ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ, Ο ΘΡΗΝΟΣ & Η ΟΧΛΑΓΩΓΙΑ... Ο ξαφνικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη και η έξαρση που επικράτησε γύρω από το θλιβερό γεγονός, έφεραν και πάλι στην επιφάνεια τις γνωστές παθογένειες της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γνωρίζω πως εκφράζοντας τις σκέψεις μου θα γίνω δυσάρεστη σε πολλούς, αλλά οι γνώμες κι οι απόψεις δεν γίνεται να είναι μονόπλευρες• ο καθένας έχει τα δικά του βιώματα, ερεθίσματα, εμπειρίες και ψυχισμό, οπότε οι προσλαμβάνουσες είναι διαφορετικές για τον καθένα.

Προσωπικά δεν είχα αντιληφθεί την τεράστια έκταση της δημοφιλίας του Μαζωνάκη όσο ήταν εν ζωή, όμως μετά τον θάνατό του, ομολογώ πως αυτή η έκταση με ξάφνιασε.

Ίσως να μην είχα κατανοήσει το μέγεθος της καλλιτεχνικής του αξίας... Ίσως να μην έχω ακόμη συνειδητοποιήσει ότι ζω στην εποχή της ανελέητης υπερβολής.

Αν κι έχω παρακολουθήσει πολλές φαραωνικές "εξόδους" καλλιτεχνών, πάντα πίστευα ότι το μεταθανάτιο "μέγεθος" που προσδόθηκε σε κάποιους απ' αυτούς, δεν ανταποκρινόταν τόσο στην καλλιτεχνική τους αξία, όσο στην ανάγκη του συστήματος για την παραγωγή "θρύλων" που θα κατευθύνουν τα βλέμματα μακριά από τις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας που παρακμάζει και καταρρέει.

Εξάλλου η ειδωλοποίηση είναι διαδικασία με ξεκάθαρους σκοπούς και ευδιάκριτους στόχους, που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη κι ούτε υλοποιείται χωρίς πολύπλευρο τίμημα.

Κάτι σαν το αντίτιμο του Μεφιστοφελή... Αναμφισβήτητα ο Μαζωνάκης είχε "ειδικόν βάρος" που άφησε καλλιτεχνικό στίγμα.

Δεν πρόκειται να τον κρίνω σε καμία του εκδοχή, όμως μπροστά σε τέτοιον παροξυσμό μεταθανάτιας υστερικής δημοσιότητας, το μυαλό μου αρνείται ν' αποδεχθεί αυτό που σερβίρεται ως ειδησεογραφικό δεδομένο πανελλήνιας λατρείας, ιδίως τη στιγμή, όπου τα εγχώρια και διεθνή γεγονότα είναι τόσο σημαντικά και πιθανότατα καθοριστικά για το μέλλον όλων μας.

Επάνω σ' αυτήν την συγκυρία, ο μαζικός θρήνος αποδεικνύεται "ωφέλιμος", άρα πρέπει να επιβληθεί, καθώς εκτρέπει την συλλογική σκέψη από την ουσία και την κατευθύνει προς την οχλαγωγία, δηλαδή σε φασαρία "χρήσιμη", από όχλο χειραγωγήσιμο.

Εν ολίγοις, σε μια χρονική συγκυρία όπου η Ελλάδα μαστίζεται από εποικισμό, φτώχεια, υπογεννητικότητα, σκάνδαλα, τουρκικές απειλές και φρούδες πολιτικές υποσχέσεις, η μακρόσυρτη ενασχόληση όλων των ΜΜΕ με τον θάνατο του δημοφιλούς Μαζωνάκη, δεν είναι δίκαιη ενημέρωση αλλά προκλητική παραπλάνηση της κοινής γνώμης, χωρίς προσχήματα κι ενδοιασμούς.

Κι αυτό γίνεται επειδή ποτέ κανείς δεν γνωρίζει πού μπορεί να οδηγήσουν οι αντιδράσεις, όταν στραφούν επί της ουσίας, οπότε η στροφή προς την αγιοποίηση του ειδώλου και τον άμετρο θρήνο για τον χαμό του, στηρίζει μια χαρά τη λήθη στις ήδη αποχαυνωμένες συνειδήσεις.

Εννοείται πως ο καθένας έχει (θεωρητική) ελευθερία επιλογής στην ενημέρωση, αλλά όταν ΟΛΑ τα κεντρικά δελτία ειδήσεων αφιερώνουν 45 λεπτά του χρόνου τους στον Μαζωνάκη και (μετά βίας) 2 λεπτά στην κηδεία των πιλότων της ΠΑ, χωρίς καμία περαιτέρω αναφορά, εύλογα γεννιέται το ερώτημα: > Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε με τρόπο άδικο και άδοξο, αλλά η μετά θάνατον έξαρση θρήνου και λατρείας που τού επιφύλαξε το σύστημα ήταν τόσο πομπώδης, που μοιάζει με χοντροκομμένο αντιστάθμισμα κάποιου χρέους - ό,τι κι αν σημαίνει αυτό... Φυσικά, το επόμενο λαϊκό είδωλο/θύμα βρίσκεται ήδη εδώ, έτοιμο ν' αναλάβει δράση, ανάλογα με τις ανάγκες που το σύστημα θα κρίνει ότι πρέπει να εξυπηρετηθούν.

Η επιροή προς τις μάζες και κυρίως προς την νεολαία, θα εξακολουθήσει να είναι ελεγχόμενη, όπως και οι μαζικές αντιδράσεις θα είναι πάντα κατεθυνόμενες, ενώ κανένα μέσο ενημέρωσης δεν πρόκειται ποτέ ν' αναφέρει, έστω μέρος της αλήθειας.

Συνηθισμένες πρακτικές... Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον Γιώργο Μαζωνάκη κι ας μείνουμε εκεί... Ιδίως ετούτη την στιγμή όπου η Ελλάδα υποφέρει και τα παιδιά της αναγκάζονται να φύγουν.

Κι ας έχουμε κατά νου, ότι: «ΚΡΑΤΙΣΤΟΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΕΥΒΟΥΛΙΑ» (Το πολυτιμότερο αγαθό για μια κοινωνία είναι η ορθή κρίση και η σύνεση) Στίλβη Μ.Μ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους