά μ’ ευαρεστείς με τα καλά σου έργα.

Για χάρη σου λοιπόν φάνηκα πάνω σ’ αυτό το ελάφι.

Οι ελεημοσύνες και οι καλές σου πράξεις μ’ ευχαρίστησαν.

Γι’ αυτό κι εγώ σου φανερώθηκα, γιατί δεν είναι δίκαιο ένας άνθρωπος σαν κι εσένα να μη γνωρίζει την αλήθεια...» Αυτά και άλλα πολλά του είπε ο Κύριος, πριν τον στείλει στον επίσκοπο του τόπου, ο οποίος τον βάπτισε μαζί με ολόκληρη την οικογένεια του, δίνοντας του το όνομα Ευστάθιος.

Τρία από τα αναρίθμητα παραδείγματα θεϊκών αποκαλύψεων, σχετικά με το σημείο του σταυρού, είναι όσα αναφέραμε πιο πάνω, με τα οποία διδασκόμαστε ότι το σημείο αυτό είναι η σφραγίδα του Χριστού. Σημείο Μέγα Για να αιτιολογηθεί με περισσότερα στοιχεία η τιμή που αποδίδει στο σταυρό η Εκκλησία και για να φανεί παραστατικά η δύναμη του σημείου του σταυρού, ως σημείου του Χριστού, θα διηγηθούμε παρακάτω μερικά σποραδικά θαύματα –τα πιο πολλά από τους βίους των αγίων–, που έγιναν κατά καιρούς μ’ αυτό το πανίερο σύμβολο. -- Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος (26 Σεπτεμβρίου) θεράπευσε στην Πάτμο τον παράλυτο ειδωλολάτρη ιερέα του Απόλλωνα, σφραγίζοντάς τον με το σημείο του σταυρού.

Ο άγιος Αντώνιος ο μέγας (17 Ιανουαρίου), θέλοντας να καταισχύνει κάποιους ειδωλολάτρες σοφούς, που πήγαν να τον πειράξουν, έφερε μπροστά τους μερικούς δαιμονισμένους και είπε: «Ή καθαρίστε τους εσείς με τους συλλογισμούς σας και μ’ οποιαδήποτε άλλη τέχνη ή μαγεία θέλετε, επικαλούμενοι τα είδωλά σας, ή, αν δεν μπορείτε, παραιτηθείτε από την πολεμική εναντίον μας, και θα δείτε τη δύναμη του σταυρού του Χριστού!» Και την ίδια στιγμή επικαλέστηκε τον Κύριο, σφραγίζοντας τους δαιμονισμένους τρεις φορές με το σημείο του σταυρού.

Αμέσως εκείνοι ελευθερώθηκαν από τα δαιμόνια και σηκώθηκαν θεραπευμένοι, δοξάζοντας το Θεό.

Όταν ο άγιος Επιφάνιος Κύπρου (12 Μαΐου) ήταν ακόμα μικρό δεκάχρονο παιδί, ένα ατίθασο γαϊδούρι τον τραυμάτισε σοβαρά στο μηρό και τον έριξε χάμω, ανίκανο πια να σηκωθεί.

Τότε ένας ευσεβής χριστιανός, ο Κλεόβιος, τον σταύρωσε τρεις φορές στο χτυπημένο μέλος και αμέσως ο μικρός Επιφάνιος γιατρεύτηκε και σηκώθηκε.

Ο ίδιος ο άγιος, πολύ αργότερα, σταύρωσε τρεις φορές επίσης τη θυγατέρα του βασιλιά της Περσίας και την απάλλαξε αυτοστιγμεί από το δαιμόνιο πού την βασάνιζε.

Ο άγιος Βασίλειος ο μέγας (1 Ιανουαρίου), όταν ο αρειανός βασιλιάς Ουάλης διέταξε να παραδοθεί ο καθεδρικός ναός της Νικαίας στους αρειανούς, ζήτησε ν’ αφήσουν το Θεό ν’ αποφανθεί για το ζήτημα.

Πρότεινε να κλείσουν το ναό, κι έπειτα να προσευχηθούν τόσο οι αρειανοί όσο και οι ορθόδοξοι.

Και αν ανοίξει με την προσευχή των ορθοδόξων, να παραμείνει σ’ αυτούς.

Αλλιώς, αν δηλαδή ανοίξει με την προσευχή των αρειανών ή ακόμα κι αν δεν ανοίξει καθόλου, να τον πάρουν οι αρειανοί.

Έτσι κι έγινε.

Αλλά οι προσευχές των αιρετικών δεν καρποφόρησαν.

Αντίθετα, μόλις ο άγιος Βασίλειος σχημάτισε τρεις φορές το σημείο του σταυρού πάνω στην κλειστή πύλη του ναού λέγοντας, «Ευλογητός ο Θεός των χριστιανών εις τους αιώνας των αιώνων», αμέσως έσπασαν οι μοχλοί κι ανοίχτηκαν τα θυρόφυλλα.

Έτσι η εκκλησία παρέμεινε στους ορθοδόξους.

Η αγία Βασίλισσα (3 Σεπτεμβρίου), όταν ο ηγεμόνας της Νικομήδειας Αλέξανδρος την έριξε μέσα σ’ ένα καμίνι, σφραγίστηκε με το σημείο του σταυρού και δεν πειράχτηκε καθόλου από τη φωτιά.

Με το σημείο του σταυρού γιάτρευε όλους τους αρρώστους, που έτρεχαν κοντά του για να βρουν την υγεία τους, ο άγιος Θαλλέλαιος (20 Μαΐου). Με το σημείο του σταυρού ο όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός (28 Μαΐου) και ο άγιος Ζαχαρίας ο σκυτοτόμος (17 Νοεμβρίου) άνοιγαν τις νύχτες τις κλειδωμένες πύλες των εκκλησιών της Κωνσταντινουπόλεως, όπου πήγαιναν και προσεύχονταν κρυφά από τους ανθρώπους, και με τον ίδιο τρόπο τις έκλειναν πάλι φεύγοντας.

Θαύματα του σταυρού Ένα διαρκές, επαναλαμβανόμενο θαύμα είναι του αγιασμού.

Μόνο ή ορθόδοξη Εκκλησία, η κιβωτός της Αλήθειας, έχει αυτό το θεϊκό δώρο και προνόμιο.

Μόνο ή Εκκλησία μας έχει αγιασμό.

Με τη σταυροειδή ευλογία του ιερέως και την τριπλή σταυροειδή βύθιση του σταυρού στο νερό, αυτό αγιάζεται και γίνεται «ιαματικόν ψυχών και σωμάτων, και πάσης αντικείμενης δυνάμεως αποτρεπτικόν», ενώ, επιπλέον, παραμένει ακέραιο και αναλλοίωτο μέσα στο χρόνο! Έχει δίκιο, λοιπόν, ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης όταν γράφει: «Ο σταυρός είναι εικόνα του εσταυρωμένου Χριστού, του Υιού του Θεού.

Γι αυτό και το σημείο του, και η σκιά του ακόμα μόνη, προκαλούν τρόμο στους δαίμονες, γιατί είναι το σημείο του Χριστού, γιατί είναι η σκέπη του εσταυρωμένου.

Γι’ αυτό αρκεί να βυθίσει κανείς το σταυρό στο νερό για να το αγιάσει.

Μετά απ’ αυτό, το νερό γίνεται ιαματικό και διώχνει τα δαιμόνια». Με όλα όσα πολύ συνοπτικά εκθέσαμε ως εδώ, αιτιολογείται και κατανοείται απόλυτα η μεγάλη τιμή με την οποία περιβάλλει η Εκκλησία μας το σημείο του σταυρού, καθώς και η συχνότατη χρήση του τόσο στη θεία λατρεία όσο και στην καθημερινή ζωή των πιστών: Σ’ όλες τις κινήσεις του λειτουργού, κατά την τέλεση της θείας λειτουργίας, από το «Ευλογημένη η Βασιλεία» μέχρι το «Δι’ ευχών», κυριαρχεί το σημείο του σταυρού.

Σε όλες τις λατρευτικές πράξεις και τελετές που γίνεται λόγος για ευλογία κατά την άγραφη παράδοση της Εκκλησίας πρέπει να σχηματίζεται από τον Ιερέα «σταυρού τύπος». Όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του, μέσα κι έξω από τον ορθόδοξο ναό, θα δει το σημείο του σταυρού αποτυπωμένο: στη ναοδομία, στην εικονογραφία, στην εκκλησιαστική διακοσμητική, στα λειτουργικά βιβλία, στα Ιερά άμφια και σκεύη... Αλλά και στην καθημερινή μας ζωή όλοι οι πιστοί διαφυλάσσουμε σαν πολύτιμη πνευματική και αγιαστική παρακαταθήκη την ιερή συνήθεια της χρήσεως του σημείου του σταυρού.

Οι ευσεβείς χριστιανοί κάνουν πολύ συχνά το σταυρό τους: Το πρωί πού σηκώνονται από τον ύπνο, στη διάρκεια όλων των προσευχών τους, όταν φεύγουν από το σπίτι τους, όταν περνούν μπροστά από ιερούς ναούς, όταν αρχίζουν κάποια εργασία• όταν τελειώνουν την εργασία, πριν πιουν νερό ή άλλο ποτό, πριν από το φαγητό• μετά το φαγητό πριν κατακλιθούν για ύπνο, όταν ακούσουν είτε ευχάριστη είτε δυσάρεστη είδηση... Σε κάθε περίσταση, Εύκαιρα-άκαιρα, το σημείο του σταυρού!... Η ημέρα του πιστού αρχίζει –και πρέπει ν’ αρχίζει– με το σταυρό και τελειώνει με το σταυρό.

Αλλά και αντίστροφα, η νύχτα του αρχίζει και τελειώνει πάλι με το σταυρό.

Πολλές φορές επίσης οι χριστιανοί καταφεύγουν στο ναό, αναζητώντας τον ιερέα για να τους «σταυρώσει», δηλαδή να τους ευλογήσει σταυροειδώς (είτε με σταυρό είτε με άλλο ιερό σκεύος ή άμφιο), προκειμένου να ενισχυθούν εναντίον των πειρασμών ή ν’ ανακουφιστούν από κάποια ασθένεια.

Τόσο μεγάλη είναι η δύναμη του σημείου του σταυρού, σημείου του παντοδύναμου Υιού του θεού.

Τόσο μεγάλη η χάρη που κλείνει μυστικά μέσα του.

Όπως συνοπτικά και παραστατικά διατυπώνει ο άγιος Μακάριος Μόσχας, «πολλές φορές ένα και μόνο σημείο του σταυρού, που γίνεται με πίστη και έντονα βιώματα, είναι ισχυρότερο από πολλά λόγια προσευχής μπροστά στο θρόνο του Υψίστου.

Σ’ αυτό υπάρχει το φως που καταυγάζει την ψυχή, η ιαματική δύναμη που θεραπεύει τα ασθενήματα των ψυχών και των σωμάτων, η μυστική δύναμη που αντιδρά σε κάθε βλάβη.

Ταράζουν την ψυχή σου ακάθαρτοι λογισμοί και επιθυμίες; Περιτειχίσου με το σημείο του σταυρού, διπλασίασε και τριπλασίασε αυτό το τείχος, και οι ακάθαρτοι λογισμοί θα δαμαστούν.

Κατατυραννιέται η καρδιά σου από τη μελαγχολία και τη θλίψη; Σε κυριεύει ο φόβος ή σε περιστοιχίζουν οι πειρασμοί; Αισθάνεσαι τις πονηρίες των αοράτων εχθρών; Κατάφυγε σ’ αυτή τη δύναμη του σταυρού, και η ειρήνη της ψυχής θα ξαναγυρίσει, οι πειρασμοί θ’ απομακρυνθούν, η παρηγοριά της χάριτος του θεού και η πνευματική ευφροσύνη θα πλημμυρίσουν την καρδιά σου». (Κείμενο της Ιεράς Μονής Παρακλήτου) «Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της οικουμένης• Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας• Σταυρός, βασιλέων το κραταίωμα• Σταυρός, πιστών το στήριγμα• Σταυρός, Αγγέλων η δόξα, και των δαιμόνων το τραύμα». Η Eκκλησία μας εκτός από την Τετάρτη και την Παρασκευή, που είναι αφιερωμένες στον Τίμιο Σταυρό και τη Θεοτόκο, εορτάζει και τις εξής γιορτές του Τίμιου Σταυρού: 1. Εύρεση του Τιμίου Σταυρού – Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως 2. Ανάμνηση του εν ουρανώ φανέντος σημείου του Σταυρού (7 Μαΐου) 3. Την πρόοδο (1η Αυγούστου) 4. Παγκόσμια Ύψωση (14 Σεπτεμβρίου) Απολυτίκιο του Σταυρού: «Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου, και ευλόγησον την κληρονομίαν σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος, και το σον φυλάττων, διά του Σταυρού σου πολίτευμα». Δηλαδή: Σώσε, Κύριε, το λαό σου και ευλόγησε την κληρονομία σου, δωρίζοντας νίκες στους βασιλείς εναντίον των βαρβάρων και προστατεύοντας με το Σταυρό σου την πολιτεία σου. Ο Σταυρός στην Παλαιά Διαθήκη Το Σταυρό είδαν οι Πατέρες της Εκκλησίας να προτυπώνουν πολλά γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης. • Έξοδος ιδ΄/14 15-21: «Είπε δε Κύριος προς Μωυσήν, τι βοάς προς με; Λάλησον τοις υιοίς Ισραήλ, και αναζουξάτωσαν.

Και συ έπαρον την ράβδον σου, και έκτεινον την χείρά σου επί την θάλασσαν, και ρήξον αυτήν, εισελθέτωσαν οι υιοί Ισραήλ εις μέσον της θαλάσσης και το ξηρόν». «Εξέτεινε δε Μωυσής τη χείρα επί την θάλασσαν, και υπήγαγε Κύριος την θάλασσαν εν ανέμω νότω βιαίω όλην την νύκτα, και εποίησε την θάλασσαν ξηράν, και διεσχίσθη το ύδωρ». • Έξοδος ιδ΄/14 26-28: «Είπε δε Κύριος προς Μωυσήν: έκτεινον την χείρά σου επί την θάλασσαν, και αποκαταστήτω το ύδωρ, και επικαλυψάτω τους Αιγυπτίους επί τε τα άρματα, και επί τους αναβάτας.

Εξέτεινε δε Μωυσής τη χείρα επί την θάλασσαν, και αποκατέστη το ύδωρ προς ημέραν επί χώρας.

Οι δε Αιγύπτιοι έφυγον υπό το ύδωρ και εξετίναξε Κύριος τους Αιγυπτίους εις μέσον της θαλάσσης...» Στο πρώτο εδάφιο της Εξόδου ο Θεός ζήτησε από τον Μωυσή να ρήξει («ρήξον»), δηλαδή να χωρίσει τη θάλασσα, δηλαδή κινώντας το ραβδί του κάθετα προς τη θάλασσα, να τη χωρίσει και να διέλθουν οι Ισραηλίτες.

Στο δεύτερο εδάφιο ο Μωυσής κάνει το αντίθετο.

Αποκαθιστά το νερό.

Δηλαδή κάνει παράλληλη προς το νερό κίνηση, από τη μία μεριά του νερού που είχε ανοιχθεί προς την άλλη.

Οι δύο αυτές κινήσεις που είναι κάθετες μεταξύ τους σχηματίζουν το σημείο του Σταυρού. • Σε άλλο σημείο της Εξόδου (ιζ΄/17 10-13) ο Μωυσής, για να νικήσει τους Αμαληκίτες, και υπακούοντας σε εντολή του Θεού, στάθηκε σε τόπο ψηλό με τα χέρια ανοιχτά στα πλάγια.

Όσο βρισκόταν στη θέση αυτή οι Ισραηλίτες νικούσαν, όταν όμως κουραζόταν και αναγκαζόταν να τα κατεβάσει, τότε νικούνταν.

Έτσι δύο επίσημοι άντρες, από τη μία μεριά ο Ααρών και από την άλλη ο Ωρ, ανέλαβαν να υποβαστάζουν τα χέρια του Μωυσή, μέχρι της τελικής νίκης του λαού του Θεού.

Δηλαδή εκτός του ότι νίκησαν σχηματίζοντας ο Μωυσής με το σώμα του το σημείο του Σταυρού, οι δύο άντρες με τα αρχικά των ονομάτων τους έδειχναν ότι αυτός που θα ήταν στο Σταυρό θα ήταν το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος ΑΠΟΣΠΑΣΜΑTA από το βιβλίο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ των: Γιώργου Κοντογιάννη, Παναγιώτη Βολάκη και Σοφίας Χίντζιου Κοντογιάννη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους