Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι ακριβώς γιορτάζουμε απόψε στη Θεσσαλονίκη μπροστά στον έφιππο Μέγα Αλέξανδρο; Τριάντα χρόνια μιας προσωπικής καλλιτεχνικής διαδρομής ή την παράδοση ενός εμβληματικού δημόσιου τοπίου στη σκηνογραφία αυτής της επετείου; Η διάκριση έχει σημασία.

Γιατί άλλο πράγμα είναι μια μεγάλη συναυλία και άλλο η αξίωση μιας συναυλίας να αποκτήσει ως σκηνικό ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία ολόκληρης της πόλης. Η Θεσσαλονίκη έχει μια ολόκληρη παραλία. Χιλιόμετρα. Τις Ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, τον Λευκό Πύργο, δεκάδες σημεία που μπορούν να φιλοξενήσουν μια μεγάλη εκδήλωση χωρίς να χρειάζεται να «ντυθεί» ένα ιστορικό μνημείο στα μέτρα της.

Κι όμως, επιλέχθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος.

Όχι τυχαία.

Γιατί έχει αίγλη.

Γιατί έχει συμβολισμό.

Γιατί έχει ιστορικό βάρος.

Γιατί όποιος στέκεται δίπλα του, αναπόφευκτα δανείζεται κάτι από όλα αυτά.

Το ερώτημα είναι ποιος τελικά κερδίζει από αυτόν τον δανεισμό. Ο Αντώνης Ρέμος δικαιούται ασφαλώς να γιορτάσει τα τριάντα χρόνια της καριέρας του όπως επιθυμεί.

Δεν αμφισβητεί κανείς αυτό.

Αλλά η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου δεν είναι πολιτιστικά ουδέτερη.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα απλό «άγαλμα». Μιλάμε για το Μνημείο του Έφιππου Ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έργο του γλύπτη Βαγγέλη Μουστάκα.

Ένα έργο που δεν είναι μόνο ο έφιππος Αλέξανδρος.

Είναι ο Βουκεφάλας.

Είναι το ανάγλυφο της μάχης της Ισσού.

Είναι οι σαρίσες και οι ασπίδες που παραπέμπουν στους ανώνυμους οπλίτες της Μακεδονικής Φάλαγγας.

Είναι μια ολόκληρη σύνθεση, σχεδιασμένη σε σχέση με τον ανοιχτό ορίζοντα και τον ελεύθερο χώρο γύρω της.

Και σήμερα το έργο αυτό χάνεται πίσω από σκαλωσιές, πλατφόρμες, γιγαντοοθόνες και κατασκευές πολλαπλάσιες σε κλίμακα. Ο Αλέξανδρος δεν βρίσκεται απλώς πίσω από μια σκηνή.

Μετατρέπεται ο ίδιος σε σκηνικό.

Κι αυτό δεν είναι αισθητική λεπτομέρεια.

Είναι θέμα σεβασμού απέναντι σε ένα δημόσιο έργο τέχνης.

Ιδίως όταν ο δημιουργός του, ο Βαγγέλης Μουστάκας, έφυγε από τη ζωή μόλις στις 26 Νοεμβρίου 2025, έχοντας αφιερώσει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής του σε αυτό το έργο.

Η σύντροφός του έχει ήδη εκφράσει δημόσια την έντονη αντίθεσή της στη συγκεκριμένη χρήση του μνημείου και έχει μιλήσει για τον τρόπο με τον οποίο το έργο του ανθρώπου με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή της αντιμετωπίζεται σήμερα.

Δεν ισχυρίζομαι ότι εκείνη έχει θεσμικά τον τελευταίο λόγο.

Ισχυρίζομαι όμως ότι όταν η οικογένεια του δημιουργού λέει «αυτό που κάνετε αλλοιώνει και προσβάλλει το έργο», τουλάχιστον οφείλεις να ακούσεις.

Και υπάρχει και ένα ακόμη ερώτημα, ίσως το σημαντικότερο: Ποιος αποφασίζει ποια γεγονότα δικαιούνται ποιους δημόσιους χώρους και με ποια σχέση προς την ιστορία τους; Εδώ η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει στον Δήμο Θεσσαλονίκης.

Γιατί ο Δήμος δεν υπάρχει μόνο για να εξασφαλίζει κόσμο, εντυπωσιακές εικόνες, τηλεοπτική προβολή και χορηγούς.

Υπάρχει για να ασκεί πολιτιστική πολιτική.

Να κρίνει πότε ένας χώρος υπηρετεί ένα γεγονός και πότε ένα γεγονός χρησιμοποιεί έναν χώρο για να μεγαλώσει τη δική του εικόνα.

Γιατί όταν μια προσωπική επέτειος αποκτά γιγαντοοθόνες στο κέντρο, καταλαμβάνει την παραλιακή γραμμή και χρησιμοποιεί ως κεντρικό σκηνικό ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα της πόλης, δεν μιλάμε πλέον απλώς για μουσική που ακούγεται στη Θεσσαλονίκη.

Μιλάμε για μια ολόκληρη αισθητική που εγκαθίσταται πάνω στη Θεσσαλονίκη και απαιτεί από την πόλη να προσαρμοστεί στη δική της κλίμακα.

Και κάπου εδώ υπάρχει μια ειρωνεία.

Μας λένε ότι είναι «δώρο στην πόλη». Μόνο που η πόλη είναι αυτή που προσφέρει δωρεάν το ακριβότερο πράγμα: το ίδιο της το κύρος.

Δεν είμαι εναντίον της μουσικής.

Δεν είμαι εναντίον των συναυλιών.

Δεν είμαι εναντίον της Θεσσαλονίκης να γιορτάζει.

Είμαι εναντίον της λογικής ότι, για να γίνει κάτι μεγάλο, πρέπει απαραίτητα να γίνει και πάνω στο πιο εμβληματικό σύμβολο της πόλης.

Μητρόπολη δεν είναι μια πόλη που μπορεί να χωρέσει τη μεγαλύτερη πίστα.

Μητρόπολη είναι μια πόλη που έχει την πολιτιστική αυτοπεποίθηση να ξέρει πότε δεν χρειάζεται να τη στήσει εκεί. Ο Ρέμος μπορεί να επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη ύστερα από τριάντα χρόνια και να γιορτάζει.

Αλλά άλλο να επιστρέφεις στην πόλη από την οποία ξεκίνησες.

Και άλλο να χρησιμοποιείς την ίδια την πόλη ως σκηνικό της επετείου σου. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι σκηνικό.

Και ο Μέγας Αλέξανδρος δεν χρειάζεται κανέναν δίπλα του για να αποκτήσει αίγλη. Γεωργία Ψωμιάδου Σκηνογράφος | Ψηφιακός Πολιτισμός & Πολιτιστική Κληρονομιά #Θεσσαλονίκη #συναυλία #ΔΕΘ #ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους